روح زنگار زده ( تعداد مطالب : 381 ) ( تعداد نظرات : 107 )
  • سلامت و ایمنی پرواز
  • امنیت پرواز
  • حفاظت محیط زیست
  • ارتقاء کارایی عملیات هواپیمایی کشوری
  • استمرار عملیات هواپیمایی کشوری
  • قانون و مقررات و تحکیم حاکمیت قانون بر هواپیمایی کشوری
زمان آخرین مطلب این کاربر: 3032روز قبل
دوشنبه 26/9/1386 - 15:59
روح زنگار زده ( تعداد مطالب : 381 ) ( تعداد نظرات : 107 )
  • اطمینان از رشد منظم و ایمن هواپیمائی كشوری بین المللی در سراسر جهان
  • تشویق صنعت و طراحی هواپیما برای مقاصد صلح جویانه
  • ترغیب توسعه خطوط هوائی،فرودگاه ها و تسهیلات هوانوردی برای هواپیمائی كشوری بین المللی
  • پاسخ به نیاز مردم جهان به حمل و نقل هوائی ایمن ،منظم،كارا و با صرفه
  • جلوگیری از تضییع اقتصادی ناشی از رقابت مضره
  • حفظ حقوق دول عضو و تامین فرصت مساوی برای اعضاء برای برقراری سرویس هوائی بین المللی
  • از بین بردن تبعیض میان كشورهای عضو
  • افزایش ایمنی پروازها در ناوبری بین المللی
  • ارتقاء عمومی همه ابعاد هوانوردی
  • و به طور كلی تعمیم و توسعه كلیه امور پشتیبانی هواپیمائی كشوری بین المللی
زمان آخرین مطلب این کاربر: 3032روز قبل
دوشنبه 26/9/1386 - 15:51
ياسان ( تعداد مطالب : 14 ) ( تعداد نظرات : 13 )

ستارگان:ستارگان گویهای بزرگی از گاز بسیار گرم هستندکه به واسطه ی نورشان می درخشند.در سطح ، دمای آنها هزاران درجه است و در داخل دمایشان بسیار بیشتر است.در این دماها ماده نمی تواند به صورتهای جامد یا مایع وجود داشته باشد.گازهایی که ستارگان را تشکیل می دهند بسیار غلیظ تر از گازهایی هستند که معمولاً بر سطح زمین وجود دارند.چگالی فوق العاده زیاد آنها در نتیجه ی فشارهای عظیمی است که در درون آنها وجود دارد.

ستارگان در فضا حرکت می کنند ، اما حرکت آنها به آسانی مشهود نیست.در یک سال هیچ تغییری را در وضعیت نسبی آنها نمی توان ردیابی کرد.حتی در هزار سال نیز حرکت قابل ملاحظه ای در آنها مشهود نمی افتد.نقش و الگوی آنها در حال حاضر کم و بیش دقیقاً همان است که هزار سال پیش بود.این ثبات ظاهری در نتیجه ی فاصله ی عظیمی است که میان ما و آنها وجود دارد. با این فواصل چندین هزار سال طول خواهد کشید تا تغییر قابل ملاحظه ای در نقش ستارگان پدید آید . این ثبات ظاهری مکان ستارگان موجب شده است که نام متداول «ثوابت» به آنها اطلاق شود.

سحابی ها:سحابی ابر وسیعی متشکل از غبار و گاز است.گازهایی که آن را تشکیل می دهند فوق العاده رقیق و در دمایی کم هستند.سحابی ها به علت نور خود نمی تابند بلکه بر اثر نور ستارگان مجاور قابل رؤیت هستند.در صورتی که به این ترتیب مریی شده باشند ، به ستاره ای محو و ابری می مانند. ولی به اندازه و ساختمان واقعی آنها فقط به کمک تلسکوپ می توان پی برد.سحابی های دیگر تاریک هستند و مانع نور ستارگانی می شوند که پشت آنها قرار دارند.

سیارات:سیارات اجرام تقریباً کروی جامد و بزرگی هستند که به دور خورشید می گردند.همه ی سیارات نسبتاً سرد هستند و بازتاب نور خورشید آنها را مریی می سازد ؛ بعضی از آنها را می توان هر چند وقت یک بار با چشم برهنه دید.ولی سه سیاره را فقط با کمک تلسکوپ می توان مشاهده کرد.در نظر اول ، سیارات نیز همانند انبوه ستارگانی هستند که در آسمان می درخشند ، ولی یک ناظر می تواند به کمک یکی از مشخصات زیر ، یا بیشتر ، سیاره را تشخیص دهد.

