تعداد مطالب : 927
تعداد نظرات : 305
زمان آخرین مطلب : 2380روز قبل
نور دلیل تاریکی بود و سکوت دلیل خلوت، تنها عشق بی دلیل بود که تو دلیل آن شدی
شنبه 12/11/1387 - 21:19
دوستت دارم کمتر از خدا و بیشتر از خودم چون به خدا ایمان دارم و به تو احتی
شنبه 12/11/1387 - 21:19
دوست دارم قد هیکلم(ارادتمند شما مورچه)   
جمعه 11/11/1387 - 20:49
 اگر پرنده پرواز یادش بره,اگر شیرین فرهاد یادش بره,اگر ماهی دریا یادش بره, من پول اس ام اس هایی رو که برات دادم یادم نمیره!!
جمعه 11/11/1387 - 20:48
اگر مردونگی مرده!اگه رفاقت ها رنگ باخته!اگه عشق دیگه معنی نداره!اگه دنیا پر از نامردیه!اگه آرامش نیست!خوب به تو چه؟تو اس ام اسوتو  رو بخون!
جمعه 11/11/1387 - 20:47

  های، ساری، آی هو نو اس ام اس  فور یو تودی! هی، آی سید نو اس ام اس  فور یو! در ایز نو اس ام اس فور یو!

میگم اس‌ام‌اس برات ندارم، حالا هی بخون! 

جمعه 11/11/1387 - 20:46
 به اندازه دوتاچشمهایم دوستت دارم ازطرف موش کور .
جمعه 11/11/1387 - 20:43
 
اصول كافی ثقةالاسلام كلینی جلد اول    

كتاب عقل و جهل‏

كتاب العقل و الجهل‏

1- أَخْبَرَنَا أَبُو جَعْفَرٍ مُحَمّدُ بْنُ یَعْقُوبَ قَالَ حَدّثَنِی عِدّةٌ مِنْ أَصْحَابِنَا مِنْهُمْ مُحَمّدُ بْنُ یَحْیَى الْعَطّارُ عَنْ أَحْمَدَ بْنِ مُحَمّدٍ عَنِ الْحَسَنِ بْنِ مَحْبُوبٍ عَنِ الْعَلَاءِ بْنِ رَزِینٍ عَنْ مُحَمّدِ بْنِ مُسْلِمٍ عَنْ أَبِی جَعْفَرٍ ع قَالَ لَمّا خَلَقَ اللّهُ الْعَقْلَ اسْتَنْطَقَهُ ثُمّ قَالَ لَهُ أَقْبِلْ فَأَقْبَلَ ثُمّ قَالَ لَهُ أَدْبِرْ فَأَدْبَرَ ثُمّ قَالَ وَ عِزّتِی وَ جَلَالِی مَا خَلَقْتُ خَلْقاً هُوَ أَحَبّ إِلَیّ مِنْكَ وَ لَا أَكْمَلْتُكَ إِلّا فِیمَنْ أُحِبّ أَمَا إِنّی إِیّاكَ آمُرُ وَ إِیّاكَ أَنْهَى وَ إِیّاكَ أُعَاقِبُ وَ إِیّاكَ أُثِیبُ‏
اصول كافى جلد 1 صفحه: 10 روایة: 1
1- امام باقر(ع) فرماید: چون خدا عقل را آفرید از او بازپرسى كرده باو گفت پیش آى پیش آمد، گفت باز گرد، بازگشت، فرمود بعزت و جلالم سوگند مخلوقى كه از تو به پیشم محبوب‏تر باشد نیافریدم و ترا تنها بكسانیكه دوستشان دارم بطور كامل دادم. همانا امر و نهى كیفر و پاداشم متوجه تو است.
شرح :
مراد بعقل چنانچه از جمیع روایات این باب استفاده مى‏شود همان قوه تشخیص و ادراك و وادار كننده انسان به نیكى و صلاح و باز دارنده او از شر و فساد مى‏باشد چنانچه در روایت سوم عقل وسیله پرستش خدا و بدست آوردن بهشت معرفى شده و در حدیث چهارم 75 خاصیت و اثر آن بنام لشكر عقل توضیح داده شده است پس عاقل كامل كسى است كه آن اثر در او باشد، و مراد به پیش آمدن و بازگشتن عقل این است كه این موجود در برابر او امر و نواهى خالقش كاملا منقاد و مطیع است و جمله آخر حدیث در روایات دیگر توضیح داده مى‏شود كه كیفر پاداش مردم در روز جزا به مقدار عقل ایشانست.

