zahedkola ( تعداد مطالب : 1568 ) ( تعداد نظرات : 388 )

اگر فاصله ماه تا زمین به اندازه فاصله ایستگاه فضایی بین‌المللی بود، ساکنان روی زمین چه نمایی از ماه را مشاهده می‌کردند؟

150-11.JPG

به گزارش سرویس علمی خبرگزاری دانشجویان ایران (ایسنا)، ایستگاه فضایی بین‌المللی (ISS)‌ در فاصله 420 کیلومتری بالای زمین قرار دارد و ماه نیز در ارتفاع 384 هزار کیلومتری در حال چرخش است.

منجمان آماتور با تهیه یک فیلم ویدئویی دو دقیقه‌یی، نزدیک شدن ماه به زمین به اندازه فاصله با ایستگاه فضایی را شبیه‌سازی کردند.

به گفته طراحان اگر ماه در ارتفاع مداری مشابه ایستگاه فضایی قرار می‌گرفت، از غرب طلوع و در شرق غروب می‌کرد!

حرکت ماه بطور معمول بسیار آهسته‌تر از چرخش زمین است و بنابراین از شرق طلوع و در غرب غروب می کند، اما در ارتفاع 420 کیلومتری این حرکت بسیار سریع‌تر از زمین شده و بنابراین جهت طلوع و غروب ماه نیز تغییر پیدا می کند.

اگر ماه در این فاصله قرار می گرفت، تأثیر نیروی گرانش آن از جمله اثر جزر و مد نیز از بین می رفت.

زمان آخرین مطلب این کاربر: 2501روز قبل
يکشنبه 28/7/1392 - 21:25
ahmadchalepey ( تعداد مطالب : 2664 ) ( تعداد نظرات : 2458 )
یک عکاس نجومی موفق شد از دنباله دار آیسون که از آن با عنوان روشنترین دنباله داری یاد می شود که طی یک قرن مشاهده شده تصویر زیبایی در آسمان شب و در مسیر آن به سمت خورشید بگیرد.

به گزارش خبرگزاری مهر، دنباله دار آیسون که از آن با عنوان روشنترین دنباله داری یاد می شود که طی یک قرن مشاهده شده در صورتی که خورشید به آن رحم کند در فصل پاییز از زمین قابل مشاهده خواهد بود.

آدام بلاک عکاس نجومی این تصویر فوق العاده از دنباله دار قرن را با یک دوربین SBIG STX16803 CCD و تلسکوپ 32 اینچی شولمان در بالای کوه لمون متعلق به دانشگاه آریزونا در تاریخ 8 اکتبر ثبت کرده است.

اگر دنبال دار آیسون هنگام رویارویی بسیار نزدیک خود با خورشید که ماه آینده صورت می گیرد از بین نرود، زیبایی آن در ماه دسامبر رصدگران آسمان را شگفت زده می کند.

این دنباله دار سال گذشته درحالی که ابر اورت را ترک می کرد توسط چند ستاره شناس آماتور در روسیه کشف شد. ستاره شناسان اعتقاد دارند این نخستین سفری است که دنبال دار آیسون به داخل منظومه شمسی دارد.

دنباله دار آیسون (ISON) دورترین لایه منظومه شمسی ما را که به آن ابر اورت گفته می شود، ترک کرد، پاییز امسال در ماه نوامبر این دنباله دار یخی به نقطه اوج سفر خود می رسد و شرایطی را برای مشاهده آن توسط رصدگران زمین فراهم می کند.

آیسون یک دنباله دار خورشید خراش است، این اجسام به علت وجود احتمال تخریب آنها به واسطه نزدیکی مدارشان به خورشید، به این نام مشهور شده اند، مدار این نوع اجسام در فاصله یک میلیون 367 هزار کیلومتری از خورشید حرکت می کند و دانشمندان تخمین زده اند که نزدیک ترین عبور آیسون از مقابل خورشید زمین در فاصله یک میلیون 174 چهار کیلومتری خواهد بود.

آیسون در تاریخ 28 نوامبر (7 آذر ماه) به نزدیک ترین فاصله خود (1.2 کیلومتر) با خورشید می رسد.

