ستاره دنباله دار
توسط : Lion heart

ستاره دنباله دار

هر ستاره دنباله دار، هسته ای متشكل از یخ و غبار (موسوم به گلوله برفی كثیف) دارد كه پهنای آن حدود 20 كیلومتر (12 مایل) است. هنگامیكه این ستاره به خورشید نزدیك می گردد، هسته اش تبخیر شده و سری درخشان و دنباله ای طولانی شكل می گیرد.

بخش اعظم میلیاردها ستاره دنباله دار منظومه شمسی، در محدوده های دور دست آن قرار دارند، اما مدار بعضی از این ستارگان از نزدیكی خورشید عبور می كند و این امر موجب می شود تا شب هنگام در آسمان بخوبی دیده شوند.

تمام منظومه شمسی ما از جمله دنباله دارها حدود4.5 میلیون سال پیش از رمبیدن یك توده ی بزرگ ابر و گاز به وجود آمد.این توده ابتدا به آرامی می چرخید ولی هر چه رمبش ادامه پیدا كرد ،چرخش سریعتر شد و دمای آن بالا رفت.(درست مثل این كه یك اسكیت باز با جمع كردن دستانش سریعتر می چرخد). این چرخش سریع از ریختن همه ی مواد به داخل هسته جلوگیری كرد.در عوض این ابر و مواد موجود در آن به شكل یك صفحه ی تخت متراكم گشت.در همین زمان دمای هسته ی این ابر بالا رفت تا آن جا كه همجوشی هسته ای آغاز گشت و بدین گونه خورشید به وجود آمد. با وجود این مناطق خارجی این صفحه كاملا سرد بود .به علت كم بودن دما دانه های یخ شكل گرفتند و با تجمع آن ها توده های یخی با بزرگی چند كیلومتر شكل گرفتند،و توده های بزرگتر نیز سیاره ها را شكل دادند.

پهنای هسته یك ستاره دنباله دار فقط چند كیلومتر می باشد، اما دنباله آن بسیار طولانی است. ستاره دنباله دار عظیمی كه در سال 1843 دیده شد، دارای دنباله ای بطول 330 میلیون كیلومتر (205 میلیون مایل) بود. چگالی این دنباله ها حتی از بهترین خلئی كه در شرایط آزمایشگاهی در روی زمین ایجاد شده، كمتر است.

دوشنبه 26/9/1386 - 14:9
پسندیدم 0
UserName