اميد؛      و در آغاز هيچ نبود،       &nb
توسط : MCLAREN
اميد؛      و در آغاز هيچ نبود،                           كلمه بود،                                    و آن كلمه ، خدا بود...
عظمت همواره در جستجوي چشمي است كه او را ببيند... و خوبي همواره در انتظار خردي است كه او را بشناسد... و زيبايي همواره تشنه دلي كه به او عشق ورزد... و جبروت نيازمند اراده اي كه در برابرش، به دلخواه رام گردد... و غرور در آرزوي عصيان مغروري كه بشكندش و سيرابش كند... و خدا؛              عظيم بود و خوب و زيبا و با جبروت و مغرور،                                                                     اما كسي نداشت... خدا آفريدگار بود،
                                و چگونه مي توانست نيافريند؟ و خدا مهربان بود،                                  و چگونه مي توانست مهر نورزد؟
"بودن" ، "مي خواهد"                                  و از عدم نمي توان خواست... و حيات انتظار مي كشد،                                 و از عدم كسي نمي پرسد، و خدا از بودن بيشتر "بود"                                 و از حيات زنده تر؛                                          و از غيب بنهان تر؛                                                         و از تنهايي تنها تر؛                                                                و براي "طلب" بسيار داشت؛       كه خدا "بودن" مطلق بود...                          خدا گنجي مجهول بود؛                                      كه در ويرانه بي انتهاي غيب مخفي شده بود، و خدا زنده جاويد بود؛                                       كه در كوير بي پايان عدم "تنها نفس مي كشيد" دوست داشت چشمي ببيندش...... دوست داشت دلي بشناسدش...... و در خانه اي گرم از عشق؛                             روشن از آشنايي؛                                                 استوار از ايمان؛                                                                و پاك از خلوص خانه گيرد... خدا آفريدگار بود؛                        و دوست داشت بيافريند... زمين را گسترد،و درياها را؛               از اشك هايي كه در تنهايي خويش ريخته بود پر كرد، و كوه هاي اندوهش را؛                كه در يگانگي دردمندش ، بر دلش توده گشته بود،بر پشت زمين نهاد، و جاده ها را؛                 كه چشم به راهي هاي بي سو و بي سرانجامش بود،                                                                بر سينهُ كوه ها و صحراها كشيد، و از كبريايي بلند و زلالش؛                                    آسمان را بر افراشت.... و دريچهُ همواره فرو بسته سينه اش را گشود؛                                و آه هاي آرزومندش را، كه در آن از ازل به بند بسته بود؛                                                         در فضاي بيكرانه جهان رها ساخت... با نيايش هاي خلوت آرامش،                     سقف هستي را رنگ زد ،                                  و آرزوهاي سبزش را در دل دانه ها نهاد ،                                           و رنگ نوازش هاي مهربانش را به ابرها بخشيد، و از اين سه تركيبي ساخت؛             و بر سيماي درياها پاشيد؛                         و عطر خوش ياسهاي معطرش را در دهان غنچه ياس ريخت، و بر پرده حرير طلوع؛                             سيماي زيبا و خيال انگيز "اميد"  را نقش كرد....
 
M C L A R E N s u p e r S P O R T
دوشنبه 5/4/1385 - 0:11
پسندیدم 0
UserName