taghvimi ( تعداد مطالب : 10405 ) ( تعداد نظرات : 2227 )
میكروب‌ها؛‌مسافرانی ‌كه ‌ناخواسته ‌راهی ‌فضا‌ می‌شوند
حیات روی ‌سقف ‌زمین
جام جم آنلاین: هنوز زمان زیادی از خبر شیرجه چترباز ماجراجو، فلیكس باومگارتنر از میان لایه‌های رقیق استراتوسفر در ارتفاعات بالای جو زمین نمی‌گذرد كه با خبر جدیدتری غافلگیر می‌شویم؛ او تنها موجود زند‌ه‌ای نیست كه چنین ارتفاعی را تجربه كرده است!

منطقه‌ای نسبتا وسیع، در بالای سر ما محل زیست جانداران بسیار ریزی شده است. مطالعات اخیر تائیدكننده وجود میكروب‌هایی در پوش‌‌سپهر یا استراتوسفر جو زمین است. پوش‌سپهر، دومین لایه بزرگ جو است كه از ارتفاع 18‌كیلومتری سطح آغاز می‌شود و تا 32 كیلومتر بالاتر ادامه پیدا می‌كند و دما در برخی نواحی آن به منفی‌60‌درجه سلسیوس هم می‌رسد. پیش از این زیست‌شناسان گمان می‌كردند این منطقه به ‌علت وجود فشار و دمای پایین، پرتوهای زیانبار خورشیدی و نبود آب و مواد مغذی، غیرقابل سكونت باشد.

دیوید اسمیت، یكی از پژوهشگران این مطالعه از دانشگاه واشنگتن اظهار كرد: «دوام حیات در ارتفاعات بالا، ادراك ما را نسبت به مرز زیست كره به چالش كشید!» به تمام مناطقی كه زندگی در آنجا جریان دارد، زیست‌ كره می‌گویند؛ از زیستگاه خودمان به‌عنوان انسان گرفته تا ماهی‌ها در دریا، پرندگان در آسمان و كرم‌ها و تك‌سلولی‌های لایه‌های اعماق زمین همه و همه بخش‌های مختلف زیست ‌كره‌زمین هستند.

اسمیت برای ادامه پژوهش‌های خود در تلاش برای گردآوری آمار كامل‌تری از حیات موجود در پوش‌سپهر از امكانات رصدخانه‌های بالای كوه و بالن‌های تحقیقاتی كه ارتفاعات بالای زمین را پوشش می‌دهند، استفاده می‌كند (هرچند با وجود این امكانات او مراتب حسادت خود را نسبت به ظرفیت آسانسور بالن باومگارتنر اعلام می‌كند!) او و همكارانش با كمك این امكانات و بودجه‌ا‌ی كه از موسسه اختر زیست‌شناسی ناسا گرفته‌اند، امیدوارند پاسخ این پرسش‌ها را كه این جانداران بلندپرواز از كجا آمده‌اند؟ به كجا می‌روند؟ و خط سیر تكاملی آنها چطور بوده است، بیابند. علاوه بر این سوالات، آنها می‌خواهند نسبت به گروه موجودات جان‌سخت ریزی كه نه‌تنها می‌توانند در لبه محیطی كه ما ساكنان زمین، آنجا را سكونت‌پذیر می‌دانیم، دوام بیاورند بلكه هر محیط دیگری كه برای آنها محل بقا به‌حساب می‌آید، آگاهی یابند.

پوش‌كره به شرایط حاكم بر سطح مریخ شباهت بسیار دارد. بجز اتاق تست‌های زیست‌محیطی كه در آزمایشگاه‌های تحقیقاتی در دسترس ‌است ، روی سیاره ما محیط بهتری نسبت به پوش‌كره برای مطابقت با شرایط مریخی وجود ندارد. این‌گونه‌های جالب حیات‌كه برای سفر با بادهای شدید زمینی سازگاری یافته‌اند، می‌توانند به دانشمندان در رابطه با آنچه در خاك مریخ در جستجویش هستند، سرنخ‌هایی بدهند.