زمان آخرین مطلب این کاربر: 2501روز قبل
يکشنبه 28/7/1392 - 20:44
ahmadchalepey ( تعداد مطالب : 2664 ) ( تعداد نظرات : 2458 )

سازمان فضایی آمریكا (ناسا) اعلام كرد: سیارك ۲۰۱۳ تی وی ۱۳۵ به احتمال ۹۹۸/۹۹ درصد در سال ۲۰۳۲ به زمین برخورد نخواهد كرد.

به گزارش ایرنا از سایت ناسا این جسم فضایی كه قطر آن به ۴۰۰ متر می رسد ۱۶ سپتامبر (۲۵ شهریور ) به حدود شش میلیون و ۷۰۰ هزار كیلومتری زمین نزدیك شد.
ناسا همچنین اعلام كرد: این جرم فضایی احتمالا در سال ۲۰۳۲ برای دست كم یك لحظه در كنار زمین قرار خواهد گرفت و در آن زمان احتمال ایجاد تغییراتی بر زمین را بعید ندانست.
این سازمان درعین حال احتمال این تاثیر را یك به ۶۳ هزار دانست.
دیوید اگل سخنگوی رسمی ناسا گفت: با ادامه رصد این جرم فضایی جزئیات این تاثیر احتمالی مشخص خواهد شد ، به میزان ۹۹۸/۹۹ درصد احتمال چنین تاثیری بعید به نظر می رسد.
وی افزود: حتی در صورت چنین برخوردی ، این به معنای پایان زندگی بشر نخواهد بود. تاثیر چنین جسمی بر یك منطقه گسترده ویران كننده خواهد بود اما به سطح یك فاجعه جهانی نخواهد رسید.
زمان آخرین مطلب این کاربر: 2501روز قبل
شنبه 27/7/1392 - 23:20
zahedkola ( تعداد مطالب : 1568 ) ( تعداد نظرات : 388 )
بزرگترین ستاره شناخته شده در کیهان درحال مرگ است و به زودی منفجر می شود.

به گزارش خبرگزاری مهر، بزرگترین ستاره شناخته شده در کیهان که نام آن W26 است و در خوشه ابری وسترلاند1 در فاصله 16 هزار سال نوری از زمین در صورت فلکی آرا قرار دارد.

وسترلاند 1 یکی از بزرگترین خوشه های ستاره ای در کهکشان ما است که در آن چندصد ستاره قرار دارد.

شعاع W26 حدود 1500 برابر بیشتر از خورشید است و یکی از روشنترین ستارگان بزرگی است که تاکنون شناسایی شده است. چنین ستاره هایی بسیار رشد کرده اند که این امر علتی برای رسیدن آن به پایان زندگی و انفجار به صورت یک ابرنواختر است.

برخی از بزرگترین ستارگان دارای دوره حیاتی کمتر از چند میلیون سال هستند و پس از سوخت هسته ای خود را خارج کرده و منفجر می شود. این ستارگان در پایان حیات خود ناپایدار می شوند و حجم قابل توجهی از مواد را از پوسته خارجی خود بیرون می دهند.

این مواد به واسطه واکنشهای هسته ای عمیق داخل ستاره غنی شده و دربرگیرنده عناصر ضروری بسیاری چون سیلیکون و منیزیوم برای تشکیل سیاره های صخره ای شبیه زمین است. این عناصر همچنین پایه حیات هستند. این که چگونه این مواد خارج شده و چگونه بر تکامل خورشید تأثیرگذار است هنوز به صورت یک راز باقی مانده است.

ستاره شناسان بریتانیا، شیلی، آلمان و آمریکا با استفاده از تلکسوپ بسیار بزرگ رصدخانه جنوبی اروپا در رصدخانه پارانال در شیلی یک ابر از گاز هیدروژن سوزان را مشاهده کرده اند. این ابرهای سوزان یونیزه شده اند، به این معنا که الکترونها از اتمهای گاز هیدروژن خارج شده اند. ابرهایی از این نوع به ندرت اطراف ستاره های بزرگی چون W26  مشاهده شده است. این نخستین سحابی یونیزه شده است که دور چنین ستاره ای کشف شده است.

مطالعه اجرامی چون این ابر جدید اطراف W26 به ستاره شناسان کمک می کند فرآیند کاهش جرم این ستاره های بزرگ را که در نهایت به مرگ انفجاری آنها منتهی می شود را درک کنند.