2- عَلِیّ بْنُ مُحَمّدٍ عَنْ سَهْلِ بْنِ زِیَادٍ عَنْ عَمْرِو بْنِ عُثْمَانَ عَنْ مُفَضّلِ بْنِ صَالِحٍ عَنْ سَعْدِ بْنِ طَرِیفٍ عَنِ الْأَصْبَغِ بْنِ نُبَاتَةَ عَنْ عَلِیّ‏ٍ ع قَالَ هَبَطَ جَبْرَئِیلُ عَلَى آدَمَ ع فَقَالَ یَا آدَمُ إِنّی أُمِرْتُ أَنْ أُخَیّرَكَ وَاحِدَةً مِنْ ثَلَاثٍ فَاخْتَرْهَا وَ دَعِ اثْنَتَیْنِ فَقَالَ لَهُ آدَمُ یَا جَبْرَئِیلُ وَ مَا الثّلَاثُ فَقَالَ الْعَقْلُ وَ الْحَیَاءُ وَ الدّینُ فَقَالَ آدَمُ إِنّی قَدِ اخْتَرْتُ الْعَقْلَ فَقَالَ جَبْرَئِیلُ لِلْحَیَاءِ وَ الدّینِ انْصَرِفَا وَ دَعَاهُ فَقَالَا یَا جَبْرَئِیلُ إِنّا أُمِرْنَا أَنْ نَكُونَ مَعَ الْعَقْلِ حَیْثُ كَانَ قَالَ فَشَأْنَكُمَا وَ عَرَجَ
اصول كافى جلد 1 صفحه: 11 روایة: 2
2- اصبغ بن نباته از على علیه السلام روایت مى‏كند كه جبرئیل بر آدم نازل شد و گفت: اى آدم من مأمور شده‏ام كه ترا در انتخاب یكى از سه چیز مخیر سازم پس یكى را بر گزین و دو تا را واگذار. آدم گفت چیست آن سه چیز؟ گفت: عقل و حیاء و دین آدم گفت عقل را برگزیدم، جبرئیل بحیاء و دین گفت شما باز گردید و او را واگذارید، آن دو گفتند اى جبرئیل ما مأموریم هر جا كه عقل باشد با او باشیم. گفت خود دانید و بالا رفت.

شرح :
از مجموع این روایت چنین استفاده مى‏شود كه عقل باحیاء و دین لازم و ملزومند و از یكدیگر جدا نشوند پس خداوند بهر كس عقل عنایت كند حیاء و دین هم عنایت كرده است و كسى را كه باحیاء و متدین یافتم باید او را عاقل هم بدانیم.
3- أَحْمَدُ بْنُ إِدْرِیسَ عَنْ مُحَمّدِ بْنِ عَبْدِ الْجَبّارِ عَنْ بَعْضِ أَصْحَابِنَا رَفَعَهُ إِلَى أَبِی عَبْدِ اللّهِ ع قَالَ قُلْتُ لَهُ مَا الْعَقْلُ قَالَ مَا عُبِدَ بِهِ الرّحْمَنُ وَ اكْتُسِبَ بِهِ الْجِنَانُ قَالَ قُلْتُ فَالّذِی كَانَ فِی مُعَاوِیَةَ فَقَالَ تِلْكَ النّكْرَاءُ تِلْكَ الشّیْطَنَةُ وَ هِیَ شَبِیهَةٌ بِالْعَقْلِ وَ لَیْسَتْ بِالْعَقْلِ
اصول كافى جلد 1 صفحه: 11 روایة: 3
3- شخصى از امام ششم علیه السلام پرسید عقل چیست؟ فرمود چیزى است كه بوسیله آن خدا پرستش شود و بهشت بدست آید آن شخص گوید: گفتم پس آنچه معاویه داشت چه بود؟ فرمود: آن نیرنگست، آن شیطنت است، آن نمایش عقل را دارد ولى عقل نیست.

