مهر درخشان...

هر كه روزي به سر كوي تو منزل گيرد
دل ز انديشه هر مجلس و محفل گيرد
آن كه با مشغله‌ي عشق تو دارد سرو كار
از سر خود گذرد ترك مشاغل گويد
گر نه سوداي غم عشق بود حاصل عمر
عاقل از زندگي خويش، چه حاصل گيرد؟
عشق آسان بود آن را كه زجان در گذرد
بر خود اين كار دل از بهر چه مشكل گيرد؟
هر كه را آرزوي كعبه‌ي مقصود بود
پاي كوبان ز طرب، طي مراحل گيرد
به ره باديه افسرده دلي جان نبرد
كه نشان حرم از گرد قوافل گيرد
ساربانا ز برم تند مران ناقه‌ي دوست
كه سِرِشكم ره اين قافله در گل گيرد
بس گريبان كه شود چاك، چو دامان سحر
اگرش باد صبا، پرده ز محفل گيرد
ذرّه‌وارم مگر اي مهر درخشان زمان
پرتو مهر تو در رحمت شامل گيرد
ننگرم با رُخ زيباي تو در چهره‌ي ماه
هر كه ره برد بحق، كي ره باطل گيرد؟

يکشنبه 13/8/1386 - 10:46
پسندیدم 0
UserName