ذکر جنید بغدادی ( برگرفته از تذکره الاولیاء عطار نیشابوری)
توسط : amir5896

  به نام خداوند هستی بخش

  ذکر جنید بغدادی رحمه الله علیه ( برگرفته از تذکره الاولیاء عطار نیشابوری)

     آن منبع اسرار ، در فنون علم کغمل و در اصول و فروع و در ریاضات و کرامات و کلمات لطیف و اشارات عالی برجمله سبقت داشت . اول کسی که علم اشارت منتشر کرد او بود. جنید همه درد و شوق بود و در شیوه معرفت و کشف توحید شانی رفیع داشت و در مجاهده و مشاهده وفقر آیتی بود. چنان که ( آدم (ع) همه درد و عبادت بود).

    از کودکی بازدرد زده بود و طلب کار و با ادب وبا فراست و فکرت و تیز فهمی عجب بود.

    جنید هفت ساله بود که او را به حج می برند و در مسجد الحرام درباره شکر صحبت می کردند در میان چهارصد پیر، به او گفتند تو نیز چیزی گو ، جنید گفت : ( شکر آن است که نعمتی که خدای عزوجل تو را داده است ، به آن نعمت در وی عاصی نشوی ونعمت او را سرمایه معصیت نسازی )

چون جنید این بگفت ، هر چهارصد گفتند : احسنت یا قره عین الصدیقین .

    نقل است که جنید بعد از نماز خلق بسیار دید . جنید روی به اصحاب کرد و کگفت : ( این همه حشو بهشت اند . اما همنشینی حق را قومی دیگرند).

    نقل است که یک بار جنید را پای درد کرد . فاتحه خواند وبرپای دمید. هاتفی آواز داد که : شرم نداری که کلام ما در حق خود صرف می کنی ؟

   نقل است که کفت : یک روز دلم گم شده بود . گفتم : الهی ! دل من باز ده . ندایی شنیدم : که یا جنید ! ما دل به آن ربوده ایم که با ما بمانی . توباز می خواهی تا با غیر ما بمانی ؟

    گفت : چنان که اگر در نمازی مرا  اندیشه دنیاوی در آمدی ، آن نماز  را قضا کردمی و اگر اندیشه آخرت و بهشت در آمدی سجده سهو کردمی .

    گفت : ما این تصوف به قیل و قال نگرفتیم وبه جنگ و کارزار به دست نیاورده ایم ، اما از گرسنگی و بی خوابی یافته ایم و دست داشتن از دنیا و بریدن از آنچه دوست داشته ایم و در چشم آراسته .

  و گفت : این راه کسی رود که کتاب خدای بر دست راست گرفته و سنت مصطفی (ع) بر دست چپ گرفته باشد و به روشنایی این دو شمع می رود و گفت : ( شیخ ما در اصول و فروع وبلا کشیدن ، امیرالمومنین علی (ع ) است در گزاردن حربها ، از او چیزها حکایت کردند که کس طاقت شنیدن آن  ندارد ؛ که او امیری بود که خداوند تعالی او را چندان علم و حکمت کرامت کرده بود .

    نقل است یکی پیش جنید حکایت می کرد از گرسنگی و برهنگی . جنید گفت : برو ایمن باش که او گرسنگی و برهنگی به کسی ندهد که جهان را پر از شکایت کند . وبه صدیقان و دوستان خود دهد . تو شکایت مکن . 

ÿ                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                           گفت : خنک کسی که او را در همه عمر یک ساعت حضور بوده است.

ÿ                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                           : خطرات ایمان و اشارات غفران  است .

ÿ                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                           : بندگان دو قسم اند : بندگان حق اند بندگان حقیقت . اما بندگان حق آنجا اند که اعوذ برضاک من سخطک و اما بندگان حقیقت آنجا اند که اعوذ بک منک .

ÿ                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                           : گفت : خدای عز وجل بندگان دو علم می خواهد شناخت علم عبودیت ، دوم شناخت علم ربوبیت و هرچه جز این است ، حظ نفس .

ÿ                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                           : میان بنده حق – چهار دریاست که تا بنده آن را قطع نکند به حق نرسد: یکی دنیا و کشتی او زهد  است و یکی آدمیان و کشتی او دور بودن است از ایشان . ویکی ابلیس و کشتی او بغض است و یکی هوا و کشتی او مخالفت است .

ÿ                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                           : از میان هواجس نفسانی و وسواس شیطانی فرق آن است که نفس به چیزی الحاح کند و تو منع   می کنی و او معاودت می کند اگر چه بعد از مدتی بود تا وقتی که به مراد خود رسد . اما شیطان چون دعوت کند به چیزی ، اگر خلاف آن کنی او ترک آن دعوت کند .  و گفت ( این نفس ، بدی فرماینده است ، به هلاک خواند و یاری دشمنان کند و متابع هوا بود وبه همه بدی ها متهم است .

