والایی و ارزش زن در آیین ایرانی

والایی و ارزش زن در آیین ایرانی

پاره نخست :

دراین نوشتار کوشش شده است چهره راستین زن در ایران باستان را آنچنان که بوده است و نه آنچنان که برخی به نادرست یاد کرده اند ، آشکار گردد و سیمای این نماد پر ارج که هماره یکی از بنیادیترین پایه های پیشرفت و شکوهمندی و سرافرازی ایران و نیز مرد ایرانی بوده است شناخته و روشن گردد.


کریستین سن مینویسد :

در ایران باستان زن میتوانست مانند مردان در دادگاه گواه باشد ، دختر آزاد بود که خود همسرش را برگزیند ، زنان میتوانستند در کار ، شکار و جنگ دوشادوش مردان و همراه آنان باشند.
در همان زمانی که در سرزمینی ، دختران را باسنگدلی زنده بگور می کردند و در جایی دیگر به اتش میکشاندند و در کشوری به بردگی وامیداشتند و یا به جلوی شیر و پلنگ رها میکردند یا به زنجیر و تیر بست میبستند و آتش میزدند ، زن ایرانی در اوج والایی و شکو میزیست و آزاد و آزادمنش بود و او را گرامی میداشتند.
نخست از درون مایه واژه زن آغاز میکنیم .واژه زن در چم ریشه زندگی و آفریننده و سازنده است ، همین واژه در یونانی به شکل Genos ودر فرانسه Gen , Gens , Geni آمده است که همه آنها برجستگی و هوشفری را نمان میسازند در فرهنگ تازی همین واژه به گونه "جن" درآمده که اهریمنی ناپیدا و آزار بخش است و پاهای او به مانند جانوران و چارپایان سم دار است میباشد.

امشاسپندان زن و مرد :

در پیرامون اهورامزدا شش امشاسپند (درچم جاویدانی پاک) یا فرشته بلند پایه و فرمند یافت میشود که سه تن از آنها زن ( سپندارمذ ، امشاسپند خرداد ، امشاسپند امرداد ) و سه تن دیگر مرد ( اردیبهشت ، شهریور ، بهمن ) میباشند. درون مایه این سه امشاسپند زن چنین میباشد :

1. سپندارمذ : نماد جنبازی ، فروتنی ، بردباری ، سرپست زمین و خرمی و آبادانی آن است.
2. امشاسپند خرداد : نماد رسایی ، والایی ، برازندگی ، پرستاری و نگهبانی آب است ، ( آرامش ، نیکبختی ، رستگاری )
3. امشاسپند امرداد : نگهبان سرسبزی و آبادانی ، پاسدار گیاهان و روییدنیها.



فردوسی توسی ، استاد بزرگ سخن در این باره سروده است :
سپندارمذ پاسبان تو باد .......... زخرداد روشن روان تو باد

دوشنبه 26/6/1386 - 14:55
پسندیدم 0
UserName