یک شعر از فروغ فرخزاد
توسط : mahdid
نمی دانم چه می خواهم خدايا ، به دنبال چه می گردم شب و روز

                               چه می جويد نگاه خسته من ، چرا افسرده است اين قلب پرسوز

           ز جمع آشنايان می گريزم ، به كنجی می خزم آرام و خاموش

                              نگاهم غوطه ور در تيرگيها ، به بيمار دل خود می دهم گوش

           گريزانم از اين مردم كه با من، به ظاهر همدم و يكرنگ هستند

                               ولی در باطن از فرط حقارت ، به دامانم دو صد پيرايه بستند

            از اين مردم كه تا شعرم شنيدند ، برويم چون گلی خوشبو شكفتند

                                ولی آن دم كه در خلوت نشستند ، مرا ديوانه ای بدنام گفتند

             دل من ای دل ديوانه من ، كه می سوزی از اين بيگانگی ها

                                 مكن ديگر ز دست غير فرياد ، خدا را بس كن اين ديوانگی ها

(( فروغ فرخزاد ))

نظر یادتون نره

يکشنبه 13/8/1386 - 5:44
پسندیدم 0
UserName