4- مُحَمّدُ بْنُ یَحْیَى عَنْ أَحْمَدَ بْنِ مُحَمّدِ بْنِ عِیسَى عَنِ ابْنِ فَضّالٍ عَنِ الْحَسَنِ بْنِ الْجَهْمِ قَالَ سَمِعْتُ الرّضَا ع یَقُولُ صَدِیقُ كُلّ امْرِئٍ عَقْلُهُ وَ عَدُوّهُ جَهْلُهُ
اصول كافى جلد 1 صفحه: 11 روایة: 4
4- حسن بن جهم گوید: از امام رضا علیه‏السلام شنیدم كه مى‏فرمود: دوست هر انسانى عقل او است و دشمن او جهلش.

5- وَ عَنْهُ عَنْ أَحْمَدَ بْنِ مُحَمّدٍ عَنِ ابْنِ فَضّالٍ عَنِ الْحَسَنِ بْنِ الْجَهْمِ قَالَ قُلْتُ لِأَبِی الْحَسَنِ ع إِنّ عِنْدَنَا قَوْماً لَهُمْ مَحَبّةٌ وَ لَیْسَتْ لَهُمْ تِلْكَ الْعَزِیمَةُ یَقُولُونَ بِهَذَا الْقَوْلِ فَقَالَ لَیْسَ أُولَئِكَ مِمّنْ عَاتَبَ اللّهُ إِنّمَا قَالَ اللّهُ فَاعْتَبِرُوا یا أُولِی الْأَبْصارِ
اصول كافى جلد 1 صفحه: 12 روایة: 5
5- حسن بن جهم گوید: بحضرت ابوالحسن علیه السلام عرض كردم نزد ما دسته‏اى هستند كه دوستدار امامند ولى آن تصمیم راسخ را ندارند (كه بتوانند از راه عقیده خویش از جان و مال بگذرند) همین قدر است كه از محبت امام دم مى‏زنند. فرمود آنها (بواسطه كوتاهى عقل و قصور اداركشان) از جمله كسانى كه مورد سرزنش خدا قرار گرفته‏اند نیستند. همانا خدا مى‏فرماید: عبرت گیرید اى صاحبان بصیرت (و ایشان صاحب بصیرت نمى‏باشند).

6- أَحْمَدُ بْنُ إِدْرِیسَ عَنْ مُحَمّدِ بْنِ حَسّانَ عَنْ أَبِی مُحَمّدٍ الرّازِیّ عَنْ سَیْفِ بْنِ عَمِیرَةَ عَنْ إِسْحَاقَ بْنِ عَمّارٍ قَالَ قَالَ أَبُو عَبْدِ اللّهِ ع مَنْ كَانَ عَاقِلًا كَانَ لَهُ دِینٌ وَ مَنْ كَانَ لَهُ دِینٌ دَخَلَ الْجَنّةَ
اصول كافى جلد 1 صفحه: 12 روایة: 6
6- اسحاق بن عمار گوید: امام صادق علیه السلام فرمود: هر كه عاقل است دین دارد و كسى كه دین دارد ببهشت مى‏رود (پس هر كه عاقل است ببهشت مى‏رود).

7- عِدّةٌ مِنْ أَصْحَابِنَا عَنْ أَحْمَدَ بْنِ مُحَمّدِ بْنِ خَالِدٍ عَنِ الْحَسَنِ بْنِ عَلِیّ بْنِ یَقْطِینٍ عَنْ مُحَمّدِ بْنِ سِنَانٍ عَنْ أَبِی الْجَارُودِ عَنْ أَبِی جَعْفَرٍ ع قَالَ إِنّمَا یُدَاقّ اللّهُ الْعِبَادَ فِی الْحِسَابِ یَوْمَ الْقِیَامَةِ عَلَى قَدْرِ مَا آتَاهُمْ مِنَ الْعُقُولِ فِی الدّنْیَا
اصول كافى جلد 1 صفحه: 12 روایة: 7
7- ابو جارود از امام پنجم علیه السلام نقل مى‏كند: خدا در روز قیامت نسبت بحساب بندگانش باندازه عقلى كه در دنیا به آنها داده است باریك بینى مى‏كند.