آ.سیارات با نوری پایدار می درخشند ، در حالی که در مورد ستارگان چنین نیست.نوری که از ستارگان به چشم ما می رسد ، به نظر می آید که هم از نظر رنگ و هم از نظر روشنی ، به سرعت تغییر می کند.این تغییرات رنگ و روشنی همان چشمک زدن ستارگان است.

ب.سیارات در آسمان سیر می کنند.سیاره ای که زمانی نزدیک ستاره ای بوده ممکن است بعداً در نزدیکی ستاره ای دیگر مشاهده شود.از طرف دیگر ستارگان نسبت به یکدیگر ظاهراً مواضع ثابتی را اشغال می کنند.واژه سیاره خود به معنی« سیر کننده» است.

پ.سیارات چون در تلسکوپ مشاهده شوند ، به صورت قرص های کوچک نورانی به نظر می آیند.هر چه بزرگنمایی تلسکوپ بیشتر باشد ، قطر قرص بزرگتر خواهد بود.ستارگان ، حتی با بزرگترین تلسکوپ های موجود هم فقط به صورت نقاط نورانی به نظر می رسند.حتی با تلسکوپ پنج متری هم به صورت نقاطی که قطر قابل سنجشی ندارند به چشم می آیند.

ت.سیارات را فقط می توان در نوار باریکی در آسمان یافت.حرکات آنها به مرزهای این نوار محدود است.البته ستارگان را می توان در هر قسمتی از آسمان یافت.

سیارکها:سیارکها اجرام جامد کوچکی با شکلهای نا منظم هستند که مانند سیارات بزرگ به دور خورشید می گردند و تفاوت عمده ی آنها با سیارات در اندازه ی آنهاست.آنها را به نام ستارگان صغار یا سیارات خرد نیز می شناسند.سرس بزرگترین سیارک ، قطری برابر با 800 کیلومتر دارد ، اما قطر بسیاری از آنها فقط حدود 3 کیلومتر است.نخستین سیارک در اول ژانویه 1801 کشف گردید.تخمین زده می شود با یک تلسکوپ بزرگ می توان از بیش از 100,000سیارک عکسبرداری کرد.

سیارکها نیز با انعکاس نور آفتاب می درخشند ، ولی چون سطحشان کوچک است ، مقدار نور منعکس شده بسیار اندک است.سیارکها را بدون تلسکوپ نمی توان دید.

اقمار:شش سیاره از نه سیاره ی بزرگ هر کدام یک یا چند ماه دارند به به دور آنها می گردند.اینها اقمار نامیده می شوند.زمین فقط یک ماه (قمر) دارد ، در حالی که مثلاً سیاره مشتری چهارده تا ماه دارد.تا به حال سی و چهار قمر ، و آخرین آنها در 1975 ، کشف شده است.

ستارگان دنباله دار (ذوذنب):ستارگان دنباله دار اجرامی آسمانی با شکل منحصر به فرد و اندازه ی بزرگ هستند که گهگاه ظاهر می شوند.یک ستاره دنباله دار نمونه تشکیل شده است از یک کره ی نورانی یا رأس که به استوانه ای رقیق و دراز به نام دنباله (ذنب) متصل است.رأس ممکن است به بزرگی خورشید به نظر آید و دنباله قوسی را در آسمان رسم می کند.

ستاره ی دنباله دار که به چشم برهنه چون ماه بی حرکت به نظر می آید ، در واقع با سرعت صدها کیلومتر در ثانیه حرکت می کند.سرعت دقیق آن را می توان از روی تغییر مکان آن نسبت به ستارگان ثابت تعیین کرد.

کمتر از هفتصد ستاره ی دنباله دار شناخته شده اند و هر ساله نیز چند ستاره ی دنباله دار جدید کشف می شود.

اکثریت عظیم آنها به قدری کمسو هستند که با چشم برهنه مریی نیستند.ستارگان دنباله دار نسبتاً بزرگ ، نادرند.اینها ، به طور متوسط یکی دو بار در طول یک عمر پدیدار می شوند.

