آثار نزديک دانستن ظهور
 

در درجه ي اول مي توان گفت که: در اين يک روز، بيش از هر چيز و هر کس، ياد امام زمان عليه السلام و ظهور ايشان، دل هاي ما را پر مي کند و آنقدر که به فکر ايشان خواهيم بود، فکر ديگري ما را مشغول نخواهد کرد. علاوه بر اين، قطعاً در اين يک روز، کاري که خدا و امام زمان عليه السلام را ناخشنود مي سازد، انجام نمي دهيم؛ اگر خطا و گناهي از ما سرزده است، در اين فاصله، همه ي همت خود را براي توبه و جبران آن به کار مي بنديم.اگر حقي از ديگران بر عهده ي ما باقي مانده يا ظلمي در حق کسي مرتکب شده ايم، به سرعت در جهت حلاليت طلبي اقدام مي کنيم؛ و اگر عهد و پيماني با امام خود بسته بوديم اما در عمل به آن پاي بند نبوده ايم، در اين يک روز، کمال سعي خود را به خرج مي دهيم تا به آن عمل کنيم.اگر حقي از ديگران بر عهده ي ما باقي مانده يا ظلمي در حق کسي مرتکب شده ايم، به سرعت در جهت حلاليت طلبي اقدام مي کنيم. و اگر عهد و پيماني با امام خود بسته بوديم اما در عمل به آن پاي بند نبوده ايم، در اين يک روز، کمال سعي خود را انجام مي دهيم تا به آن عمل کنيم. عبادت هاي ما نيز در اين فاصله، معنويت و اخلاص بيشتري پيدا مي کند؛ نمازهاي ما در اين يک روز با گذشته تفاوت خواهد کرد و حضور قلب بيشتري خواهد بود. در اين مدت کم، محال است که بيش از حدّ ضرورت و اضطرار، عمر خود را صرف امور دنيوي کنيم. نه تنها فکر انجام دادن گناه به ذهنمان خطور نمي کند، بلکه حتي دريغمان مي آيد که در اين يک روز به امور مباح بپردازيم.همه ي تلاشمان اين است که از اين مدت کم، بيشترين استفاده را در جهت کسب رضاي خداوند و جلب خاطر مبارک امام عليه السلام ببريم. بالاترين نگراني ما اين است که نکند وقتي حضرت تشريف مي آورند، توجهي به ما نکنند يا خداي ناکرده از ما روي بگردانند، و براي اينکه چنين حالتي پيش نيايد، سعي مي کنيم خود را طوري مهيا کنيم که شايسته استقبال از آن بزرگوار باشيم.بالاترين آرزوي ما اين است که در مواجهه با حضرت، شاهد لبخند رضايت ايشان به روي خود باشيم و اينکه خطاب به ما بفرمايند: احسنتم! بارک الله! در غياب من به وظايف خود خوب عمل کرديد. من از شما سپاسگزار هستم.علاوه بر همه ي اينها در آرزوي ياري ايشان براي انجام اهداف مقدسشان لحظه شماري مي کنيم؛ با خود مي گوييم آنچه را عمري در آرزويش بوديم و با اميد وصالش زندگي را گذرانديم، يک روز ديگر، با چشمان خويش شاهد خواهيم بود و چه شيرين است آن لحظات!آنچه را براي ياري کردن ايشان از قبل آماده کرده ايم، نزد خود حاضر مي کنيم و تمام شرايط و زمينه ها را براي آنکه به حضرتش بپيونديم و جزء بهترين ياوران ايشان باشيم، در خود فراهم مي آوريم. خداي را شکر مي کنيم که زنده ايم و سالم هستيم و ان شاء الله تا يک روز ديگر همه ي امکانات مالي، آبرويي، زندگي و هستي خود را فداي قدوم محبوب عزيزتر از جان خود خواهيم کرد.آنگاه از خود مي گذريم و سراغ ساير مؤمنان مي رويم آنها را هم مانند خود آماده ي استقبال و همراهي با امامشان مي کنيم. اگر ببينيم که بعضي از آنها اشتياق و علاقه اي به اين موضوع از خود نشان نمي دهند، با دلسوزي و از سَرِ شفقت و مهرباني سعي مي کنيم تا آنها را با خود هم عقيده سازيم و دريغمان مي آيد که چنين فرصت طلايي و استثنايي را از دست بدهند. دلمان نمي آيد که فردا وقتي خورشيد امام عليه السلام طلوع مي کند، کساني از مؤمنان، خود را در بيغوله هاي تنگ و تاريک پنهان کنند و دانسته يا ندانسته از گرما و روشنايي اين خورشيد بي بهره بمانند.

پنج شنبه 16/1/1386 - 9:14
پسندیدم 0
UserName