8- عَلِیّ بْنُ مُحَمّدِ بْنِ عَبْدِ اللّهِ عَنْ إِبْرَاهِیمَ بْنِ إِسْحَاقَ الْأَحْمَرِ عَنْ مُحَمّدِ بْنِ سُلَیْمَانَ الدّیْلَمِیّ عَنْ أَبِیهِ قَالَ قُلْتُ لِأَبِی عَبْدِ اللّهِ ع فُلَانٌ مِنْ عِبَادَتِهِ وَ دِینِهِ وَ فَضْلِهِ فَقَالَ كَیْفَ عَقْلُهُ قُلْتُ لَا أَدْرِی فَقَالَ إِنّ الثّوَابَ عَلَى قَدْرِ الْعَقْلِ إِنّ رَجُلًا مِنْ بَنِی إِسْرَائِیلَ كَانَ یَعْبُدُ اللّهَ فِی جَزِیرَةٍ مِنْ جَزَائِرِ الْبَحْرِ خَضْرَاءَ نَضِرَةٍ كَثِیرَةِ الشّجَرِ ظَاهِرَةِ الْمَاءِ وَ إِنّ مَلَكاً مِنَ الْمَلَائِكَةِ مَرّ بِهِ فَقَالَ یَا رَبّ أَرِنِی ثَوَابَ عَبْدِكَ هَذَا فَأَرَاهُ اللّهُ تَعَالَى ذَلِكَ فَاسْتَقَلّهُ الْمَلَكُ فَأَوْحَى اللّهُ تَعَالَى إِلَیْهِ أَنِ اصْحَبْهُ فَأَتَاهُ الْمَلَكُ فِی صُورَةِ إِنْسِیّ‏ٍ فَقَالَ لَهُ مَنْ أَنْتَ قَالَ أَنَا رَجُلٌ عَابِدٌ بَلَغَنِی مَكَانُكَ وَ عِبَادَتُكَ فِی هَذَا الْمَكَانِ فَأَتَیْتُكَ لِأَعْبُدَ اللّهَ مَعَكَ فَكَانَ مَعَهُ یَوْمَهُ ذَلِكَ فَلَمّا أَصْبَحَ قَالَ لَهُ الْمَلَكُ إِنّ مَكَانَكَ لَنَزِهٌ وَ مَا یَصْلُحُ إِلّا لِلْعِبَادَةِ فَقَالَ لَهُ الْعَابِدُ إِنّ لِمَكَانِنَا هَذَا عَیْباً فَقَالَ لَهُ وَ مَا هُوَ قَالَ لَیْسَ لِرَبّنَا بَهِیمَةٌ فَلَوْ كَانَ لَهُ حِمَارٌ رَعَیْنَاهُ فِی هَذَا الْمَوْضِعِ فَإِنّ هَذَا الْحَشِیشَ یَضِیعُ فَقَالَ لَهُ ذَلِكَ الْمَلَكُ وَ مَا لِرَبّكَ حِمَارٌ فَقَالَ لَوْ كَانَ لَهُ حِمَارٌ مَا كَانَ یَضِیعُ مِثْلُ هَذَا الْحَشِیشِ فَأَوْحَى اللّهُ إِلَى الْمَلَكِ إِنّمَا أُثِیبُهُ عَلَى قَدْرِ عَقْلِهِ
اصول كافى جلد 1 صفحه: 12 روایة: 8
8- سلیمان دیلمى گوید: به امام صادق علیه السلام عرض كردم فلانى در عبادت و دیانت و فضیلت چنین و چنانست فرمود: عقلش چگونه است؟ گفتم نمى‏دانم، فرمود، پاداش باندازه عقل است، همانا مردى از بنى اسرائیل در یكى از جزایر دریا كه سبز و خرم و پر آب و درخت بود عبادت خدا مى‏كرد یكى از فرشتگان از آنجا گذشت و عرض كرد پروردگارا مقدار پاداش این بنده‏ات را به من بنما خداوند باو نشان داد و او آن مقدار را كوچك شمرد، خدا باو وحى كرد همراه او باش پس آن فرشته بصورت انسانى نزد او آمد عابد گفت تو كیستى؟ گفت مردى عابدم چون از مقام و عبادت تو در این مكان آگاه شدم نزد تو آمدم تا با تو عبادت خدا كنم پس آن روز را با او بود، چون صبح شد فرشته باو گفت: جاى پاكیزه‏اى دارى و فقط براى عبادت خوب است. عابد گفت: اینجا یك عیب دارد. فرشته گفت: چه عیبى؟ عابد گفت: خداى ما چهارپائى ندارد، اگر او خرى مى‏داشت در اینجا مى‏چراندیمش براستى این علف از بین مى‏رود! فرشته گفت: پروردگار كه خر ندارد، عابد گفت: اگر خرى مى‏داشت چنین علفى تباه نمى‏شد، پس خدا بفرشته وحى كرد: همانا او را باندازه عقلش پاداش مى‏دهم (یعنى حال این عابد مانند مستضعفین و كودكان است كه چون سخنش از روى ساده دلى و ضعف خرد است مشرك و كافر نیست لیكن عبادتش هم پاداش عبادت عالم خداشناس را ندارد).