از حدود 627 ستاره ی دنباله دار شناخته شده ، بیش از 259 تای آنها را می شناسیم که در "مدارهای بسته" یعنی در مسیرهایی کم و بیش کشیده و سیگار مانند ، حرکت می کنند.این واقعیت که مداری بسته است ، یعنی اول و آخری ندارد ، دارای اهمیت زیادی است.ستارگان دنباله داری که چنین مدارهایی را می پیمایند پیوسته مسیر واحدی را پیوسته مسیر واحدی را دور می زنند ، بسیاری از آنها چندین بار به نزدیکی زمین بازگشته اند و مشاهده شده اند.

مدارهای 368 ستاره ی دنباله دار دیگر یا سهمی و یا هذلولی است.به احتمال زیاد ، اینها که فقط یک بار در نزدیکی زمین ظاهر می شوند ، از فضای خارج آمده ، دور می زنند و سپس می روند و دیگر هم دیده نخواهند شد.

شهابوارها:شهابوارها معمولاً اجسام جامد ریزی (به اندازه ی ته سنجاق) هستند که در فضا حرکت می کنند.گهگاه گروهی از شهابوارها جذب زمین شده به دام جو زمین می افتند.گرمایی که در این برخورد ایجاد می شود جسم را می سوزاند ، غبار حاصل از این سوختن به زمین سقوط می کند.هر ساله صدها تن غبار شخانه ای بر سطح زمین می نشیند.در موارد نادر شهابوارهای بزرگتر ، قبل از آنکه کاملاً تحلیل روند ، به سطح زمین می رسند.پدیده ی نوری ای که از ورود شهابوارها به جو زمین نتیجه می شود شخانه یا "تیر شهاب" نامیده می شود ، که درخشش آن ممکن است چند ثانیه دوام آورد.

زمان آخرین مطلب این کاربر: 3032روز قبل
دوشنبه 26/9/1386 - 15:8
Lion heart ( تعداد مطالب : 311 ) ( تعداد نظرات : 30 )

ای بابا درباره همین مطالب منظومه شمسی میتونید 1000 تحقیق و پروژه در بیارید پس لطفا در بارشون نظر هم بدید دیگه!!!

Lion heart

زمان آخرین مطلب این کاربر: 3032روز قبل
دوشنبه 26/9/1386 - 14:38
Lion heart ( تعداد مطالب : 311 ) ( تعداد نظرات : 30 )

زندگی یك ستاره

جالب است بدانید كه ستارگان هم مانند موجودات زنده متولد می‌شوند، زندگی می‌كنند و سپس می‌میرند، ولی طول زندگی آنها بسیار طولانی است. متاسفانه عمر كوتاه انسانها كفاف نمی‌دهد تا بتوانند زندگی یك ستاره را در مراحل مختلف شاهد باشند. با این حال اخترشناسان این مراحل را برای ما مشخص می‌كنند.

در طول زندگی انسان ، ستارگان بیشمار راه شیری عملا بدون تغییر به نظر می‌رسند. گاهی یك نواختر (ستاره‌ای كه بطور ناگهانی و انفجاری مقادیری عظیم انرژی از خود آزاد می‌كند) ، ناگهان ظاهر آشنای یك صورت فلكی را به مدت چند هفته عوض می‌كند و دوباره كم نورتر می‌شود. منظره زیبایی كه یك ابرنواختر در آسمان پدید می‌آورد، بسیار نادر است. ستارگان نیز در نهایت تغییر می‌كنند و هیچ كدام تا ابد پایدار نمی‌مانند. ستاره ، هنگامی كه انبار عظیم سوخت هسته‌ای آن به پایان برسد، می‌میرد. ستارگان بسیار جوان هنوز در میان گازهایی كه از آن شكل می‌گیرند، پنهان هستند.

ستاره بعد از تولد

بعد از آنكه ستاره شكل می‌گیرد (تولد ستاره)، بلافاصله حیاتی پایدار بدست می‌آورد. در همین زمان واكنشهای هسته‌ای در داخلی‌ترین هسته ستاره ، هیدروژن را به هلیوم تبدیل می‌كند و انرژی آزاد می‌گردد. سرانجام همه هیدروژن درون آن به مصرف می‌رسد. بعد از این ، تغییراتی در لایه‌های درونی ستاره آغاز می‌شود. در حالی كه واكنشهای جدیدی از هلیوم شروع می‌شوند، لایه‌های بیرونی باد می‌كنند تا ستاره را به اندازه غول برسانند.

