آخرت‌
توسط : drmgangineh
اَيُّهَاالنّاس‌ُ! اِنَّماالدُّنْيا دارُ مَجازٍ وَالا´خِرَة‌ُ دارُ قَرارٍ، فُخُذُوا مِن‌ْمَمَرِّكُم‌ْ لِمَقَرِّكُم‌ْ...
اي‌ مردم‌! همانا دنيا محل‌ّ گذار است‌ و آخرت‌ محل‌ استقرار. پس‌، ازمحل‌ گذرتان‌ براي‌ ساختن‌ و آبادكردن‌ محل‌ استقرارتان‌ استفاده‌ كنيد...
 
ديدگاه‌ِ انسان‌ دربارة‌ دو مقولة‌ دنيا و آخرت‌ زيربنا و خاستگاه‌ِ شيوة‌زندگي‌ و سلوك‌ وي‌ و تعيين‌كنندة‌ جهت‌گيري‌ او است‌. دنيا و آخرت‌ دومرحله‌ از حيات‌ِ مستمر و جاودان‌ آدمي‌ است‌ كه‌ كاملاً بهم‌ پيوسته‌ و مرتبط‌مي‌باشد. از نظر اسلام‌، شيوة‌ سلوك‌ و زندگي‌ دنيايي‌ انسان‌ است‌ كه‌ آخرت‌ اورا مي‌سازد. هر كه‌ از ايمان‌ و عمل‌ صالح‌ برخوردار باشد سعادت‌ جاودان‌ خودرا تامين‌ كرده‌ است‌ و هر كه‌ از ايمان‌ يا عمل‌ صالح‌ ـ و يا هر دو ـ محروم‌ باشد؛زاد و توشه‌اي‌ براي‌ آخرت‌ خود فراهم‌ نساخته‌ و دچار خسران‌ و حسرت‌خواهد شد. از اين‌ ديدگاه‌، اساس‌ِ نياز انسان‌ به‌ هدايت‌ الهي‌ و راهنمايي‌ِرهبران‌ ديني‌، دستيابي‌ به‌ مسلك‌ و سلوكي‌ است‌ كه‌ او را مطمئن‌ سازد حيات‌جاودانش‌ سعادتمندانه‌ رقم‌ خورده‌ و كمال‌ حقيقي‌ِ وي‌ تامين‌ شده‌ است‌.  اگراين‌ آينده‌نگري‌ِ واقع‌ بينانه‌ مدّنظر نمي‌بود، ديگر چندان‌ نيازي‌ به‌ شرايع‌آسماني‌ و هدايت‌ الهي‌ وجود نمي‌داشت‌.
اگر اسلام‌ ـ به‌ عنوان‌ جامع‌ترين‌ و كامل‌ترين‌ دين‌ حق‌ ـ در همة‌ عرصه‌هاي‌حيات‌ فردي‌، خانوادگي‌ و اجتماعي‌ِ انسان‌، و در ابعاد مختلف‌ اخلاقي‌،تربيتي‌، اقتصادي‌، سياسي‌، قضايي‌، عبادي‌، حقوقي‌ و...، به‌ ارائه‌ برنامة‌ عملي‌ ونظام‌ِ رفتاري‌ پرداخته‌،به‌ همين‌ جهت‌ است‌ كه‌ همة‌ اين‌ عرصه‌ها و ابعاد را درسرنوشت‌ ابدي‌ انسان‌ موثر مي‌داند و بر اين‌ است‌ كه‌ همة‌ اين‌ها را در مسيرتامين‌ سعادت‌ جاودان‌ انسان‌، بكار گيرد. بدون‌ توجه‌ به‌ همة‌ جنبه‌هاي‌ زندگي‌انسان‌، ساختن‌ آخرتي‌ آباد و مطمئن‌، ميسّر نخواهد شد. هر كه‌ در اين‌ دنياكوردل‌ و حيران‌ باشد، در آخرت‌ هم‌ كوردل‌ و حيران‌ است‌، پس‌ براي‌ نجات‌انسان‌ از گمراهي‌ و حيرت‌ِ اخروي‌، بايد در همين‌ دنيا، زندگي‌ او مبتني‌ برهشياري‌ و بينايي‌ باشد و با بصيرت‌ و معرفت‌، چارچوبي‌ را در زندگي‌ خودمبنا و اصل‌ قرار دهد كه‌ آخرت‌ِ او را تامين‌ كند، و اين‌، كار اساسي‌ِ دين‌ ورسالت‌ انبياء الهي‌ است‌. رسالتي‌ كه‌ هيچ‌ چيز از دانش‌ و تجربه‌ و تفكرِ بشري‌ِصرف‌، نمي‌تواند جايگزين‌ آن‌ شود. آري‌! دخالت‌ و نظارت‌ِ اسلام‌ در همة‌امور عالَم‌ و آدم‌، از اين‌ ديدگاه‌ قابل‌ فهم‌ است‌. هيچ‌ امري‌ كه‌ در تامين‌ سعادت‌انسان‌ نقشي‌ داشته‌ باشد، در دين‌ اسلام‌ ناگفته‌ نمانده‌ است‌: هر چه‌ كه‌ براي‌سعادت‌ انسان‌ ضرر و زيان‌ قطعي‌ داشته‌ باشد حرام‌ شده‌ و آنچه‌ ضرورت‌داشته‌ باشد واجب‌ شمرده‌ شده‌، و به‌ همين‌ دليل‌ حلال‌ پيامبر اكرم‌9 تا روزقيامت‌ حلال‌ است‌ و حرام‌ او، حرام‌. پيش‌بيني‌ِ احكام‌ِ ثانوي‌ يا احكام‌ حكومتي‌ـ كه‌ بر اساس‌ مصلحت‌ امّت‌ و در چارچوب‌ مشخصي‌ توسط‌ مجتهدان‌ذيصلاح‌ استنباط‌ مي‌شود ـ نيز نهايتاً در جهت‌ سامان‌دهي‌ِ زندگي‌ دنيوي‌ است‌،ولي‌ در راستاي‌ِ تامين‌ سعادت‌ ابدي‌ و جاودان‌.