9- عَلِیّ بْنُ إِبْرَاهِیمَ عَنْ أَبِیهِ عَنِ النّوْفَلِیّ عَنِ السّكُونِیّ عَنْ أَبِی عَبْدِ اللّهِ ع قَالَ قَالَ رَسُولُ اللّهِ ص إِذَا بَلَغَكُمْ عَنْ رَجُلٍ حُسْنُ حَالٍ فَانْظُرُوا فِی حُسْنِ عَقْلِهِ فَإِنّمَا یُجَازَى بِعَقْلِهِ
اصول كافى جلد 1 صفحه: 13 روایة: 9
9- امام صادق علیه السلام از رسول خدا صلى الله و آله نقل مى‏كند كه: چون خوبى حال مردى (مانند نماز و روزه بسیارش) بشما رسید، در خوبى عقلش بنگرید زیرا به میزان عقلش پاداش مى‏یابد.

10- مُحَمّدُ بْنُ یَحْیَى عَنْ أَحْمَدَ بْنِ مُحَمّدٍ عَنِ ابْنِ مَحْبُوبٍ عَنْ عَبْدِ اللّهِ بْنِ سِنَانٍ قَالَ ذَكَرْتُ لِأَبِی عَبْدِ اللّهِ ع رَجُلًا مُبْتَلًى بِالْوُضُوءِ وَ الصّلَاةِ وَ قُلْتُ هُوَ رَجُلٌ عَاقِلٌ فَقَالَ أَبُو عَبْدِ اللّهِ وَ أَیّ عَقْلٍ لَهُ وَ هُوَ یُطِیعُ الشّیْطَانَ فَقُلْتُ لَهُ وَ كَیْفَ یُطِیعُ الشّیْطَانَ فَقَالَ سَلْهُ هَذَا الّذِی یَأْتِیهِ مِنْ أَیّ شَیْ‏ءٍ هُوَ فَإِنّهُ یَقُولُ لَكَ مِنْ عَمَلِ الشّیْطَانِ
اصول كافى جلد 1 صفحه: 13 روایة: 10
10- ابن سنان گوید بحضرت صادق علیه السلام عرض كردم: مردیست عاقل كه گرفتار وسواس در وضو و نماز مى‏باشد: فرمود چه عقلى كه فرمانبرى شیطان مى‏كند؟ گفتم: چگونه فرمان شیطان مى‏برد؟ فرمود از او بپرس وسوسه‏ایكه باو دست میدهد از چیست؟ قطعا بتو خواهد گفت از عمل شیطانست.

