mohsen_yahoo ( تعداد مطالب : 2590 ) ( تعداد نظرات : 2639 )

آیا می دانید دود سفید رنگی که گاهی در آسمان و  در دنباله هواپیماهای در حال پرواز می بینیم،چیست؟

این نوارهای سفید که اغلب راحت تر از خود هواپیماها در آسمان دیده می شوند،ذره های یخ زده بخار هستند.وقتی بنزین هواپیما در موتور می سوزد،مقدار زیادی بخار آب و ذره های دود تولید می شود.این مواد معمولا به شکل دود از هواپیما خارج می شود.وقتی هواپیما در ارتفاع بالای هشت هزار متر پرواز می کند و این ترکیب در دمای پایین تر از منفی 40 درجه سانتیگراد قرار می گیرد،ذره های دوده و بخار آب، کریستال های بسیار ریز یخ را ایجاد می کنند و نواری طولانی از این کریستال ها در امتداد هواپیما کشیده می شود.هواپیماهایی که پایین تر از هشت هزار متر پرواز می کنند،چنین نوار سفیدی در امتدادشان دیده نمی شود،چون در ارتفاع پایین تر، دمای هوا بالاتر است و ذره های بخار آب یخ نمی زند.

زمان آخرین مطلب این کاربر: 345روز قبل
شنبه 10/1/1387 - 23:59
covert ( تعداد مطالب : 2159 ) ( تعداد نظرات : 961 )

سردترین جای شناخته‌شده جهان درون سحابی بومرنگ (Boomerang nebuka) قرار دارد. این سحابی در صورت فلکی قنطورس، در فاصله 5000 سال نوری از کره زمین قرار دارد. این سحابی از نوع سحابی‌های سیاره‌نما (planetary nebulae) است.

سحابی بومرنگ (Boomerang nebuka)

صورت فلکی قنطورس

سحابی‌های سیاره‌نما در اطراف یک ستاره درخشان مرکزی تشکیل می‌شوند، هنگامی که این ستاره در مراحل انتهایی زندگیش از خود گاز بیرون می‌دهد. سحابی بومرنگ یکی از عجیب‌ترین مکان‌های جهان است. ساهایی و نیمان، دو ستاره‌ شناس در سال 1995 با استفاده از تلسکوپ 15 متری Swedish ESO Submillimetre (تصویر پایین) در شیلی نشان دادند که این سحابی سردترین مکان جهان تا به حال است.

 تلسکوپ 15 متری Swedish ESO Submillimetre

این سحابی با درجه حرارت منهای 272 درجه سانتی‌گراد،تنها یک درجه گرمتر از صفر مطلق (پایین حد برای همه درجه حرارت‌ها) است. حتی درخشش پس‌زمینه‌ای منهای 270 درجه‌ای  ناشی از مهبانگ گرمتر از این سحابی است.این تنها شیئ یافت‌شده تا به حال است که درجه حرارتی پایین‌تر از پرتوتابی پس‌زمینه‌ای دارد.

به نظر می‌رسد که شکل کلی پاپیون‌مانند بومرنگ بوسیله وزشی بسیار شدید، با سرعتی حدود 310000 متر در ساعت به وجود آمده باشد که گاز به شدت سرد را از ستاره مرکزی در حال مرگ به خارج می‌راند. به گفته ستاره‌شناسان این ستاره 1500 سال است که به اندازه یک هزارم جرم خورشید در هر سال ماده از دست می‌دهد.این مقدار 10 تا 100 بار بیشتر از از سایر اجرام مشابه است.

گسترش سریع سحابی باعث شده است که این سحابی به یکی از سردترین مکان‌های شناخته‌شده جهان بدل شود.گازی که با سرعت به بیرون جریان دارد، یک حباب نزدیک به خلا ایجاد می‌کند که سرمایی فوق‌‌العاده دارد.