سحابی مشاهده شده اطراف W26 بسیار شبیه سحابی اطراف SN1987A است، SN1987A بقایای ستاره ای است که در سال 1987 منفجر شده است، این ستاره از سال 1604 بزرگترین ابرنواختری به زمین بوده است تاکنون مشاهده شده است. مشاهده این اجرام آسمانی به ستاره شناسها این فرصت را می دهد که ویژگی این انفجارها را بهتر مطالعه کنند.

محققان تحقیقات خود را در مجله Monthly Notices انجمن رویال ستاره شناسی که توسط انتشارات دانشگاه آکسفورد منتشر می شود به چاپ رسانده اند.

زمان آخرین مطلب این کاربر: 2501روز قبل
شنبه 27/7/1392 - 22:46
mabikasim ( تعداد مطالب : 1378 ) ( تعداد نظرات : 171 )
ستاره شناسان اعلام کردند که یک سیارک بزرگ در تاریخ 26آگوست سال 2032با سرعت و انرژی بسیار بالا از کنار زمین عبور می کند.

به گزارش خبرگزاری مهر، دیمتری روگوزین مسئول امور تحقیقات فضایی روسیه گفت یک سیارک 365.76 متری زمین را برای یک برخورد و ایجاد انفجار تهدید می کند.

این سیارک توسط ستاره شناسان اکراینی کشف و نام 2013 TV135 برای آن انتخاب شد.

این ستاره شناسان اظهار داشتند که آنها این سیارک را در یک مسیر بالقوه خطرناک که به زمین نزدیک می شود کشف کرده اند. آنها تاریخ برخورد بالقوه را با نیروی حدود دو هزار بمب اتمی محاسبه کرده و اظهار رداشتند که احتمال برخورد یک در 63 هزار است.

ناسا طی یک بیانیه اظهار داشت که سیارک مذکور با احتمال 99.998 درصد در سال 2032 از کنار زمین عبور می کند همان طور که در تاریخ 16 سپتامبر این اتفاق رخ داد.

دان یئومانس مدیر برنامه اجرام نزدیک به زمین ناسا گفت: این کشف نسبتا جدید است، با مشاهدات بیشتر انتظار داریم که بتوانیم خطر را کاهش داده و یا احتمال هرگونه برخوردی را رد کنیم.

زمان آخرین مطلب این کاربر: 2501روز قبل
شنبه 27/7/1392 - 22:17
zahedkola ( تعداد مطالب : 1568 ) ( تعداد نظرات : 388 )
ستاره شناسان برای نخستین بار در خارج از منظومه شمسی یک سیاره سنگی سرشار از آب را شناسایی کرده اند که عناصر پایه و اساسی را برای یک سیاره قابل سکونت دارد.

به گزارش خبرگزاری مهر، این سیاره تازه کشف شده احتمال وجود حیات بیگانه در کائنات را افزایش می دهد.

دانشمندان معتقدند کشف بقایای یک دنیای سنگی با میزان زیادی آب، نخستین باری است که صورت می گیرد و این عناصر پایه برای حیات به صورت یکجا در خارج از منظومه شمسی مشاهده می شود.

ستاره شناسان دانشگاه های وارویک و کمبریج غبار و باقی مانده های اطراف یک کوتوله سفید به اسم GD 61 که 170 سال نوری از ما فاصله دارد بررسی کردند.

دانش پژوهان با استفاده از تلسکوپ فضایی هابل و تلسکوپ بزرگ کک در هاوایی، میزان زیادی اکسیژن در این سیاره سنگی شناسایی کرده اند. وجود اکسیژن حاکی از آن است که این بقایا زمانی بخشی از یک جرم بزرگ تر بوده که در اصل 26 درصد جرم آن را آب تشکیل می داده است.

در مقام مقایسه می توان گفت  تقریبا 0.023 درصد جرم زمین آب است.

محققان می گویند به احتمال زیاد این آب تشخیص داده شده در اطراف کوتوله سفید GD 61 از یک سیاره کوچک تر با قطر دستکم 90 کیلومتر نشات می گیرد ، اما این سیاره زمانی که به دور ستاره والد خود قبل از آنکه به یک کوتوله سفید تبدیل شود، می گشته، به طور بالقوه ای بسیار بزرگ بوده است.

GD 61، در زندگی پیشین خود ستاره ای بزرگ تر از خورشید ما و میزبان یک منظومه سیاره ای بوده است.

