مسابقه در ميدان اخلاق

« فَعَلَيْكُمْ بِهَذِهِ الْخَلاَئِقِ فَالْزِمُوهَا وَ تَنَافَسُوا فِيهَا فَإِنْ لَمْ
تَسْتَطِيعُوهَا فَاعْلَمُوا أَنَّ أَخْذَ الْقَلِيلِ خَيْرٌ مِنْ تَرْكِ الْكَثِيرِ»؛
پس بر شما باد جست و جوي چنين خوي‌ها، آن‌ها را
فراگيريد و در به دست آوردنشان با يكديگر رقابت
نماييد، و اگر تحصيل اين همه را نمي‌توانيد، دست
يافتن به اندك بهتر از رها كردن همه است.
1- مسابقه در ميدان اخلاق
در بخش پاياني حضرت مخاطبين را دعوت مي‌نمايد كه اكنون بعد از شنيدن اوصاف بسيار نيك برادر ايماني من، به دنبال الگوگيري از ايشان باشيد و خود را به چنين ويژگي‌هايي آراسته نماييد.
گرچه شنيدن خوب است و لذّت خاص خود را هم دارد اما كافي نيست، اينكه بنشينيم و با شنيدن مطالب زيبا و رسا به‌به و آفرين و احسن بگوييم دردي دوا نمي‌شود و راهي طي نمي‌گردد، آنچه مهم و ثمربخش است وارد ميدان عمل شدن و به طور جدي براي متخلق شدن به اخلاق اولياي الهي عزم خود را راسخ كردن است، تا در فرصت كمي كه داريم بيش‌ترين استفاده‌ها را بنماييم، وگرنه خود شنيدن هم مي‌تواند عاملي باشد كه در تنزل انسان به درجات پايين‌تر مؤثر باشد.
شما هم مي‌توانيد
عده‌اي با اين عذر و بهانه كه درجات عالي و مقامات معنوي مختص پاكان و اولياي الهي است، و دست هر كس به اين نخل قد برافراشته و تنومند نمي‌رسد، خود را راحت نموده و تن به هيچ مجاهده‌اي نمي‌دهند و به گونه‌اي تنبلي و تن پروري خود را توجيه مي‌نمايند. مضمون كلام حضرت اين است كه: همّت خود را عالي سازيد و تصميم جدّي بگيريد كه شما هم مي‌توانيد به اين مقامات و درجات برسيد و راه به روي عموم باز است و همگان به دارالسّلام دعوت شده‌اند.
و خداوند به سراي صلح و سلامت دعوت مي‌كند.
[1]
و با همگان عهد و پيمان بسته شده است كه راه شيطان را نروند و راه‌هاي شيطاني را نپيمايند.
اي فرزندان آدم، آيا با شما عهد نكردم كه شيطان را نپرستيد، كه او دشمن آشكار شماست ـ و اينكه مرا بپرستيد كه راه مستقيم اين است؟!
[2]
آري شما هم مي‌توانيد، فقط همّت مي‌خواهد و عزم راسخ تا توفيقات الهي همراه شما گردد و استعداد نهفته در درونتان شكوفا شود و توان و نيروهاي خدادادي در مسير كمال بسيج گردد.
مسابقه در اخلاقيات
حضرت علاوه بر اينكه بر ملتزم شدن و آراسته گشتن به اين اخلاقيّات تأكيد مي‌كند، بر رقابت و مسابقه در اين عرصه نيز توجه دارد و فقط متخلّق شدن را كافي نمي‌داند، بلكه وارد يك مسابقه نفس‌گير شدن و تلاش براي جلو افتادن از همراهان را نيز ضروري مي‌داند. كلمة «و تنافسوا فيها» دقيقاً به معني رقابت و مسابقه است كه افراد به قدري تلاش و كوشش نمايند كه از همديگر جلو افتاده و گوي سبقت را بربايند.
شايد راز تأكيد حضرت بر التزام و سپس مسابقه اين باشد كه عموم مردم در امور زندگي دنيوي رقابت جدي دارند و شبانه روز خود را در انديشة جلو افتادن از ديگران و برتري در عرصه‌هاي گوناگون سپري مي‌كنند. اما در امور اخروي به حداقل‌ها قناعت مي‌كنند و به كم‌ترين مراتب راضي مي‌شوند، در حالي كه مسابقه و رقابت در امور معنوي و جاويدان از ارزش و اهميت برخوردار است نه در مسائل زودگذر دنيوي، در قرآن نيز مسابقه و رقابت در نعمتهاي معنوي و بهشتي مطرح و بر آن تأكيد شده است:
و در اين (نعمت‌هاي بهشتي) رقابت كنندگان بايد بر يكديگر پيشي بگيرند.
[3]


[1]. «وَ اللَّهُ يَدْعُوا إِلى دارِ السَّلامِ» يونس (10): 25.
[2]. «أَ لَمْ أَعْهَدْ إِلَيْكُمْ يا بَنِي آدَمَ أَنْ لا تَعْبُدُوا الشَّيْطانَ إِنَّهُ لَكُمْ عَدُوٌّ مُبِينٌ ـ وَ أَنِ اعْبُدُونِي هذا صِراطٌ مُسْتَقِيمٌ » يس (36): 60 و 61.
[3]. «وَ فِي ذلِكَ فَلْيَتَنافَسِ الْمُتَنافِسُونَ » مطففين (83): 26.

دوشنبه 26/6/1386 - 21:0
پسندیدم 0
UserName