زمان آخرین مطلب این کاربر: 2144روز قبل
پنج شنبه 8/1/1387 - 11:47
roze_lotfi ( تعداد مطالب : 214 ) ( تعداد نظرات : 109 )
مقدمهحضور ایران در فضا، عملا زمانی آغاز شد که کشورمان می بایست مدار خود را هر چه زودتر در فضا پر می‌نمود. فشارهای سیاسی در عرصه بین الملل بار دیگر نشان داد ک برای استفاده از فضا هم امکان استفاده از امکانات و خدمات بین المللی به ایران داده نمی شود و ناگزیر باید نسبت به توسعه این دانش و فناوری در داخل کشور اقدام نمود. به دلیل نداشتن سابقه عملی در این زمینه و برای تسریع در حضور ایران در فضا نیاز به مشارکت کشورهای پیشرفته‌تر در این حوزه در برنامه های فضایی ایران احساس ‌شد و بدین منظور برای انتقال فناوری های مورد نیاز چند مورد همکاری مشترک تعریف و به اجرا گذاشته شد. در حال حاضر کشورمان با در اختیار داشتن متخصصانی کارآمد در بخش‌های مختلف صنایع هوافضا و مراکز مربوط به ماهواره و یا استفاده‌کننده از آن قدم‌های پیشرفت در زمینه‌ی فضا را یکی پس از دیگری طی میکند و امید است در این زمینه نیز همچون موفقیت‌هایی که در سایر زمینه های علوم و تکنولوژی به دست آمده، بتوانیم به خودباوری و خودکفایی برسیم. در حال حاضر یکی از نمادهای پیشرفت و خودباوری در این عرصه، سیستم فضایی بومی ایران است که همزمان با دهه مبارک فجر با حضور ریاست محترم جمهوری اعلان عمومی گردید. این مجموعه مشتمل بود بر یک راکت کاوش (به عنوان گام اول در دستیابی به تکنولوژی پرتاب ماهواره)، ماهواره امید( به عنوان نمادی از تلاش ایران برای دستیابی به فناوری ماهواره) و ایستگاه زمینی کنترل و تبادل اطلاعات با ماهواره. که در مجموع مبین عزم جدی ایران برای خودکفایی در این عرصه به شمار می رود. از زاویه دیگر کافی است به تهدیدات بین المللی علیه ایران توجه کنیم. حدود یک ماه پیش، هند ماهواره‌ی تسکار اسرائیل را که هفتمین ماهواره‌ی جاسوسی این کشور است به منظور جاسوسی بر فراز ایران به فضا ‌فرستاد که با موفقیت در مدار قرار گرفت. این ماهواره بدون توجه به شرایط آب و هوایی توانایی بازبینی تمام حرکات بر روی زمین را داراست. پرتاب این ماهواره جاسوسی توسط هند علی رغم اعلام ناخرسندی شدید از سوی ایران و درخواست رسمی کشورمان مبنی بر عدم پرتاب این ماهواره صورت گرفت. انها همه نشان می دهد برای حفظ استقلال و تمامیت ارضی کشور دستیابی به این فناوری بیش از پیش لازم و ضروری است.نگاهکشور ما از سال‌ها پیش به دنبال طراحی برنامه‌ای مناسب برای ساخت یک ماهواره در داخل کشور بود. انچنانکه برخی منابع غربی مدعی شده اند، در ابتدا کارشناسان امر کمک گرفتن از متخصصین روس را دردستور کار خود قرار داده و از آنها دعوت کردند تا آموزش‌های لازمه را در اختیار دانشمندان ایرانی گذاشته و تحربیات خود در زمینه طراحی و ساخت ماهواره را به کارشناسان ایرانی منتقل نمایند. اما برنامه‌ی فوق به علت معطوف شدن نگاه‌ قاطبه جامعه هوافضای کشور به صنایع موشکی تحت الشعاع قرار گرفت و به نتیجه مطلوب نرسید. در آن زمان ایران با همکاری کره‌شمالی و چین مشغول کار بر روی مدل‌های مختلف موشک شهاب بود.ایرانیان علاقمند به هوافضا که دغدغه پیشرفت کشور در عرصه علم و تکنولوژی را در سر می پرورانند، به دنبال کردن برنامه‌های آنها و پیگیری روند توسعه شان علاقمندی نشان می دهند اگرچه در طول این دوره اطلاعات اندکی راجع به این پروژه ها منتشر شده است. این ماهواره حامل ۱۲ ترنسپاندر بوده و خطوط ارتباطی تلفن، فاکس، دیتا، رادیو و تلویزیون را در سراسز کشور پوشش خواهد داد. تاریخچه فعالیت های مرتبط با فضا در کشورشاید محرک اصلی فعالیت‌های فضایی در ایران را در کنار اموری همچون سنجش از دور، مدیریت بحران، پدافند غیرعامل و سیستم‌های ناوبری، علاقه به فضا و نجوم دانست. این برداشت اگرچه ممکن است مورد انتقاد خواننده قرار گیرد ، اما به زعم نگارنده یکی از عواملی که در دست زدن به فعالیت های فضایی تاثیرگذار بوده، جاه طلبی و علاقمندی به فضا بوده است.اولین گام‌های فضایی ایران در سال 1959 برداشته شد. در این سال همراه با عضو شدن ایران در سازمان ملل، کشور ما تحت برنامه‌ای به نام "استفاده‌ی بشر از فضای خارج از جو" مرکز سنجش از دور ملی ایران را در تهران افتتاح کرد. این سازمان علاوه بر انجام امور سنجش از دور، ماموریت معین کردن مکان‌های مناسب برای راه‌اندازی بخش‌های مختلف فضایی از جمله پایگاه‌های دریافت اطلاعات و پرتاب ماهواره را نیز بر عهده داشت. ضمن این امور در کشور ساخت و پرتاب یک ماهواره ارتباطاتی با نام زهره نیز در دستور کار قرار داشت که تا حدی نیز پیش‌ برده شد.