امام‌ اميرالمومنين‌(ع)، در اين‌ كلام‌ِ كوتاه‌، ديدگاه‌ِ صحيح‌ دربارة‌ دنيا وآخرت‌ را مطرح‌ مي‌كنند و با توجه‌ به‌ گذرابودن‌ زندگي‌ دنيا و استمرار وجاودانگي‌ زندگي‌ اُخروي‌، ما را به‌ برگرفتن‌ توشه‌ از دنيا براي‌ آخرت‌، فرامي‌خوانند. خرد آدمي‌ نيز همينگونه‌ اقتضا مي‌كند كه‌: فاني‌ را فداي‌ باقي‌ كند،امورِ موقتي‌ و گذرا را قرباني‌ِ امور اصيل‌ و ماندگار نمايد، مرحله‌ گذار را اصيل‌نپندارد و همة‌ سرمايه‌هاي‌ خود را صَرِف‌ آن‌ نكند، و تا جايي‌ كه‌ مي‌تواندرفتارها و تصميمات‌ خود را در دنيا بگونه‌اي‌ تنظيم‌ كند كه‌ براي‌ آخرت‌ اوثمربخش‌ و ماندگار باشد. آري‌! در حقيقت‌ آنچه‌ صَرف‌ِ آخرت‌ مي‌شود،«سرمايه‌گذاري‌ِ جاودان‌» است‌، ولي‌ آنچه‌ صَرف‌ِ دنيا مي‌شود، «مصرف‌» است‌و غيرقابل‌ بازيافت‌، و عقل‌ و خردِ انسان‌ حكم‌ مي‌كند كه‌ «سرمايه‌گذاري‌» بر«مصرف‌» ترجيح‌ دارد!
كساني‌ سعادتمندند كه‌ از مصرف‌ِ خود بكاهند و بر سرمايه‌گذاري‌بيافزايند، قبل‌ از اينكه‌ بدنشان‌ ـ با مرگ‌ طبيعي‌ و غيرارادي‌ ـ از دنيا خارج‌شود، دل‌ِ خود را از دنيا خارج‌ كنند و به‌ امور دنيوي‌ دل‌ نبندند، پيش‌ ازباريافتن‌ به‌ آخرت‌، توشه‌اي‌ براي‌ خود پيش‌ فرستند، زيرا اگرچه‌ مردمان‌، پس‌از مرگ‌ انسان‌ مي‌پرسند كه‌: «چه‌ چيزي‌ از خود بجاي‌ نهاد؟» ولي‌ ملائكه‌ الهي‌سوال‌ مي‌كنند كه‌: «چه‌ چيزي‌ براي‌ خود پيش‌ فرستاده‌ است‌؟»
و با همين‌ نگاه‌ به‌ دنيا و آخرت‌ است‌ كه‌ امور دنيوي‌ جامعة‌ بشري‌ نيز سر وسامان‌ مي‌يابد، عدالت‌ و مساوات‌ و انصاف‌، جاي‌ِ ظلم‌ و تبعيض‌ را مي‌گيرد،تعاون‌ و خدمت‌، جايگزين‌ِ استثمار و استعمار مي‌شود؛ دوستي‌ و محبت‌ بجاي‌رقابت‌ و حسادت‌ مي‌نشيند، زهد و سخاوت‌ جانشين‌ حرص‌ و بخل‌ مي‌گردد وبالاخره‌ جلوه‌اي‌ از بهشت‌برين‌ در همين‌ عالم‌ خاكي‌ مي‌تواند تجلي‌ كند! وباوربه‌ اين‌ ديدگاه‌، گامي‌ ما را به‌ انديشه‌ و ايمان‌ امام‌ علي‌(ع) نزديك‌ مي‌سازد.ان‌شاءاللّه‌.
پنج شنبه 29/6/1386 - 21:54
پسندیدم 0
UserName