11- عِدّةٌ مِنْ أَصْحَابِنَا عَنْ أَحْمَدَ بْنِ مُحَمّدِ بْنِ خَالِدٍ عَنْ بَعْضِ أَصْحَابِهِ رَفَعَهُ قَالَ قَالَ رَسُولُ اللّهِ ص مَا قَسَمَ اللّهُ لِلْعِبَادِ شَیْئاً أَفْضَلَ مِنَ الْعَقْلِ فَنَوْمُ الْعَاقِلِ أَفْضَلُ مِنْ سَهَرِ الْجَاهِلِ وَ إِقَامَةُ الْعَاقِلِ أَفْضَلُ مِنْ شُخُوصِ الْجَاهِلِ وَ لَا بَعَثَ اللّهُ نَبِیّاً وَ لَا رَسُولًا حَتّى یَسْتَكْمِلَ الْعَقْلَ وَ یَكُونَ عَقْلُهُ أَفْضَلَ مِنْ جَمِیعِ عُقُولِ أُمّتِهِ وَ مَا یُضْمِرُ النّبِیّ ص فِی نَفْسِهِ أَفْضَلُ مِنِ اجْتِهَادِ الْمُجْتَهِدِینَ وَ مَا أَدّى الْعَبْدُ فَرَائِضَ اللّهِ حَتّى عَقَلَ عَنْهُ وَ لَا بَلَغَ جَمِیعُ الْعَابِدِینَ فِی فَضْلِ عِبَادَتِهِمْ مَا بَلَغَ الْعَاقِلُ وَ الْعُقَلَاءُ هُمْ أُولُو الْأَلْبَابِ الّذِینَ قَالَ اللّهُ تَعَالَى وَ مَا یَتَذَكّرُ إِلّا أُولُو الْأَلْبَابِ‏
اصول كافى جلد 1 صفحه: 14 روایة: 11
11- پیغمبر فرمود: خدا به بندگانش چیزى بهتر از عقل نبخشیده است، زیرا خوابیدن عاقل از شب بیدارى جاهل بهتر است و در منزل بودن عاقل از مسافرت جاهل (به سوى حج و جهاد) بهتر است و خدا پیغمبر و رسول را جز براى تكمیل عقل مبعوث نسازد (تا عقلش را كامل نكند مبعوث نسازد) و عقل او برتر از عقول تمام امتش باشد و آنچه پیغمبر در خاطر دارد، از اجتهاد مجتهدین بالاتر است و تا بنده‏اى واجبات را به عقل خود در نیابد آنها رإ؛ انجام نداده است همه عابدان در فضیلت عبادتشان بپاى عاقل نرسند. عقلا همان صاحبان خردند كه درباره ایشان فرموده: تنها صاحبان خرد اندرز مى‏گیرند.

