در آداب مهمانى8
 

 

 

آداب پذيرش دعوت پنج تاست :


5 - قصدش از قبول دعوت شكم پرستى نباشد كه در آن صورت براى دنيا كار كرده است ، بلكه نيت خوب داشته باشد تا با قبول دعوت كار اخروى انجام داده باشد، به اين ترتيب كه نيتش پيروى از سنت رسول خدا (ص ) باشد كه فرمود: « اگر به كراع غميم دعوت شوم مى پذيرم » و نيتش گراميداشت برادر مؤ من باشد، زيرا رسول خدا (ص ) فرمود: « هركس به برادر مؤ منش احترام بگذارد، گويى خدا را گرامى داشته است » ؛(1) و نيتش شادمان كردن قبل مؤ من باشد، مطابق اين سخن پيامبر (ص ) كه فرمود: « هركسى مؤ منى را شاد كند در حقيقت خدا را شاد كرده است » ،(2) و با وجود اينها نيتش زيارت مومن باشد تا از جمله دوستداران در راه خدا محسوب شود؛ زيرا رسول خدا (ص ) شرط دوستى در راه خدا را ديد و بازديد دو طرف و بذل و بخشش طرفين براى رضاى خدا دانسته است » ؛(3) چرا كه احسان و بخشش از يك طرف كه حاصل شده ، متقابلا بايد از طرف ديگر نيز ديدار حاصل شود. و نيز نيتش حفظ خويشتن از سوء ظن ديگران نسبت به نپذيرفتن مهمانى و بد گفتن مردم درباره او باشد تا مبادا حمل بر تكبر و يا بد خويى و يا كوچك شمردن برادر مسلمان و نظاير اينها كنند. اين بود شش نيت كه هر كدامى باعث مى شود تا پذيرش دعوت يا آن نيت موجب نزديكى به خدا شود تا چه رسد به مجموع آنها. يكى از پيشينيان مى گفت : « دوست دارم در هر كارى حتى در خوردن و آشاميدن نيتى داشته باشم .»
در چنين مواردى است كه پيامبر (ص ) مى فرمايد: « اعمال در گروى نيتهاست و هر كسى نتيجه نيت خود را مى بيند، بنابراين هر كه هجرتش به سوى خدا و رسول خدا باشد به مقصد خود مى رسد و هر كه به سوى دنيا هجرت كند باز هم به آن مى رسد و يا به خاطر ازدواج با زنى مهاجرت كند مقصد هجرتش همان است .» (4)
نيت تنها در كارهاى مباح و طاعات پروردگار مؤ ثر است ، اما در كارهاى خلاف هيچ تاءثيرى ندارد، بنابراين اگر كسى نيت كند كه برادر مسلمانش را با كمك به شرب خمر و يا وسيله حرام ديگرى شادمان سازد، اين نيت هيچ سودى ندارد و جايز نيست كه بگويد: اعمال به نيتها بستگى دارد، بلكه اگر قصدش از جنگ و جهادى كه طاعت است ، فخرفروشى و طلب مال باشد اين نيت آن را از راه خدا و عبادت برمى گرداند. تمام امور مباحى كه بين جهتهاى خوب و بد مردد است به وسيله نيتها به جهات خير و خوبى ملحق مى شود و نيت در اين دو نوع از اعمال مؤ ثر است ، نه در قسم سوم .

پاورقى ها :

1-    بزاز اين حديث را در مسند خود آورده همان طورى كه در مجمع الزوائد، ج 8، ص 16

 

آمده است . و از قول امام صادق (ع ) در كافى ، ج 2، ص 206 نظير آن نقل شده است .


2- به اتفاق همه از حديث ابوهريره نقل شده است به صحيح بخارى ، ج 7، ص 32 مراجعه

 

كنيد.

3- مسلم اين حديث را چنين نقل كرده است : « وجبت محبتى للمتزاورين فى و المتباذلين فى » .


4- اين حديث را بخارى در صحيح ، ج 1، ص 4، باب اول كتاب خود و مسلم در صحيح ، ج

 

6، ص 48، آورده اند.

يکشنبه 13/8/1386 - 14:9
پسندیدم 0
UserName