در اثر تغییرات زیاد ، ستاره به مرحله متغیر بودن می‌رسد. در نهایت هیچ منبع ممكن برای آزادسازی انرژی باقی نمی‌ماند. ستارگان كوچكتر در اثر انقباض به كوتوله‌های سفید تبدیل می‌شوند. ستارگان سنگین‌تر به‌صورت ابرنواختر منفجر می‌شوند. ماده بیرون ریخته از یك ابرنواختر ، بخشی از گاز بین ستاره‌ای را تشكیل می‌دهد كه زادگاه ستارگان جدید است.

سحابی سیاره‌ای

ستارگان در یكی از آخرین مراحل زندگی خود ، قبل از آن كه به كوتوله سفید تبدیل شوند، منظره بسیار زیبایی در آسمان بوجود می‌آورند. این مرحله سبب پیدایش سحابی‌های سیاره‌ای می‌شود. یك سحابی سیاره‌ای هنگامی تشكیل می‌شود كه ستاره مركزی آن ، لایه‌ای به بیرون پرتاب كند. لایه گاز همانند حلقه‌ای از دود منبسط می‌شود.

تأثیر نیروی گرانش بر زندگی ستارگان

سراسر زندگی ستاره به یك میدان نبرد شبیه است. نیروی گرانش سعی دارد كه ستاره را منقبض كند، ولی با مقاومت فشار رو به بیرون ستاره مواجه می‌گردد. سرانجام ستاره تحلیل می‌رود و گرانش ، كنترل را بدست می‌گیرد. در این حالت ستاره شكل كاملا متفاوت با ستاره‌ای معمولی و سالم به خود می‌گیرد.

مراحل مختلف زندگی ستاره

تشكیل كوتوله سفید

نیروی گرانش یك نیروی جاذبه است، لذا ذرات ماده در اثر این نیرو به هم نزدیكتر می‌شوند. همچنین چون نیروی گرانش با جرم ذرات نسبت مستقیم دارد و نیز چون جرم ستاره فوق‌العاده زیاد است، لذا جاذبه گرانشی درون آن بسیار شدید خواهد بود. به عنوان مثال در اعماق خورشید فشار در فاصله یك دهمی سطح تا هسته ، تقریبا یك میلیون بار بیشتر از فشار جو در سطح زمین است. در این فاصله فشار تا هزار میلیون بار بیشتر از فشار جو زمین صعود می‌كند. این فشار با مقاومت گازهای داغ درون خورشید مواجه می‌شود. این گاز توسط كوره هسته‌ای گرم نگه داشته می‌شود.

هنگامی كه آتش هسته‌ای رو به كاهش می‌گذارد، گاز داغ درون ستاره سرد می‌شود. بنابراین نیروی گرانش غالب می‌شود. آنچه در این مرحله روی می‌دهد، به جرم ستاره بستگی دارد. ستاره‌ای رو به مرگ مانند خورشید ، درهم فرو می‌ریزد تا به اندازه زمین برسد. در این روند هیچ انفجار واقعی و قابل توجه رخ نمی‌دهد. ستاره فقط به توده‌ای از خاكستر رادیواكتیو تنزل پیدا می‌كند و به آرامی سوسو می‌زند. در این حالت ستاره به یك كوتوله سفید تبدیل می‌شود. یك فنجان از ماده آن یك صد تن وزن دارد.

تشكیل ستاره نوترونی

اگر جرم ستاره‌ای بیشتر از خورشید باشد، فشار فرو ریزش مرحله كوتوله سفید را نیز پشت سر می‌گذارد و متوقف نمی‌شود. فرایند فرو ریزش تا جایی كه قطر ستاره به حدود ده كیلومتر برسد، ادامه پیدا می‌كند. در این نقطه ، ستاره گلوله‌ای چگال از ذرات هسته‌ای است كه آن را ستاره نوترونی می‌نامند. یك فنجان از ماده آن ، یك میلیون میلیون تن وزن دارد.

تشكیل تپ اختر

برخی از ستارگان نوترونی به سرعت می‌چرخند و در هر بار چرخش ، تابشهایی در محدوده امواج رادیویی گسیل می‌كنند. اینگونه ستارگان نوترونی ، تپ اختر نامیده می‌شوند.