اصول كافی ثقةالاسلام كلینی جلد اول    
يکشنبه 6/11/1387 - 13:7
نیایش

به نام خداوند جان آفرین

حكیم سخن در زبان آفرین

خداوند بخشنده‌ی دستگیر

كریم خطا بخش پوزش‌ پذیر

عزیزی كه هر كز درش سر بتافت

به هر در كه شد هیچ عز‌ّت نیافت

سـر پادشاهان گـردن فـراز

به درگاه او بر زمین نیاز

نه گردن‌كشان را بگیرد به فور

نه عذر آوران برآند به جور

وگر خشـم گیرد ز كردار زشت

چو باز آمدی، ماجرا در نوشت

اگر بـا پـدر جنگ جوید كـسی

پدر بی‌گمان خشم گیرد بسی

وگر خویش،راضی‌نباشد زخویش

چو بیگانگانش براند ز پیش

وگر بنده چابك نباشد به كار

عزیزش ندارد خداوندگار

وگر ترك خدمت كند لشكری

شود شاه لشكركش از وی بری

ولـیكـن خـداوند بـالا و پـست

به عصیان در رزق بر كس نبست

ادیمِ زمین ســفره‌ی عام اوست

براین خوان یغما چه دشمن چه دوست

پرستار امرش همه چیز و كس

بنی آدم و مرغ و مور و مگس

چنـان پهن خوان كرم گسترد

كه سیمرغ در قاف، قسمت خورد

بـه درگـاه لطف و بزرگیـش بر

بزرگان نهاده بزرگی ز سر

نه ‌مستغنی ‌از طاعتش پشت كس

نه بر حرف او جای انگشت كس

قـدیـمی نـكوكار نیكی پسنـد

به كلك قضا در رحم نقش بند

دهد نطفه را صورتی چون پری

كه كرده است بر آب صورتگری ؟

نهد لعل و پیروزه در صلب سنگ

گل لعل در شاخ پیروزه رنگ

ز ابـر افكنـد قطـره‌ای سوی یم

ز صلب اوفتد نطفه‌ای در شكم

از آن قـطره لـؤلـؤی لالا كـند

وز این، صورتی سرو بالا كند

نه بر اوج ذاتش پرد مرغ وهـم

نه در ذیل لطفش رسد دست فهم

نه ادراك در كنه ذاتش رسید

نه فكرت به غور صفاتش رسید

نه هر جای،مركب توان تاختن

كه جاها سپر باید انداختن

وگر سالـكی محـرم راز گشت

ببندند بر وی در بازگشت

كسی را در این بزم ساغر دهند

كه داروی بیهوشی‌اش در دهند

كسی ره سوی گنج قارون نبرد

و گر برد، ره باز بیرون نبرد

بمردم در این موج دریای خون

كزو كس نبرده است ‌كشتن برون

كسانی كز این راه بـرگشته‌اند

برفتند بسیار و سرگشته‌اند

شنبه 5/11/1387 - 21:30

مهدی اخوان ثالث


پیامی از آن سوی پایان

 اینجا كه ماییم سرزمین سرد سكوت است
 بالهامان سوخته ست ،‌ لبها خاموش
نه اشكی ، نه لبخندی ،‌و نه حتی یادی از لبها و چشمها
 زیراك اینجا اقیانوسی ست كه هر بدستی از سواحلش
 مصب رودهای بی زمان بودن است
 وزآن پس آرامش خفتار و خلوت نیستی
 همه خبرها دروغ بود
و همه آیاتی كه از پیامبران بی شمار شنیده بودم
بسان گامهای بدرقه كنندگان تابوت
از لب گور پیشتر آمدن نتوانستند
 باری ازین گونه بود
 فرجام همه گناهان و بیگناهی
 نه پیشوازی بود و خوشامدی ،‌نه چون و چرا بود
 و نه حتی بیداری پنداری كه بپرسد : كیست ؟
زیراك اینجا سر دستان سكون است
در اقصی پركنه های سكوت
 سوت ، كور ، برهوت
حبابهای رنگین ، در خوابهای سنگین
چترهای پر طاووسی خویش برچیدند
و سیا سایه ی دودها ،‌در اوج وجودشان ،‌گویی نبودند
 باغهای میوه و باغ گل های آتش رافراموش كردیم
 دیگر از هر بیم و امید آسوده ایم
گویا هرگز نبودیم ،‌نبوده ایم
هر یك از ما ، در مهگون افسانه های بودن
 هنگامی كه می پنداشتیم هستیم
خدایی را ، گرچه به انكار
 انگار
با خویشتن بدین سوی و آن سوی می كشیدیم
اما اكنون بهشت و دوزخ در ما مرده ست
 زیرام خدایان ما
 چون اشكهای بدرقه كنندگان
بر گورهامان خشكیدند و پیشتر نتوانستند آمد
 ما در سایه ی آوار تخته سنگهای سكوت آرمیده ایم
 گامهامان بی صداست
 نه بامدادی ، نه غروبی
 وینجا شبی ست كه هیچ اختری در آن نمی درخشد
نه بادبان پلك چشمی، نه بیرق گیسویی
اینجا نسیم اگر بود بر چه می وزید ؟