این سازمان در حال پایه‌ریزی یک مرکز علمی برای پیشبرد این اهداف با عنوان بنیاد علمی فضایی در کشور بود که انقلاب اسلامی ایران رخ داد. پس از انقلاب، فشار جنگ تحمیلی باعث شد تا فعالیت های فضایی از اولویت خارج شده و کارهای فضایی با وقفه‌ای چندین ساله مواجه شود. در کنار آن فشارهای امریکا سبب ‌شد ایران از استفاده از آنچه تا کنون به دست آورده بوده است، نیز باز بماند. در این میان در دوران جنگ متخصصان ایرانی که در صنایع موشکی، طراحی و تغییر موشک‌های موجود را آغاز کرده بودند، به ادعای منابع غربی برنامه ای را شروع کردند که طی آن موشک‌های اسکادی که از کره‌شمالی تحویل گرفته شده بود، با اعمال تغییراتی به یک موشک بالستیک دوربرد تبدیل می‌شد. این امر پس از جنگ تحت برنامه‌ی شهاب و با هدف دستیابی به موشک بالستیک دوربرد گسترش یافت تا اینکه وزارت دفاع تصمیم گرفت با ارتقای این موشک‌های بالستیک، آنها را برای انجام ماموریت‌های فضایی و حمل ماهواره به مدار تغییر دهد. این برنامه اولین بار به طور رسمی از طرف دریادار شمخانی وزیر دفاع وقت در سال 1381 اعلام گردید. این موشک‌ها که پارامترهای اصلی آنها دوربردی و حمل سرجنگی سنگین است، در ادامه برنامه‌ی شهاب گسترش یافتند. پیش از اعلام رسمی تلاش برای ساخت موشک های حامل ماهواره، در سال 1998 ایران ساخت موشکی بالستیک با نام شهاب-3 را به صورت بین‌المللی اعلان نموده بود. این موشک میان‌برد علاوه بر توانایی هدف قرار دادن کشورهای منطقه امکان ارتقاء به موشک حامل ماهواره را نیز داشت. این روند در سال 2000 با طراحی شهاب-4 که تنها با هدف پرتاب ماهواره است ادامه ‌یافت و در حال حاضر کار بر روی مدل‌های 5 و 6 شهاب در حال انجام است. اولین آزمایش موشک شهاب-4 با سیستم‌های ناوبری خاص، در سال 2006 با موفقیت اعلام شد و ایران دستیابی به فناوری ساخت حامل ماهواره را به جهان اعلام ‌کرد.در عین حال ایران به دنبال دستیابی به ماهواره‌ای است تا بتواند در مدار خالی خود بر گرد زمین قرار بدهد، پیش از آنکه فرصت خود را برای استفاده از این مدار از دست بدهد. پروژه ماهواره زهره به همین منظور مورد علاقه دست اندرکاران و مسوولین امر است. ضمن اینکه تا زمانی که این ماهواره ارتباطاتی در فضا مستقر نشده، امنیت ایران در حوزه ارتباطات همواره در معرض تهدید خواهد بود. همین موضوع باعث شده تا کشورهایی نظیر فرانسه و روسیه که هر یک در مقطعی برای ساخت و پرتاب زهره مورد رجوع قرار گرفتند با فشار قدرت های بین المللی معارض با ایران، پروژه را عقیم گذاشته و مشمول مرور زمان کردند.به هر حال در تلاش برای عبور از موانع سیاسی برای ورود به فضا، طی قراردادی با روسیه برنامه‌ی پرتاب اولین ماهواره‌ی ایرانی (سینا) که در طراحی آن متخصصان روسی نقش برجسته ای داشتند، تدوین شده و این ماهواره در سال 2005 به فضا پرتاب ‌شد. بنا بر این قرارداد مسئولیت اعظم ساخت و پرتاب ماهواره‌ی سینا-1 بر عهده روسیه بوده و متخصصان ایرانی ضمن دریافت آموزشهای مربوطه، بر روند انجام پروزه نظارت می کردند. ساخت و پرتاب این ماهواره بیش از همه به منظور آن انجام گرفت که مشخص شود ایران توانایی استفاده‌ی کاربردی از یک ماهواره در فضا را داراست.به هر حال ساعت ۱۰ و ۵۲ دقیقه صبح پنجم آبان ماه سال 84 «سیناى _ ایرانى» وارد فضا شد. با ورود سینا در فضا، ایران چهل و سومین كشور صاحب ماهواره در جهان گردید. پروژه ساخت ماهواره «سینا - ۱» طى قراردادى با مؤسسه هواپیمایى روسیه، با همكارى شركت‌هاى روسى «پالیوت» و «آپتك» و مشاركت كارشناسانى از شركت صنایع الكترونیك ایران (صاایران)، وزارت علوم، تحقیقات و فناورى و مؤسسه مهندسى نقشه بردارى انجام شد.در این سال‌ها متاسفانه اظهارات نسنجیده بعضی از مسئولان مبنی بر پرتاب سه ماهواره طی دو سال و طراحی و ساخت یک پایگاه پرتاب طی برنامه‌ی کوتاه‌مدت، از ایران چهره ا‌ی غیرعلمی و پرعجله تصویر نمود و این امر حتی در روند تحقیقات کشور در این حوزه نیز اختلال ایجاد کرد در حالی که متخصصین امر با جدیت و تلاش بر توسعه ماهواره های بومی همت گمارده بودند. این در حالی است که فعالیت‌های فضایی که چندی از آغاز مجدد آن می گذشت بر روی طراحی ماهواره متمرکز شده بود. در سال 1995 برنامه‌ی طراحی ماهواره‌ای دو منظوره اجرا شد که برخی منابع پایان آن را سالهای 99-1998 نیز ذکر می کنند. نتیجه‌ی این برنامه، ساخت ماهواره‌ای کوچک و 60 کیلوگرمی با استفاده از فناوری پیشرفته به نام مصباح است. این ماهواره که با توافق وزیر علوم و تحقیقات و نیز ارتباطات و فناوری اطلاعات ساخته ‌شد، قرار بود در یک بازه زمانی یک ساله پس از ساخت توسط چین و یا روسیه به فضا برود که متاسفانه پرتاب آن با مشکلاتی مواجه ‌شد و دائم به تاخیر افتاد. بحث پرتاب ماهواره‌ی مصباح که در سال 2005 در تهران به نمایش عمومی در ‌آمد بار دیگر در سال 2006 با روسیه مطرح ‌شد.