حدود 200 میلیون سال پیش، ستاره GD 61 وارد مرحله مرگ خود شده و به یک کوتوله سفید تبدیل شده است در این بین  بخش هایی از منظومه سیاره ای آن جان سالم به در برده اند.

این سیاره کوچک غنی از آب، از مدار منظم خود خارج شده و به یک مدار بسیار نزدیک به ستاره وارد شده است که در آن توسط نیروی گرانشی ستاره اش خرد شده است.

محققان معتقدند بی ثباتی مدار سیاره کوچک نیازمند وجود سیاره بزرگ تری که به دور کوتوله سفید بگردد که البته هنوز دیده نشده است.

بوریس گانسیگ از بخش فیزیک دانشگاه وارویک گفت در این مرحله از وجودش همه آنچه که از این جرم سنگی باقی مانده ست فقط غبار و بقایایی است که به مدار ستاره والد در حال مرگ خود وارد شده است.

زمان آخرین مطلب این کاربر: 2501روز قبل
يکشنبه 21/7/1392 - 16:51
mabikasim ( تعداد مطالب : 1378 ) ( تعداد نظرات : 171 )

ماه کوچکی که به دور نپتون می گردد و بیش از 20 سال است که از دید زمینی ها ناپدید شده، دوباره روی خود را به ما نشان داد.

به گزارش خبرگزاری مهر، تلسکوپ فضایی هابل موفق به رصد دوباره این قمر  شده است.

محققان موسسه ستی در ماونتین ویوو در کالیفرنیا در حال بررسی تصاویر هابل، متوجه "نایاد"، داخلی ترین قمر نپتون، شدند.

این جرم کهکشانی بسیار کوچک که فقط 62 مایل عرض دارد آخرین بار توسط دوربین های فضاپیمای وویجر 2 مشاهده شد. وویجر 2،  نایاد را در سال 1989 کشف کرده است.

از آنجا که سیاره نپتون 2 میلیون برابر روشن تر از نایاد است، مشاهده این قمر کوچک از زمین دشوار شده است. از این رو پژوهشگران با استفاده از برخی شیوه ها، نور نپتون را از تصاویر به دست آمده حذف کرده و توانستند نایاد را از طریق هشت تصویر آرشیوی گرفته شده توسط  هابل در سال 2004 رصد کنند.

مارک شوالتر دانشمند موسسه ستی در بیانیه اعلام یافته های جدید در نشست سالانه علوم سیاره انجمن ستاره شناسی آمریکا در دنور گفت: از زمانی که وویجر، منظومه نپتون را ترک کرد نایاد به یک هدف گریزان تبدیل شد. 

به گفته وی همیشه دستیابی به نتایج جدید از داده های قدیمی بسیار هیجان انگیز است.

نپتون آخرین سیارهٔ منظومه شمسی است. معمولاً همه این سیاره را به رنگ آبی می‌ شناسد و به این علت است که گاز متان حاضر در جو نپتون رنگ سرخ را جذب کرده و آبی حاصل از طیف نوری خورشید را بازمی‌تاباند.

تقریباً 165سال طول می‌کشد تا نپتون یک بار به‌ دور خورشید بگردد. بنا بر این از زمان کشف آن در سال 1864تا کنون، فقط یک بار به دور خورشید گشته‌است.

زمان آخرین مطلب این کاربر: 2501روز قبل
يکشنبه 21/7/1392 - 0:46
zahedkola ( تعداد مطالب : 1568 ) ( تعداد نظرات : 388 )

دانشمندان ناسا طی نیم قرن گذشته سیارکی را رصد کرده اند که احتمال می رود در تاریخ 16 مارس سال 2880 با زمین برخورد کند، اما صدها سال فرصت و اخطار از پیش امکان منحرف کردن مسیر این سیارک را فراهم خواهد کرد.

به گزارش خبرگزاری مهر، طی سالهای متمادی آخرین روز حیات زمین به کرات پیش بینی شده، به تاریخ مورد نظر رسیده و به سلامت عبور کرده اما یک پیش بینی برای آخرین روز دنیا بیش از 50 سال است که ذهن ستاره شناسان را به خود مشغول کرده است.

دانشمندان ناسا مدتی است که سیارکی را با نام 1950 DA تحت نظر دارند که درحال حاضر در نیمه مسیر برخورد به زمین در تاریخ 16 مارس 2880 است.

