سیمای عباد از نظر شب زنده داریها در نهج البلاغه
توسط : mahdi68am

در نهج البلاغه آمده است:" « اما اللیل فصافون اقدامهم تالین لاجزاء القرآن یرتلونه ترتیلا یحزنون به انفسهم و یستثیرون به دواء دائهم فاذا مروا بایه فیها تشویق‏ رکنوا الیها طمعا و تطلعت نفوسهم الیها شوقا و ظنوا انها نصب اعینهم ، و اذا مروا بایه فیها تخویف اصغوا الیها مسامع قلوبهم و ظنوا ان زفیر جهنم و شهیقها فی اصول آذانهم ، فهم حانون علی اوساطهم ، مفترشون لجباههم‏ و اکفهم و رکبهم و اطراف اقدامهم یطلبون الی الله تعالی فکاک رقابهم ، و اما النهار فحلماء علماء ابرار اتقیاء » " ( خطبه ، 193) .

شبها پاهای خود را برای عبادت جفت می‏کنند،  آیات قرآن کریم را با آرامی و شمرده شمرده تلاوت می‏نمایند، با زمزمه آن آیات و دقت در معنی آنها غمی‏ عارفانه در دل خود ایجاد می‏کنند و دوای دردهای خویش را بدین وسیله ظاهر می‏سازند،هر چه از زبان قرآن می‏شنوند مثل اینست که به چشم می‏بینند،هر گاه به آیه‏ای از آیات رحمت می‏رسند بدان طمع می‏بندند و قلبشان از شوق‏ لبریز می‏گردد،چنین می‏نماید که نصب العین آنها است،و چون به آیه‏ای‏ از آیات قهر و غضب می رسند بدان گوش فرا می‏دهند و مانند اینست که آهنگ بالا و پایین رفتن‏ شعله‏های جهنم به گوششان می‏رسد،کمرها را به عبادت خم کرده پیشانیها و کف دستها و زانوها و سر انگشت پاها به خاک می‏سایند و از خداوند آزادی‏ خویش را می‏طلبند،همین‏ها که چنین شب زنده‏داری می‏کنند و تا این حد روح ‏شان به دنیای دیگر پیوسته است،روزها مردانی هستند اجتماعی، بردبار ، دانا، نیک و پارسا.

دوشنبه 26/9/1386 - 12:42
پسندیدم 0
UserName