این ماهواره قرار بود با نصب بر روى یك موشك روسى «******************mos-3M» از پایگاه فضایى «Plesetsk» در نزدیكى مسكو به مدارى در هزار كیلومترى سطح زمین پرتاب شود. .اما تحت فشارهای بین المللی، این مهم انجام نشد. این موضوع نشان داد که ایران لازم است در زمینه پرتاب ماهواره نیز مسیر خودکفایی را طی کند و ضرورت این امر بیش از پیش اثبات گردید.برنامه‌ی ساخت دو ماهواره‌ی کوچک دیگر نیز در کنار این ماهواره آغاز شد که یکی از آنها با همکاری روسها و دیگری با همکاری 8 کشور منطقه برنامه ریزی شده بود، اگرچه متاسفانه بار آموزشی و تجربی این دو برای ایران بسیار اندک ارزیابی می شود و ساخت آنها از حیث فناوری دستاورد چندانی را برای ایران به همراه نخواهد داشت. امسال همزمان با هفته جهانی فضا نیز دو پیشنهاد پروژه نانوماهواره با وزن حدود ۵۰ كیلوگرم از دانشگاه امیركبیر و صنعتی شریف در سازمان فضایی پذیرفته شد.میكروماهواره‌ای كه در دانشگاه امیركبیر درحال طراحی است، «آوت ست» (AUT Sat) نام دارد كه عملیات طراحی آن تا بعد از عید نوروز سال آینده پایان می‌یابد. كاربردهای این ماهواره تصویربرداری از ایران برای دریافت اطلاعات مراتع و جنگل‌ها و مانیتورینگ پوشش‌دهی گیاهی روی سطح كشور است و كاربرد نظامی ندارد. طراحی این ماهواره ۹ ماه پیش با همكاری دانشكده هوافضا، مكانیك، برق و كامپیوتر امیركبیر آغاز شده و پس از پایان طراحی به سازمان فضایی ایران واگذار خواهد شد.همچنین منابع خارجی اعلام کرده اند، موشک حامل ماهواره ا‌ی با نام کوثر، آماده‌ی آزمایشات پرتاب است. این موشک توسط متخصصان ایرانی و بر پایه‌ی بوستر موشک تایپدونگ-2 کره‌شمالی ساخته می‌شود. در سال‌های اخیر و با فشارهای امریکا و کشورهای دیگر بر روی مسائل هسته‌ای ایران، با وجود تمرکز مجدد اذهان بر روی صنایع موشکی، ایران موفق به پیشبرد پروژه ماهواره‌ای دیگری به نام سپهر ‌شده است. در کنار این فعالیت‌های مستقل، در اوایل سال 2003 سازمان فضایی ایران با هدف انسجام بخشیدن به فعالیت های فضایی کشور و متمرکز کردن آنها متولد شد و رشته فعالیت‌های فضایی کشور را به دست گرفت. این سازمان نتیجه‌ی برنامه‌ای بود که سال‌های متمادی علاقمندان به هوافضا و خصوصا فضا در ایران برای مدیریت و سازماندهی پروژه های مختلف در زمینه‌ی فضا به دنبال آن بودند. این سازمان بخش اعظم امور مربوط به استفاده از ماهواره‌ها و سنجش از دور کشور را برعهده دارد. تامین خدمات تصویری در چهارچوب سنجش از دور به منظور بررسی‌های هواشناسی، زیست محیطی، جغرافیایی یکی از بخش‌های مهم در کاربرد ماهواره‌ها و از وظایف سازمان به شمار می‌رود. امید است در آینده‌ای نه چندان دور ریاست محترم این سازمان گزارشی از فعالیت‌های آن و نیز میزان تامین اهداف و ماموریت های از پیش تعیین شده در اختیار ناظرین و کارشناسان قرار دهد.بررسی آینده‌ی برنامه های فضایی کشورایران یکی از کشورهای پراستعداد و آماده برای گسترش علوم و فناوری های پیشرفته است و این توانمندی را تا کنون در عرصه های مختلف به نمایش گذارده است. در حال حاضر کشور ما در سطح آکادمیک برنامه های آموزشی مدونی را در حوزه صنعت فضایی دنبال می کند. این امر در 5 دانشگاه مختلف صورت می‌پذیرد که از مقطع کارشناسی دانشجویانی را در رشته‌ی هوافضا تربیت می‌کنند. که دو مورد از آنها گرایش فضا را در تحصیلات تکمیلی دنبال می‌کنند. با توجه به حضور اساتید با تجربه با زمینه‌های تخصصی فضایی و بااطلاع از فناوری‌های روز انتظار می‌رود آینده روشنی در انتظار صنعت فضایی کشور باشد. اگرچه تحقق این مهم مستلزم بهره گیری از تمام پتانسیل های علمی و فنی در کشور بوده و تمرکز هرچه بیشتر در سیاست گذاری های این صنعت را طلب می کند که با توجه به نقشی که سازمان فضایی ایران بر عهده گرفته، انتظار می رود این سازمان نقش پر رنگ تری در وحدت بخشی و مدیریت برنامه های فضایی ایران ایفا کند. منبع:http://www.daneshju.ir/forum/f470/t34740.html
زمان آخرین مطلب این کاربر: 1639روز قبل
جمعه 2/1/1387 - 8:5
roze_lotfi ( تعداد مطالب : 214 ) ( تعداد نظرات : 109 )
