قطع نامه 598 چگونه پذيرفته شد؟
قطع نامه 598 شوراي امنيت تنها قطع نامه در طول هشت سال جنگ است كه پنج عضو دائمي شوراي امنيت ماه‎ها تشكيل جلسه دادند تا درباره تهيه متن پيش نويس آن توافق كنند پس از تهيه متن نيز آن را در اختيار نمايندگان ده كشور عضو غير دائمي شوراي امنيت گذاشتند تا موافقت آنان را نيز جلب كنند. هدف آن بود قطع نامه بدون مخالف و بدون ممتنع تصويب شود تا از اعتبار اجرائي بيشتري برخوردار باشد. نفع قدرت‎هاي بزرگ اقتضا مي‎كرد كه جنگ بيش از آن ادامه نداشته باشد اين قطع نامه در شرايطي به تصويب مي‎رسيد ( تير 1366 ) كه ايران علاوه بر بخش‎هائي در جبهه مركزي و شمال قسمتي از اراضي عراق را در اطراف بصره و مهم‎تر از آن، شبه جزيره فاو را در تصرف داشت و مايل نبود كه اراضي اشغالي را بدون كسب امتيازي از دست بدهد. پس از تصويب قطع نامه 598، همان طور كه انتظار مي‎رفت، عراق اعلام داشت اگر ايران آن را بپذيرد عراق با آن موافق است ولي برخلاف بسياري از كارشناسان به ويژه برخلاف مقامات آمريكايي ايران آن‎را رد نكرد. و عدم مخالفت ايران، آمريكا را در اجراي برنامه‎هاي بعدي با دشواري روبه رو ساخت. در گذشته،‌ ايران پس از تصويب هر قطع نامه، نظر مخالف خود را صريحاً اعلام مي‎داشت اما اين بار چنين اقدامي نكرد و در نامه‎هايي كه به دبير كل فرستاد در مورد چگونگي اجراي قطع نامه توضيح خواست و معتقد بود كه شناسائي متجاوز و محاكمه آن قبل از آتش بس اعلام شود عراق در سال 1367 با كاربرد وسيع سلاح‎هاي شيميائي به موفقيت‎هايي در جبهه‎هاي جنگ دست يافت، فاو را پس گرفت و دهلران را به تصرف در آورد و احتمال حمله به دزفول وجود داشت. در نيمه شب 26 تير ماه 1367 ايران از طريق ارسال نامه‎اي با امضاي حضرت آيت الله خامنه‎اي رئيس جمهور ( وقت ) به دبير كل سازمان ملل متحد موافقت خود را با قطع نامه 598 اعلام كرد پذيرش قطع نامه از طرف ايران براي مردم جهان ناگهاني و غير منتظره بود و خبر گذاري‎هاي جهان اين خبر مهم را پخش كردند. دو روز بعد امام خميني در پيامي تصريح كرد: با توجه به نظر تمامي كارشناسان سياسي و نظامي كشور كه من به تعهد و دل سوزي و صداقت آنان اعتماد دارم، با قبول قطع نامه و آتش بس موافقت نمودم و در مقطع كنوني آن را به مصلحت انقلاب و نظام مي‎دانم و خدا مي‎داند كه اگر نبود انگيزه‎اي كه همه ما و عزت و اعتبار ما بايد در مسير مصلحت اسلام و مسلمين قرباني شود، هرگز راضي به اين عمل نمي‎بودم و مرگ و شهادت برايم گواراتر بود ... بدا به حال من كه هنوز زنده مانده‎ام و جام زهر آلود قبول قطع نامه را سر كشيده‎ام. قبول قطع نامه از طرف جمهوري اسلامي ايران به معناي حل مسئله جنگ نيست ... ما بايد براي دفع تجاوز احتمالي دشمن آماده باشيم.
چهارشنبه 16/8/1386 - 10:41
پسندیدم 0
UserName