ÿ                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                           : دل دوستان خدای ، جای سرّ خدا است و خدای عز و جل سر خود در دلی ننهد که در وی دوستی دنیا بود.

ÿ                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                           : اساس آن است که قیام نکنید به مراد نفس .

ÿ                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                           : نفس هرگز با حق تعالی – الفت نگیرد.

ÿ                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                           : به رعایت حقوق نتوان رسید مگر به حراست قلوب.

ÿ                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                           : بنده آن است که با هیچ کس شکایت نکند و ترک تقصیر کند در خدمت .

ÿ                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                           : به درستی که حق تعالی - معامله یی در آخر با بندگان خواهد کرد ، به اندازه آن بود که بندگان در اول با او کرده باشند.

ÿ                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                           : هر چشمی که به عبرت حق تعالی  مشغول نبود نابینا به ؛ و هر زبان که به ذکر او مستغرق   نیست ، گنگ به  و هر گوش که به حق شنیدن مترصد نیست ، کر به ، وهر تنی که به خدمت خدای – عزوجل – در کار نبود ، مرده به .

ÿ                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                           : هر که دست در عمل خود زند . قدمش از جای برود و هر که دست در مال زند ، در اندکی افتد و هر که دست در خدای زند ، جلیل و بزرگوار شود .

ÿ                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                           : هر که میان خود و حضرت خدای توبره یی پرطعام نهاده است آن گه خواهد که لذت مناجات یابد ، این هر گز نبود.

ÿ                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                           : زمین درخشان است از متعبدان چنان که آسمان درخشان است به ستارگان.

ÿ                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                           : بلا چراغ عارفان است و بیدار کننده مریدان و هلاک کننده غافلان .

ÿ                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                           : همت اشارت خدای است و ارادت اشارت فرشته و خاطر اشارت معرفت و زینت تن اشارت شیطان و شهوات اشارت نفس و لهو اشارت کفر .

ÿ                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                           : علم آن است که قدر خود بدانی . محبت امانت خداست .

ÿ                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                           : وقت چون فوت شود ، هرگز باز نتوان یافت و هیچ چیز عزیزتر از وقت نیست !

ÿ                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                           : پرسیدند که : ( چه حال است که مرد آرمیده است ، چون سماع شنود اضطراب در وی پدید آید ؟ ) . گفت : ( حق تعالی – ذریت آدم را در میثاق خطاب کرد که : الست بربکم ؟ همه ارواح مستغرق لذت آن خطاب شدند . چون در این عالم سماع شنوند ، در حرکت و اضطراب آیند) .

ÿ                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                           : گفتند : فرق میان دل مومن و منافق چیست ؟ گفت : ( دل مومن در ساعتی هفتاد بار بگردد و دل منافق هفتاد سال بریک حال بماند ).

ÿ                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                           : چون وفاتش نزدیک آمد درسجود افتاد و می گریست گفتند : با این همه عبادت ؟ گفت : این ساعت صحیفه عمرمن در خواهند نوردید و هفتاد سال عبادت و طاعت را می بینم در هوا به یک موی آویخته وبادی در آمده و آن را می جنباند . نمی دانم باد قطعیت یا باد وصلت .نمی دانم که مرا به کدام راه خواهند برد! ... گفت : بسم الله الرحمن الرحیم و جان بداد . غسال در وقت غسل کردن خواست تا آبی به چشم او رساند . هاتفی آواز داد : دست از دیده دوست ما بدار که چشمی که به نام ما بسته شد جز به لقاء ما نگشاید ...

ÿ                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                           : یکی گفت : جنید را به خواب دیدم. گفتم : خدای عز وجل با تو چه کرد ؟ گفت: ( رحمت کرد . و آن همه اشارات و عبادات باد بود ، مگر آن دو سه رکعت نماز که در نیم شبان می کردم ).

 

 

اللّهمَ عَجّل لِوَليّکَ الحُجَة ابنِ الحَسَن. يا قائمَ المَهدی(عَج).

سلام بر بنده و رسول خدا، حضرت محمد (ص)

سلام بر بنده و ولیّ خدا، حضرت علی (ع)

سلام برکاملترین مخلوق و حجت خدا ، حضرت مهدی(عج).

 

Jadeye_tariki@yahoo.com

 

http://nilofare-abi.persianblog.com

http://p-mr-yahyaie.mihanblog.com

 

فروردین ماه 1386

 

سه شنبه 14/1/1386 - 10:15
پسندیدم 0
UserName