یكی از دانشمندان، طبق محاسباتی كه انجام داده به این نتیجه رسیده است كه آسانسورچی یك آسمان خراش در 15 سال به اندازه ی فاصله ی بین زمین تا ماه بالا می رود. اگر برای كسی كه در طبقه ی دوم یك ساختمان زندگی می كند،حساب كنیم كه در سال چند پله یا چند متر بالا می رود از نتیجه ای كه در بالا گرفته شده است تعجب نخواهیم كرد. فرض كنیم كه تا طبقه ی دوم 40 پله وجود داشته باشد و كسی كه در طبقه ی دوم زندگی می كند به طور متوسط روزی سه بار از آن ها بالا برود، به این مقدار تعداد پله های یك طبقه را اضافه می كنیم ، چون برای كارهای دیگر از قبیل بدرقه كردن مهمانان و غیره نیز احتیاج به رفت و آمد است. بنابراین روزانه از 140 پله باید بالا برود،به طور تقریبی تعداد پله ها برای سال 50000 و برای 40 سال 2000000 می شود كه به طور متوسط مساوی 300 كیلو متر است . حالا فكر كنید پستچی ،روزنامه فروش و یا سایر افرادی كه با طبقه های مختلف ساختمان سر و كار دارند در طول زندگی خود چند كیلو متر بالا می روند!!! منبع: كتاب در پی فیثاغورث مارتین گاردنر
زمان آخرین مطلب این کاربر: 1639روز قبل
سه شنبه 21/12/1386 - 7:42
roze_lotfi ( تعداد مطالب : 214 ) ( تعداد نظرات : 109 )
سیاهچاله ها مناطقی از فضا می باشند که نیروی گرانش در آنجا به قدری زیاد است که هیچ چیز نمی تواند از آن منطقه بگریزد. سیاهچاله ها قابل رویت نیستند و در واقع نامرئیند زیرا حتی نور نیز در دام آنها گرفتار می شود. تشریح بنیادی سیاهچاله ها بر اساس معادلات موجود درتئوری نسبیت عام آلبرت اینیشتین مطرح شد. این تئوری در سال 1916 منتشر گردید. سیاهچاله ها مناطقی از فضا می باشند که نیروی گرانش در آنجا به قدری زیاد است که هیچ چیز نمی تواند از آن منطقه بگریزد. سیاهچاله ها قابل رویت نیستند و در واقع نامرئیند زیرا حتی نور نیز در دام آنها گرفتار می شود. تشریح بنیادی سیاهچاله ها بر اساس معادلات موجود درتئوری نسبیت عام آلبرت اینیشتین مطرح شد. این تئوری در سال 1916 منتشر گردید. خصوصیات سیاهچاله ها نیروی گرانش نزدیک یک سیاهچاله بسیار قوی است چرا که همه ذرات سیاهچاله در یک نقطه در مرکزآن متمرکز شده اند. فیزیکدانان به این نقطه، نقطه تمرکز (singularity) می گویند و بر این باورند که اندازه آن از هسته یک اتم نیز کوچک تر است. به سطح یک سیاهچاله افق رویداد می گویند. این سطح یک سطح معمولی قابل دیدن یا لمس کردن نیست. در افق رویداد، کشش نیروی گرانش بینهایت قدرتمند است. یک شی در این منطقه تنها برای یک آن می تواند حضور داشته باشد و سپس در ذرات نورغرق شده و فرو می رود. ستاره شناسان برای تعیین اندازه یک سیاهچاله شعاع افق رویداد را اندازه می گیرند. شعاع یک سیاهچاله بر حسب کیلومتر برابر است با سه برابر جرم خورشیدی اجرام موجود در سیاهچاله. جرم خورشید برابر است با یک جرم خورشیدی. هیچ سیاهچاله ای به طور دقیق هنوز کشف نشده. دانشمندان برای اثبات این که یک جرم فشرده یک سیاهچاله است بایستی اثراتی را اندازه گیری کنند که تنها یک سیاهچاله قادر به اعمال و ایجاد آنها می باشد. انحنای شدید موج نور و کند شدن بیش از حد زمان می توانند دو نمونه از آثار وجود یک سیاهچاله باشند. اما ستاره شناسان اجرام فشرده ای را پیدا کرده اند که با کمی تردید می توان آنها را سیاهچاله فرض نمود و ادامه این مقاله نیز بر اساس این یافته ها می باشد. تشکیل سیاهچاله ها طبق نظریه نسبیت عام، یک سیاهچاله زمانی ایجاد می شود که یک ستاره سنگین سوخت هسته ای خود را به اتمام می رساند و پس از آن توسط نیروی گرانش خودش فشرده می گردد. تا هنگامیکه ستاره در حال مصرف سوخت می باشد، انرﮊی ناشی از آن تعادل ستاره را در برابر نیروی گرانش حفظ می کند. پس از اتمام سوخت ستاره دیگر قادر به تحمل وزن خود نیست در نتیجه مرکز ستاره دچار فروریختگی می شود. اگر جرم مرکز ستاره بیش از سه برابر جرم خورشید باشد، ظرف کمتر از یک ثانیه درون نقطه تمرکز فرو می ریزد. سیاهچاله های کهکشانی اغلب ستاره شناسان بر این باورند که کهکشان راه شیری— کهکشانی که منظومه شمسی ما در آن قرار گرفته – شامل میلیونها سیاهچاله است. دانشمندان تعدادی از آنها را در راه شیری پیدا کرده اند. این اجرام در ستاره های دوتایی که اشعه ایکس صادر می کنند می باشند. یک ستاره دوتایی، یک جفت ستاره اند که دور یکدیگر می چرخند. در یک ستاره دوتایی که شامل یک سیاهچاله و یک ستاره معمولی است، ستاره در فاصله نزدیکی از سیاهچاله در گردش است. در نتیجه، سیاهچاله گازهای ستاره را به شدت به درون خود فرو می برد. سایش و اصطکاک اتم های موجود در این گازها در منطقه افق رویداد دمای گازها را به چندین میلیون درجه می رساند. به دنبال آن، انرﮊی به صورت اشعه ایکس از این گازها متشعشع می