این سیارک سنگی است که قطر آن حدود یک هزار متر است و با سرعت 15 کیلومتر در ثانیه نسبت به زمین حرکت می کند. براساس این پیش بینی ها این سنگ به قدری به زمین نزدیک می شود که با سرعت 61 هزار کیلومتر در ساعت به اقیانوس آتلانتیک برخورد می کند.

براساس تخمینها و برآوردهای دانشمندان اگر سیارک 1950 DA قرار باشد با زمین برخورد کند نیروی آن معادل 44800 مگاتن ماده منفجره تی ان تی خواهد بود. اگرچه احتمال یک برخورد تنها 0.3 درصد است که این امر خطر برخورد این سیارک با زمین را نسبت به سایر سیارکها 50 درصد قرار می دهد.

طی تاریخ طولانی زمین سیارکهایی با چنین اندازه ای و حتی بزرگتر به صورت دوره ای سیاره ما را تهدید کرده اند. برای مثال سیارک K/T  65میلیون سال پیش به حیات دایناسورها روی زمین خاتمه داد.

سیارک 1950 DA در تاریخ 23 فوریه 1950 کشف و برای 17 روز رصد شد و پس از آن به مدت نیم قرن از نظر محو شد. این سیارک پس از آن در 31 دسامبر 2000 رویت شد و به عنوان سیارک 1950 DA که مدتها از نظر دور مانده بود شناسایی شد.

مشخص شده است که 1950 DA دارای یک مسیر منحنی است و برخورد آن با زمین را نمی توان به طور کامل تکذیب کرد. رصدهای نورشناختی نشان می دهد که این سیارک هر 2.1 ساعت می چرخد و این دومین نرخ چرخش سریع است که تاکنون برای یک سیارک با این اندازه مشاهده شده است.

این توصیفها درحالی است که دانشمندان اظهار داشتند دلیلی برای نگرانی وجود ندارد.

اگر در نهایت دانشمندان بخواهند مسیر 1950 DA را منحرف کنند صدها سال هشدار می تواند شیوه ساده ای را چون خرد کردن سطح سیارک در نظر بگیرند. این امر بازتاب پذیری سیارک را تغییر می دهد و موجب می شود که نور خورشید سیارک را به سمت دیگری هدایت کند.

درحال حاضر 1400 خطر برخورد احتمالی سیارکی وجود دارد که از نزدیکی زمین عبور می کند. این سیارکها به علت اندازه خود خطرناک و تهدید آمیز تلقی می شوند و با فاصله ای حدود 7.5 میلیون کیلومتر از کنار زمین عبور می کنند.

درحال حاضر ناسا تمام این 1400 سیارک خطرناک و تهدید آمیز را شناسایی و دنبال کرده است و احتمالات برخوردهای نزدیک و احتمالی آینده را نیز پیش بینی کرده است.

زمان آخرین مطلب این کاربر: 2501روز قبل
يکشنبه 21/7/1392 - 0:41
mabikasim ( تعداد مطالب : 1378 ) ( تعداد نظرات : 171 )

ستاره شناسان یک سیاره جوان و تازه متولد شده را کشف کرده اند که به تنهایی در کهکشان راه شیری شناور است و هیچ ستاره ای ندارد.

به گزارش خبرگزاری مهر ، این سیاره که " PSO J318.5-22 " نام گذاری شده، ستاره میزبان ندارد، 80 سال نوری از زمین فاصله دارد و جرم آن شش برابر مشتری است.

این ستاره 12 میلیون سال پیش شکل گرفته و از آنجا که این مدت زمانی در بین عمر سیارات بسیار کم تلقی می شود، این سیاره نوزاد محسوب می شود.

این سیاره توسط نشانه گرمایی اندک و منحصر به فردش توسط تلسکوپ های هاوایی شناسایی شده و گفته می شود ویژگی هایی آن مشابه سیارات غول پیکر گازی است که به دور ستاره های جوان می گردند.

مایکل لیو مجری این تحقیقات از موسسه ستاره شناسی دانشگاه هاوایی گفت: هرگز پیش از این جرمی را که به این گونه در فضا شناور باشد ندیده ایم. این سیاره تمامی ویژگی های سیارات جوان که به دور ستاره های دیگر می گردند را دارد اما نکته عجیب تنها بودن این سیاره در فضاست.

