امید....
توسط : seniorita
اميد؛
     و در آغاز هيچ نبود،
                         كلمه بود،
                                   و آن كلمه ، خدا بود...
عظمت همواره در جستجوي چشمي است كه او را ببيند...
و خوبي همواره در انتظار خردي است كه او را بشناسد...
و زيبايي همواره تشنه دلي كه به او عشق ورزد...
و جبروت نيازمند اراده اي كه در برابرش، به دلخواه رام گردد...
و غرور در آرزوي عصيان مغروري كه بشكندش و سيرابش كند...
و خدا؛
            عظيم بود و خوب و زيبا و با جبروت و مغرور،
                                                                    اما كسي نداشت...
خدا آفريدگار بود،
                               و چگونه مي توانست نيافريند؟
و خدا مهربان بود،
                               و چگونه مي توانست مهر نورزد؟
"بودن" ، "مي خواهد"
                               و از عدم نمي توان خواست...
و حيات انتظار مي كشد،
                                و از عدم كسي نمي پرسد،
و خدا از بودن بيشتر "بود"
                               و از حيات زنده تر؛
                                         و از غيب بنهان تر؛
                                                        و از تنهايي تنها تر؛
                                                               و براي "طلب" بسيار داشت؛
      كه خدا "بودن" مطلق بود...
                         خدا گنجي مجهول بود؛
                                    كه در ويرانه بي انتهاي غيب مخفي شده بود،
و خدا زنده جاويد بود؛
                                     كه در كوير بي پايان عدم "تنها نفس مي كشيد"
دوست داشت چشمي ببيندش......
دوست داشت دلي بشناسدش......
و در خانه اي گرم از عشق؛
                            روشن از آشنايي؛
                                               استوار از ايمان؛
                                                               و پاك از خلوص خانه گيرد...
خدا آفريدگار بود؛
                     و دوست داشت بيافريند...
زمين را گسترد،و درياها را؛
              از اشك هايي كه در تنهايي خويش ريخته بود پر كرد،
و كوه هاي اندوهش را؛
               كه در يگانگي دردمندش ، بر دلش توده گشته بود،بر پشت زمين نهاد،
و جاده ها را؛
                كه چشم به راهي هاي بي سو و بي سرانجامش بود،
                                                             بر سينهُ كوه ها و صحراها كشيد،
و از كبريايي بلند و زلالش؛
                                   آسمان را بر افراشت....
و دريچهُ همواره فرو بسته سينه اش را گشود؛
                               و آه هاي آرزومندش را، كه در آن از ازل به بند بسته بود؛
                                                        در فضاي بيكرانه جهان رها ساخت...
با نيايش هاي خلوت آرامش،
                    سقف هستي را رنگ زد ،
                                 و آرزوهاي سبزش را در دل دانه ها نهاد ،
                                          و رنگ نوازش هاي مهربانش را به ابرها بخشيد،
و از اين سه تركيبي ساخت؛
            و بر سيماي درياها پاشيد؛
                        و عطر خوش ياسهاي معطرش را در دهان غنچه ياس ريخت،
و بر پرده حرير طلوع؛ 
                         سيماي زيبا و خيال انگيز "اميد"  را نقش كرد....
 
سه شنبه 8/3/1386 - 22:56
پسندیدم 0
UserName