گردد. ستاره شناسان این تشعشعات را با استفاده از تلسکوپ اشعه ایکس تشخیص می دهند. ستاره شناسان بر اساس دو دلیل می پذیرند که یک ستاره دوتایی شامل سیاهچاله می باشد: 1- هر دوتایی که یک منبع شدید و متغیر از اشعه ایکس است. وجود این اشعه ها اثبات کننده وجود یک ستاره فشرده است. این ستاره فشرده ممکن است یک سیاهچاله و یا جرمی با فشردگی کمتر یعنی ستاره نوترونی باشد. 2- یک ستاره مرئی با چنان سرعتی در مدار خود در گردش است که تنها یک جرم با سه برابر جرم خورشید ممکن است عامل این سرعت باشد. سیاهچاله های عظیم الجثه دانشمندان بر این باورند که همه کهکشانها دارای یک سیاهچاله عظیم الجثه در مرکز خود می باشند. گمان می رود جرم هریک از این سیاهچاله ها بین یک میلیون تا یک بیلیون جرم خورشیدی باشد. ستاره شناسان به اینکه این سیاهچاله ها بیلیونها سال پیش در اثر گازهای متمرکز شده در مرکز کهکشانها تولید شده باشند مظنون می باشند. دلایلی قطعی وجود یک سیاهچاله عظیم الجثه در مرکز کهکشان راه شیری را اثبات میکنند . ستاره شناسان بر این باورند که این سیاهچاله یک منبع عظیم از امواج رادیویی به نام سگیتاریوس آ (Sagittarius A* (Sgr A*)) می باشد. مهمترین دلیل برای اینکه ثابت نماید Sgr A یک سیاهچاله عظیم الجثه است، سرعت حرکت ستاره ها به دور آن است. سریعترین ستاره که تا به حال در کهکشان راه شیری مشاهده شده هر 2/15 سال یکبار به دور Sgr A با سرعت 5000 کیلومتر (3100 مایل( در ثانیه گردش می نماید. حرکت این ستاره، ستاره شناسان را متقاعد می کند که شئ سنگینی چندین میلیون برابر جرم خورشید در مرکز مدار این ستاره وجود دارد. تنها جرم شناخته شده که می تواند به این سنگینی باشد و در مرکز مدار این ستاره قرار بگیرد یک سیاهچاله است.منبع www.iranika.ir
زمان آخرین مطلب این کاربر: 1639روز قبل
سه شنبه 21/12/1386 - 7:39
م م ( تعداد مطالب : 1009 ) ( تعداد نظرات : 155 )
دانشمندان ژاپنی اعلام كردند : نهمین سیاره منظومه شمسی را كشف كرده اند. به نوشته نشریه استرونومیكال ژورنال : محققان دانشگاه كوبه ژاپن اعلام كردند، اندازه این سیاره جدید یك سوم تا دو سوم كره زمین است. این محققان ژاپنی پیش بینی كردند : با پیشرفت تجهیزات در بخش تحقیقات فضایی امكان به دست آوردن اطلاعات بیشتری از این سیاره جدید در ده سال آینده فراهم خواهد شد. با حذف پولوتون از منظومه شمسی در سال دو هزار و شش ، تعداد سیاره ها در منظومه شمسی هشت سیاره اعلام شده بود. دانشمندان اعلام كرده بودند : بر اساس تعریف جدید، سیاره پولوتون سیاره محسوب نمی شود.
زمان آخرین مطلب این کاربر: 3032روز قبل
چهارشنبه 15/12/1386 - 18:51
alias2006 ( تعداد مطالب : 68 ) ( تعداد نظرات : 13 )
نیمه نامرئی کهکشان "سه سو" کشف شدستاره شناسان ناسا با ترکیب 39 تصویری که دوربین ماهواره سوئیفت تهیه کرده است موفق شدند یک موازئیک نامرئی را در نزدیکی "کهکشان سه سو" با نور فرابنفش کشف کنند.به گزارش خبرگزاری مهر، تیم تحقیقاتی مرکز پروازهای فضایی " Goddard" به سرپرستی "استفان ایملر" موفق شد با ترکیب 39 تصویری که ماهواره سوئیفت گرفته است، یک موزائیک فرابنفش را واقع در نزدیکی "کهکشان سه سو" شناسایی کنند.کهکشان "سه سو" همچنین با عنوان M33 شناخته می شود و در حقیقت سی و سومین توده آسمانی از اجرام منطقه "چارلز مسیر" است.این کهکشان در فاصله حدود 9/2 میلیون سال نوری از زمین و در صورت فلکی "سه سو" قرار دارد و در کنار کهکشان راه شیری و کهکشان "آندرومدا"(M31) یکی از کهکشانهای "گروه محلی" به شمار می رود.M33 کوچکترین کهکشان این گروه است به طوری که جرم آن تنها یک دهم جرم راه شیری است و دیسک مرئی آن قطری در حدود 50 هزار سال نوری دارد.براساس گزارش نیوساینتسیت، تلسکوپ نوری / فرابنفش (UVOT) ماهواره سویفت تصاویری را با سه فیلتر مختلف فرابنفش بین دسامبر 2007 و ژانویه 2008 از این کهکشان تهیه کرد. در حقیقت ستارگان جوان دارای یک دمای بسیار بالا و تولیدکننده نور فرابنفش هستند.تصاویر به دست آمده، مناطق شکل گیری ستاره ای با عنوانNGC 604 را نشان می دهد که قطر آن هزار و 500 سال نوری (40 برابر بزرگتر از سحابی "اوریون" است و همانند یک نقطه درخشان و نورانی در طرف چپ زیرین هسته کهکشانی به نظر می رسد.به گفته این ستاره شناسان، رنگهای فرابنفش این جرم ستاره ای که در نیمه نامرئی کهکشان M33 قرار دارد، شاخصهایی درباره سن و ترکیبات این ستاره ارائهمی کنند.
زمان آخرین مطلب این کاربر: 3032روز قبل
جمعه 10/12/1386 - 1:36
alias2006 ( تعداد مطالب : 68 ) ( تعداد نظرات : 13 )