تشكیل ابرنواختر

یك ستاره نوترونی بدون وقوع یك انفجار شدید اولیه شكل نمی‌گیرد. ستاره رو به مرگ ، ممكن است در چند ثانیه آخر حیات خود ، به صورت یك ابرنواختر شعله‌ور شود. درخشش آن چند روز از تمام كهكشانها پیشی می‌گیرد. از بخش مركزی ابرنواختر ، یك ستاره نوترونی تشكیل می‌شود.

تشكیل سیاهچاله‌ها

یك ستاره رو به مرگ ، مثلا با جرمی 10 برابر جرم خورشید چنان زیر بار گرانش تولید شده قرار می‌گیرد كه هیچ نیرویی نمی‌تواند در برابر فرو ریزش آن مقاومت كند. وقتی كه چنین ستاره‌ای منقبض می‌شود و به اندازه‌ای در حدود دو كیلومتر می‌رسد، گرانش به حدی زیاد می‌شود كه سرعت گریز از سطح آن به بیشتر از سرعت نور می‌رسد.

از موشك گرفته تا ذرات نور و علائم رادیویی ، هیچ یك نمی‌توانند از سطح آن بگریزند. این گرانش به قدری نیرومند است كه همه چیز را به طرف خود می‌كشد. ما فقط می‌دانیم كه در این حالت ، ستاره به یك سیاهچاله تبدیل می‌شود. سیاهچاله‌ها را نمی‌توان دید، چون نور نمی‌تواند از سطح آن بگریزد.

عقاید انسانها در مورد ستارگان

از یك نظر زمانی هر یك از ما درون ستارگان بوده است و از دیدگاه دیگر ، هر كس روزگاری در فضای خالی و گسترده بین ستارگان جای داشته است. بالاخره اگر برای جهان آغازی در نظر گرفته شود، زمانی هر یك از ما در آن آغاز حضور داشته است. به این معنی كه هر مولكول بدن ما ، دارای موادی است كه روزگاری در مركز داغ و پر فشار یك ستاره جای داشته‌اند. در این نقاط بود كه آهن موجود در سلولهای قرمز خون ، شكل گرفته است.

نظر بدید 

زمان آخرین مطلب این کاربر: 3032روز قبل
دوشنبه 26/9/1386 - 14:31
Lion heart ( تعداد مطالب : 311 ) ( تعداد نظرات : 30 )


شكل گیری منظومه شمسی از دید شیمی

تشكیل یك سیاره مستلزم یك فرآیند چند مرحله‌ای است، اولا دانه‌های جامد متعلق به سحابی خورشید متراكم می‌شوند. ثانیا این ذرات باهم یكی شده و اجرام آسمانی بزرگ به نام ریز سیارات را شكل می‌دهند كه سپس تصادم كرده و برای تشكیل پیش سیارات با هم یكی می‌شوند و به سیارات امروزی متحول می‌گردند. تركیبات شیمیایی سیارات بوسیله فرآیندی به نام تسلسل تراكم از روی تراكم دانه‌ها تعیین می‌شوند. ایده اولیه تسلسل تراكم این است:

مركز سحابی باید در دمایی برابر چندین هزار درجه كلوین بوده باشد. در اینجا دانه‌های جامد ، حتی تركیبات آهن و سیلیكاتها نمی‌توانستند متراكم شوند. در جای دیگر كه مواد می‌توانستند به عنوان دانه‌های جدید متراكم شوند، به‌صورت زیر به دما بستگی داشت:

پایینتر از 2000 كلوین ، دانه‌های ساخته شده از مواد خاكی متراكم شدند، زیر 273 كلوین دانه‌های مواد خاكی و یخی هر دو می‌توانستند شكل بگیرند. در دمای متفاوت گازهای موجود و جامدات حاضر بطور شیمیایی برهمكنش كرده و تركیبات متنوعی را تولید می‌كنند. اگر دمای سحابی به سرعت از مركز به طرف بیرون كاهش یابد، چگالیها و تركیبات سیارات می‌توانند با تسلسل تراكم توضیح داده شوند.

