اهميّت قرض
قـرض دادن بـه فـرد بـا ايـمـان يكى از مستحبات مؤ كد است ، بخصوص به كسانى كه احتياج دارند. پيامبراكرم (ص ) فرمود :
كـسى كه به برادر مسلمان خود قرض دهد، در برابر هر درهمى كه قرض داده ، هموزن كوه اُحُد ...، حـسـنـات خـواهـد داشـت و اگـر بـراى وصـول آن مـدارا بـه خـرج دهـد ، از پـل صـراط هـمـچـون بـرق جهنده بدون حساب و عذاب خواهد گذشت و كسى كه برادر مسلمانش از وضع خودش پيش او شكايت برد و به او قرض ندهد، خداوند در روزى كه نيكوكاران را پاداش مى دهد، او را از بهشت محروم خواهد ساخت .(132)
بنيانگذار جمهورى اسلامى ـ حضرت امام خمينى 1 درباره قرض الحسنه فرمود:
قـرض الحـسـنـه از اعـمـال بـسـيـار خـوب اسـت و بـهـتـر از [انـفـاق و] هـمـيـن طـور پـول دادن اسـت ، شـايـد يـكـى از نـكـتـه هـايـش ايـن بـاشـد كـه قـرض الحـسـنـه فـعـاليـت به دنـبـال دارد و پـول دادن مـجـّانـى شـايـد گـدا درسـت كـردن باشد، كسى كه قرض مى كند، به فـعاليت مى افتد تا در وقت خودش بتواند قرضش را ادا كند و با مازادى كه پيدا كرده به كار خـود ادامـه دهـد، ولى آن كـس كـه كنار كوچه نشسته و از مردم چيز مى خواهد، هيچ وقت در فكر اين نيست كه كارى بكند؛ براى اين كه ديگر كسى نمى تواند از او مطالبه كند. مبادا آن بيچاره اى كه آمده قرض بگيرد با تلخى با او روبرو شويد، اين خيلى اهميت دارد. ممكن است يك نفر قرض الحـسـنـه بـدهـد، امـّا بـا تـرشـرويـى قـلب قـرض گـيـرنـده را آزرده كـنـد و ايـن قـلب محل تجلّى خداست .(133)
تـوجـه بـه ايـن نـكـتـه مـهـم اسـت كـه اسـلام ، مـسـلمـانـان را از ايـن كـه در حـال بـى نيازى ، تن به قرض دهند تا وسعت بيشترى در زندگى پيدا كنند، بر حذر داشته و آن را مكروه مى شمارد، چنانچه در روايتى پيامبر اكرم (ص ) فرمود :
(اَعـُوذُ بـِاللّهِ مـِنَ الْكـُفـْرِ وَ الدَّيـْنِ قـيـلَيـا رَسـوُلَ اللّه اَتـَعـْدِلُ الدَّيـْنَ بـِالْكـُفـْرِ؟ قـالَ: نَعَمْ(134)
از كـفـر و بـدهـى بـه خـدا پـنـاه مـى بـرم ، گـفـتـه شـد اى رسول خدا(ص ) آيا بدهى را در كنار كفر قرار مى دهى ؟ فرمود : بلى .
قرض گرفتن در صورت بى نيازى مكروه است و در صورت احتياج ، كراهت آن كاهش مى يابد و هر چه ميزان نياز كمتر باشد به همان نسبت كراهت شدت مى گيرد، البته گاهى گرفتن قرض واجب مى شود، مثل آن جا كه امر واجبى بسته به گرفتن آن باشد، مانند حفظ جان ، آبرو و مانند آن و بـنـابـر احـتـيـاط واجـب ، كـسى كه قادر به پرداخت قرض نيست و اميد به توانايى ندارد، قـرض نـگـيـرد، مـگـر بـه هـنـگـام ضـرورت و تـنـگـنـا و يـا ايـن كـه قـرض دهـنـده از حال وى مطلع باشد.(

جمعه 3/1/1386 - 6:29
پسندیدم 0
UserName