وی اظهار داشت : پیش از این تصور وجود چنین جرم آسمانی ، ما را شگفت زده می کرد اما اکنون می دانیم که چنین اجرامی وجود دارند.

این سیاره که یکی از اجرام کم جرم شناور کشف شده تا به امروز است ، از نظر جرم ، رنگ و انرژی خروجی مشابه سیارات جوانی است که به دور ستاره های جوان می گردند.

نیال دیکون از بخش ستاره شناسی موسسه مکس پلانک در آلمان می گوید : مطالعه سیاراتی که توسط تصویربرداری مستقیم شناسایی می شوند بسیار دشوار است چرا که درست در کنار ستاره های میزبان بسیار درخشان خود قرار دارند. 

به گفته وی از آنجا که PSO J318.5-22  به دور ستاره ای نمی گردد مطالعه آن برای داشمندان ساده تر خواهد بود.

زمان آخرین مطلب این کاربر: 2501روز قبل
جمعه 19/7/1392 - 17:3
اشرفی 1 ( تعداد مطالب : 4363 ) ( تعداد نظرات : 2608 )
آسمان زمین در این دوره از سال با نمایش آتش بازی طبیعی و کیهانی روشن می شود، چرا که بارش شهابی به اتمسفر زمین نزدیک شده است. به گزارش شفقنا و به نقل از مهر، بارش شهابی برساوشی یکی از مهمترین بارش‌های شهابی سالیانه است. بیشینه نرخ ساعتی سرسویی این بارش غالبا در حدود 100است. این بارش شهابی از توده ذرات برجا ‌مانده از دنباله‌ دار سوئیفت ‌تاتل که آخرین بار در سال 1992 از نزدیک ما عبور کرد به وجود می ‌آید و معمولا از 27 تیر تا 3 شهریور (بیش از یک ماه) فعال است که بازه زمانی بلندی برای یک بارش شهابی به ‌شمار می رود.

منظره ای تماشایی برفراز قلعه لیندیسفرن در نورثامبرلند در زمان بارش شهابی برساوشی، دو شهاب آسمان پر ستاره شب را که کهکشان راه شیری در آن مشاهده می شود شکافته اند. شب گذشته رگه های روشن نور آسمان را در بسیاری از نقاط دنیا با نرخ سرعتی حدود یک شهاب در هر دقیقه مشاهده شده است.

یک عکاس این تصاویر خیره کننده از بارش شهابی برساوشی را که به 60 شهاب در یک ساعت تبدیل شده بود را در بریتانیا عکاسی کرده است. تام هیتون 29 ساله عکاس برخی از تصاویر بارش شهابی در این رابطه گفت: این منظره بسیار چشمگیر بود، ما در یک ساعتی که آنجا بودیم 60 شهاب مشاهده کردیم. معمولا شهابها از یک سوی آسمان می آیند اما این شهابها از تمام جهات آمده که به نظر هیجان انگیز می رسیدند.

شب گذشته رگه های روشن نور آسمان را با نرخ هر شهاب در یک دقیقه می شکافت. وی گفت: برخی از این شهابها بزرگ بودند که شبیه گلوله آتش به چشم می رسیدند. آسمان صاف بود بنابراین شرایط برای مشاهده بارش شهابی ایده آل بود. شهابها در نتیجه ذرات کوچکی شکل می گیرند که با سرعت بالا وارد اتمسفر زمین می شوند. این گرما و هوای اطراف آنها موجب مشاهده رگه های زیبای نور از زمین می شود

بارش سالانه شهابی در نتیجه فرو افتادن موادی از دم دنباله سوئیفت تاتل شکل می گیرد. آلن فیتزسیمونز از دانشگاه بلفاست کوئین گفت: دنباله دار سوئیفت تاتل تا سال 2125 از نزدیکی زمین عبور نمی کند، اما هر سال ما این یادآوری زیبا را دریافت می کنیم که زمین از میان بقایایی حرکت می کند که این دنباله دار در مدار خود باقی گذاشته است. هر کدام از شهاب ها یک ذره از ذرات این دنباله دار هستند که با ورود به اتمسفر ما با سرعت 57 کیلومتر در ثانیه بخار می شوند.




















































زمان آخرین مطلب این کاربر: 2142روز قبل
پنج شنبه 18/7/1392 - 9:12
  • تعداد رکورد ها : 1738