نقش سجده در بازسازي معنوي انسان

 فرع سوم، آرايش سيرت در سجده
فلسفه و فرياد سجده، استكبارزدايي است. با يك حركت بسيار آرام، بايد به انقلاب‌هاي معنوي و انفجارهاي دروني دست يافت كه دست آورد بزرگ آن، يكتايي در توحيد است. تنها فرودي كه سر از فراز و فوز عظيم بدر مي‌آورد، سجدة ساجدان الهي است. اگر سجده را، اوج بندگي بنده بي‌نهايت كوچك، در مقابل بي‌نهايت بزرگ معنا كنيم، به واقعيت و حقيقت نزديك‌تريم تا معاني ديگر. در واقع، سجده‌گاه، آزمايشگاهي است كه تمام تئوري‌هاي زندگي و ديني، در آن، عيني و كاربردي مي‌شود. ساجد الهي در حال سجده، «من حقيقي» خويش را «هسته مركز عبادت» مي‌بيند و سپس كل جهان هستي را در عين كثرت، غرق در يكتايي مي‌يابد.
به هر صورت، به فرموده آيت الله بهجت:
نماز به منزله كعبه و تكبيرة الاحرام، پشت سر انداختن همه چيز غير خدا و داخل شدن در حرم الهي است و قيام، به منزلة صحبت دو دوست، و ركوع خم شدن عبد در مقابل آقاست، و سجده نهايت خضوع و خاك شدن در مقابل او است، و وقتي كه عبد آخر نماز از پيشگاه مقدس الهي باز مي‌گردد اولين چيزي را كه سوغات مي‌آورد سلام از ناحيه او است.

شنبه 25/1/1386 - 8:8
پسندیدم 0
UserName