برای کسب جایزه بزرگ آغاز شد؛
جدال یک ایرانی با تیمهای خارجی برای ارائه سیستم روباتیک سفر به ماه

بنیاد جایزه X PRIZE فهرست 10 تیم ثبت نام شده برای کسب جایزه 30 میلیون دلاری Google Lunar X PRIZE با موضوع طراحی سیستم روباتیک سفر به ماه را اعلام کرد.

به گزارش خبرگزاری مهر، بر اساس مقرراتی که گوگل و بنیاد ایکس پرایز وضع کرده اند، سازه های روباتیک تیمهای شرکت کننده باید قابلیتهایی همچون گشت زنی در سطح ماه حداقل برای 500 متر، ارسال ویدئو، تصاویر و داده های مختلف داشته باشند.

دکتر پیتر دیاماندیس رئیس و مدیراجرایی بنیاد ایکس پرایز نام این 10 تیم را در ادارات مرکزی گوگل در کالیفرنیا اعلام کرد.

نام این تیمها به ترتیب زیر است :Aeronautics and Cosmonautics  از رومانی Astrobotic از دانشگاه کارنگی ملون آمریکا Chandah از تگزاس FREDNET یک تیم چند ملیتی LunaTrex تیمی متشکل از چندین دانشگاه و انستیتوی آمریکایی MicroSpace کلورادو Odyssey Moon به عنوان نخستین تیم ثبت نام کننده به ریاست دکتر رامین خادم  Quantum3 از محققی آمریکایی Southern California Selene Group از آمریکا Team Italia از ایتالیا.