 نه سینه ی زورقی ، نه دست پارویی
 اینجا امواج اگر بود ، با كه در می آویخت ؟
 چه آرام است این پهناور ، این دریا
دلهاتان روشن باد
 سپاس شما را ، سپاس و دیگر سپاس
بر گورهای ما هیچ شمع و مشعلی مفروزید
 زیرا تری هیچ نگاهی بدین درون نمی تراود
 خانه هاتان آباد
 بر گورهای ما هیچ سایبان و سراپرده ای مفرازید
 زیرا كه آفتاب و ابر شما را با ما كاری نیست
 و های ،‌ زنجره ها ! این زنجموره هاتان را بس كنید
اما سرودها و دعاهاتان این شبكورها
كه روز همه روز ،‌و شب همه شب در این حوالی به طوافند
بسیار ناتوانتر از آنند كه صخره های سكوت را بشكافند
 و در ظلمتی كه ما داریم پرواز كنند
 به هیچ نذری و نثاری حاجت نیست
 بادا شما را آن نان و حلواها
 بادا شما را خوانها ، خرامها
ما را اگر دهانی و دندانی می بود ،‌در كار خنده می كردیم
 بر اینها و آنهاتان
 بر شمعها ، دعاها ،‌خوانهاتان
در آستانه ی گور خدا و شیطان ایستاده بودند
 و هر یك هر آنچه به ما داده بودند
 باز پس می گرفتند
آن رنگ و آهنگها، آرایه و پیرایه ها ، شعر و شكایتها
 و دیگر آنچه ما را بود ،‌بر جا ماند
 پروا و پروانه ی همسفری با ما نداشت
 تنها ، تنهایی بزرگ ما
كه نه خدا گرفت آن را ، نه شیطان
با ما چو خشم ما به درون آمد
 اكنون او
 این تنهایی بزرگ
با ما شگفت گسترشی یافته
 این است ماجرا
 ما نوباوگان این عظمتیم
و راستی
 آن اشكهای شور ،‌زاده ی این گریه های تلخ
 وین ضجه های جگرخراش و درد آلودتان
 برای ما چه می توانند كرد ؟
 در عمق این ستونهای بلورین دلنمك
 تندیس من های شما پیداست
 دیگر به تنگ آمده ایم الحق
 و سخت ازین مرثیه خوانیها بیزاریم
زیرا اگر تنها گریه كنید ، اگر با هم
 اگر بسیار اگر كم
در پیچ و خم كوره راههای هر مرثیه تان
 دیوی به نام نامی من كمین گرفته است
 آه
 آن نازنین كه رفت
 حقا چه ارجمند و گرامی بود
 گویی فرشته بود نه آدم
در باغ آسمان و زمین ، ما گیاه و او
 گل بود ، ماه بود
 با من چه مهربان و چه دلجو ، چه جان نثار
او رفت ، خفت ،‌ حیف
 او بهترین ،‌عزیزترین دوستان من
 جان من و عزیزتر از جان من
 بس است
 بسمان است این مرثیه خوانی و دلسوزی
ما ، از شما چه پنهان ،‌دیگر
 از هیچ كس سپاسگزار نخواهیم بود
 نه نیز خشمگین و نه دلگیر
 دیگر به سر رسیده قصه ی ما ،‌مثل غصه مان
این اشكهاتان را
 بر من های بی كس مانده تان نثار كنید
 من های بی پناه خود را مرثیت بخوانید
 تندیسهای بلورین دلنمك
اینجا كه ماییم سرزمین سرد سكوت است
 و آوار تخته سنگهای بزرگ تنهایی
مرگ ما را به سراپرده ی تاریك و یخ زده ی خویش برد
بهانه ها مهم نیست
 اگر به كالبد بیماری ، چون ماری آهسته سوی ما خزید
و گر كه رعدش رید و مثل برق فرود آمد
 اگر كه غافل نبودیم و گر كه غافلگیرمان كرد
پیر بودیم یا جوان ،‌بهنگام بود یا ناگهان
هر چه بود ماجرا این بود
 مرگ ، مرگ ، مرگ
ما را به خوابخانه ی خاموش خویش خواند
 دیگر بس است مرثیه ،‌دیگر بس است گریه و زاری
 ما خسته ایم ، آخر
 ما خوابمان می آید دیگر
 ما را به حال خود بگذارید
اینجا سرای سرد سكوت است
ما موجهای خامش آرامشیم
 با صخره های تیره ترین كوری و كری
 پوشانده اند سخت چشم و گوش روزنه ها را
 بسته ست راه و دیگر هرگز هیچ پیك وپیامی اینجا نمی رسد
 شاید همین از ما برای شما پیغامی باشد
 كاین جا نهمیوه ای نه گلی ، هیچ هیچ هیچ
 تا پر كنید هر چه توانید و می توان
 زنبیلهای نوبت خود را
از هر گل و گیاه و میوه كه می خواهید
 یك لحظه لحظه هاتان را تهی مگذارید
 و شاخه های عمرتان را ستاره باران كنید

شنبه 5/11/1387 - 21:26