تعریفی از حکمت
توسط : s_sadeghi_n

انسان موجودی است که همچون معجونی از دو آمیزش به هم رسیده : 1- صورت معنوی امری ، و 2-  ماده حسی خلقی ؛ و نفسش نیز دو جهت تعلق وتجرد دارد . از این روی حکمت ، به حسب ساختار دو نشئه - با به صلاح آمدن دو قوه - منقسم به دو قسم می شود : نظری تجردی ، و عملی تعقلی.

اما نظری ؛ غایتش نقش پذیری نفس است به صورت وجود ، برنظام خود - کامل و تمام. و اما عملی ، میوه و نتیجه اش انجام عمل نیک است برای تحصیل ( ملکه) بلندی وبرتری یافتن نفس بر بدن، و مقلوب و رام شدن بدن نسبت به نفس.
اشاره به هر دو قسم از حکمت در کتاب الهی :

لقد خلقنا الانسان فی احسن تقویم : انسان را به نیکو ترین قوامی آفریدیم ؛ و آن صورت اوست که گونه و ازنوع عالم امر است - ثم رددناه اسفل سافلین : آنگاه او را به پائین ترین مراتب باز گردانیدیم ؛ و آن ماده اوست که عبارت از اجسام تاریک و انبوه است - الا الذین آمنو : جز آنان که ایمان دارند ؛ اشاره به غایت حکمت نظری است - و عملوا الصالحات : و کارهای شایسته انجام می دهند ؛ اشاره به تمام حکمت عملی است.

اقتباس از جلد اول اسفار

يکشنبه 6/3/1386 - 11:22
پسندیدم 0
UserName