زمان آخرین مطلب این کاربر: 3032روز قبل
دوشنبه 26/9/1386 - 14:28
Lion heart ( تعداد مطالب : 311 ) ( تعداد نظرات : 30 )
نظریه جدید ابرغبار

فیزیكدان آلمانی كارل فون وایتسزیكر بنیاد اصلی تئوری جدید ابر غبار را پیشنهاد كرد. بعد از آن اخترشناس امریكایی به نام جرارد كویپر نظر وایتسزیكر را به‌صورت تئوری جدید منشا منظومه شمسی تكمیل كرد. سیارات منظومه شمسی ، از همان گاز و غباری شكل گرفته‌اند كه خورشید از آن پدید آمده است. ابر بزرگ با گردش خود در فضا به بخشهای كوچكتری تقسیم شده است.

ذرات موجود در این بخشها ، همدیگر را جذب كرده‌اند و سرانجام سیاره‌ها را بوجود آورده‌اند. بیشتر مواد ابر اصلی در اثر تابش خورشید از آن دور شده‌اند، ولی پیش از آنكه خورشید ، حالت ستاره به خود گیرد، اندازه سیاره‌ها به حدی رسیده بود كه می‌توانستند در مداری به دور آن باقی بمانند یا گردش كنند.

زمان آخرین مطلب این کاربر: 3032روز قبل
دوشنبه 26/9/1386 - 14:24
Lion heart ( تعداد مطالب : 311 ) ( تعداد نظرات : 30 )
فرضیه كانت - لاپلاس

نظریه مهم دیگر در سال 1755 میلادی (1134 شمسی) بوسیله فیلسوف آلمانی ، امانوئل كانت ، مطرح شد. نظر كانت به عقیده قابل قبول امروزی شبیه است. بر طبق آن ، منظومه شمسی از یك ابر گاز و غبار در حال چرخش ، شكل گرفته است. نظر كانت بوسیله ریاضیدان فرانسوی به نام پیر دو لاپلاس بسط داده شد. فرضیه كانت - لاپلاس ، یك ابر بسیار بزرگ از گازهای داغ را ترسیم می‌كند كه به دور محور خود می‌چرخد. كانت و لاپلاس ، این ابر بزرگ را سحابی نامیده‌اند.

سرد شدن گاز سحابی ، باعث انقباض آن می‌شود. در این ضمن ، با انقباض جرم اصلی ، حلقه‌هایی از گاز در اطراف آن باقی می‌مانند. این جرم اصلی همان خورشید است. حلقه‌ها ، در اثر نیروی گریز از مركز (نیرویی است كه اجسام در حال چرخش را به طرف بیرون از مركز چرخش می‌راند.) از مركز دور می‌شوند. بنابراین فرضیه ، حلقه‌های جدا از هم ، منقبض شده و سیاره‌ها را بوجود آورده‌اند. دانشمندان در درستی این نظر تردید دارند، چرا كه گازهای داغ گرایشی به انقباض ندارند، بلكه در فضا گسترش می‌یابند.
زمان آخرین مطلب این کاربر: 3032روز قبل
دوشنبه 26/9/1386 - 14:23
Lion heart ( تعداد مطالب : 311 ) ( تعداد نظرات : 30 )
نظریه برخورد نزدیك

در اوایل قرن بیستم میلادی دو اخترشناس امریكایی نظریه برخورد نزدیك را ارائه دادند كه بنا به عقیده آنها ، ذراتی از ماده خورشید ، در اثر برخورد نزدیك یك ستاره دیگر بیرون ریخته است. بعدا این ذرات به همدیگر پیوسته و اجرام بزرگی را تشكیل می‌دهند كه از این اجرام بزرگ ، سیاره‌ها بوجود آمده‌اند.
زمان آخرین مطلب این کاربر: 3032روز قبل
دوشنبه 26/9/1386 - 14:22
Lion heart ( تعداد مطالب : 311 ) ( تعداد نظرات : 30 )
محتویات منظومه شمسی

تمامی اجرامی كه تحت نیروهای گرانشی خورشید در مدارها در گردشند، منظومه شمسی را تشكیل می‌دهند. این اجرام بر اساس جرمشان در سلسله مراتب مشخص قرار دارند، در راس آنها خورشید واقع است، سپس سیارات ، اقمار و حلقه‌های آنها ، خرده‌های بین سیاره‌ای (ستاره‌های دنباله‌دار ، سیاركها ، شهابها) و در آخرین مرتبه گازها و گرد و غبار بین سیاره‌ای قرار دارند.

زمان آخرین مطلب این کاربر: 3032روز قبل
دوشنبه 26/9/1386 - 14:22
  • تعداد رکورد ها : 1738