دکتر رامین خادم رئیس شرکت خصوصی ادیسه ماه

به گزارش مهر، شرکت خصوصی Odyssey Moon (ادیسه ماه) با ریاست دکتر رامین خادم به عنوان نخستین نهاد خصوصی جهان گام در راه اکتشافات تازه در ماه و تصاحب جایزه 30 میلیون دلاری "گوگل ماه ایکس پرایز" نام گرفته است.

بر اساس گزارشات اعلام شده گوگل و بنیاد ایکس پرایز، برای کسانی که موفق شوند تا 31 دسامبر 2012 یک کاوشگر را روی این قمر زمین فرود آوردند و با استفاده از آن از حداقل 500 متر حرکت کرده و تصاویر و فیلم هایی را در حجم یک گیگابایت به زمین ارسال کنند، یک جایزه 30 میلیون دلاری در نظر گرفته اند.

زمان آخرین مطلب این کاربر: 3032روز قبل
شنبه 4/12/1386 - 15:25
اوت ( تعداد مطالب : 1215 ) ( تعداد نظرات : 572 )

See Explanation.  Clicking on the picture will download
the APOD that describes that picture.

See Explanation.  Clicking on the picture will download
the APOD that describes that picture.

See Explanation.  Clicking on the picture will download
the APOD that describes that picture.

See Explanation.  Clicking on the picture will download
the APOD that describes that picture.

See Explanation.  Clicking on the picture will download
the APOD that describes that picture.

See Explanation.  Clicking on the picture will download
the APOD that describes that picture.

See Explanation.  Clicking on the picture will download
the APOD that describes that picture.

See Explanation.  Clicking on the picture will download
the APOD that describes that picture.

زمان آخرین مطلب این کاربر: 291روز قبل
پنج شنبه 2/12/1386 - 9:56
farshadnaserifar ( تعداد مطالب : 27 ) ( تعداد نظرات : 19 )

یکی از اخترشناسان بزرگ که حرکت سیاره‌ها را مورد مطالعه قرار داد، یوهانس کپلر ، اخترشناس لهستانی بود. او در سال 1609 میلادی (988 شمسی) کشف کرد که مدار سیارات به شکل دایره‌های کشیده یا بیضی است. هر بیضی دو کانون دارد و در مدار سیارات ، خورشید در یکی از کانونها واقع است، یعنی فاصله سیاره ‌از خورشید ، هنگام گردش در مدار خود ، اندکی تغییر می‌کند.کپلر موفق شد که چگونگی حرکت سیاره‌ها را کشف کند. اما آیزاک نیوتن ، ریاضیدان انگلیسی ، دریافت که عامل نگهدارنده سیاره‌ها در مدارهایشان ، است. سبب می‌شود که همه ‌اجسام به سطح آن سقوط کنند. اگر نیروی گرانش خورشید همواره سیاره‌ها را به طرف خود نمی‌کشید، همه‌ آنها در اعماق فضا پراکنده می‌شدند.

زمان آخرین مطلب این کاربر: 3032روز قبل
شنبه 20/11/1386 - 13:38
  • تعداد رکورد ها : 1738