: آداب و وظائف ویژه شاگرد
 

نوع دوم : احكام و آداب مفتى


(این احكام و آداب ضمن پنج مساءله گزارش مى شود):



 


2- اعتدال مزاجى و روانى مفتى در حین فتوى دادن
نباید مفتى به هنگامى كه گرفتار تغییر و دگرگونى حالات اخلاقى است و نیز در حال دل مشغولى و وجود موانع دقت و تاءمل كامل ، فتوى صادر كند. این حالات عبارتند از: خشم ، گرسنگى ، تشنگى ، اندوه ، شادى مفرط، چرت و خواب آلودگى ، ملال خاطر، بیمارى اضطراب انگیز، گرماى فوق العاده و بیتاب كننده ، سرماى رنج آور، محصور بودن از لحاظ پیشاب و پساب و امثال آنها (كه موجب تفرق حواس و تشتت خاطر و عدم تمركز فكر انسان مى گردند).
البته ضرورت اعتدال حالت روحى و مزاجى مفتى در حین فتوى ، در صورتى است كه ضرورت صدور فتوى از لحاظ وقت و فرصت «واجب مضیق » یعنى واجب كوتاه مدت نباشد.
اگر مفتى و مجتهد با وجود دگرگونى حالت روحى و مزاجى با اطمینان به اینكه وجود این حالت ، مانع از وصول به حق و صواب نمى گردد و تمركز فكر او را از میان نمى برد، فتوى دهد - با اینكه فتوى دادن همزمان با دگرگونى حالات مزاجى و روانى كراهت دارد - صدور فتوى جائز خواهد بود. علت كراهت فتوى دادن در چنین حالات ، این است كه ممكن است مفتى احیانا به علت نامساعد و نامعتدل بودن روح و مزاجش دچار لغزش و اشتباه گردد.

دوشنبه 26/9/1386 - 10:22
پسندیدم 0
UserName