نیم‌نگاهی به حیات آسمانی

نخستین گزارش‌های مربوط به حیات ساكن در لایه‌های بالای جو به حدود دهه 1310 خورشیدی برمی‌گردد. مطالعات صورت‌ گرفته روی نمونه‌های جمع‌آوری شده از بالن‌های پژوهشی ارتفاعات بالا و پروازهای موشكی، مدعی یافتن میكروب‌هایی در ارتفاع 77 كیلومتری از سطح زمین بوده است. آنچه قطعی نیست منشأ این جانداران است؛ آیا این میكروب‌های جان‌سخت از ارتفاعات بالاتر به آنجا نقل مكان كرده‌اند یا در نتیجه آلودگی‌های سطح زمین‌ ایجاد شده‌اند.‌ پروازهایی كه در دهه‌های پیشین صورت گرفته، مشكوك است، چراكه تقریبا هیچ گزارشی دال بر استریلیزه‌سازی آنها در اسنادشان وجود ندارد. در واقع، نمونه‌گیری قابل اعتماد از لایه‌های بالای جو دشوار و پرهزینه است. پژوهشگران باید حجم قابل توجهی از هوا را برای گیر انداختن یك میكروب منفرد بررسی كنند، چون برآورد می‌شود با غلظت جو، تنها چند میكروب در هر مترمكعب وجود داشته باشد و این مقدار بسیار اندك است. اولین مدرك محكمی كه حضور حیات در پوش‌ كره را به اثبات رساند در مطالعه بالنی درسال 1382 یعنی حدود 10 سال پیش صورت گرفت. در پژوهش آن سال، سلول‌های زنده‌ای در ارتفاع بین 20 تا 41 كیلومتری از بالای مناطق استوایی هند‌ جمع‌آوری شدند.

نكته: پژوهشگران ادعا می‌كنند میكروب‌ها ‌ مسافرانی از فضا هستند كه خود را به این ارتفاعات در زمین رسانده‌اند. اما با احتمال بیشتری، این موجودات ریز با بادهای شدید و توفان‌های گرد و غبار درگیر می‌شوند و خود را به آنجا می‌رسانند

این‌كه این میكروب‌ها چطور به چنین ارتفاعی می‌رسند، هنوز كاملا مشخص نیست. گروه كوچكی از پژوهشگران ادعا می‌كنند آنها مسافرانی از فضا هستند كه خود را به این ارتفاعات در زمین رسانده‌اند. اما با احتمال بیشتری، این موجودات ریز‌ با بادهای شدید و توفان‌های گرد و غبار درگیر می‌شوند و خود را به آنجا می‌رسانند. برخی میكروب‌ها هم از تكنولوژی روز غافل نمانده و سفر خود را روی هواپیماهای تجاری در حال پرواز از سطوح زیرین پوش‌كره، به انجام می‌رسانند!

تولد اسپور

با وجود حضور جسورانه حیات در ارتفاعات بالای جو، به ‌نظر نمی‌آید این میكروب‌ها‌ آنطور كه روی زمین رشد و تولید مثل می‌كنند، در آنجا هم زندگی فعالانه‌ای داشته باشند. به نظر پژوهشگران بهترین تصوری كه می‌توان برای این میكروب‌ها كرد، این است كه آنها فقط می‌توانند در فشار اندك، لایه‌های بالای جو را بسادگی تحمل كنند. سپس این مسافران مجانی روی جریان‌های هوایی نشسته و مدت‌زمانی بعد‌ در محیط‌هایی دور فرود می‌آیند. بسیاری از این جهانگردان ریز، باكتری‌هایی در فرم اسپور هستند. این ریز موجودات، هم توانایی تشخیص شرایط سخت و پرفشار محیطی را دارند و هم هنگام تشخیص چنین شرایطی، همچون سیستمی كامپیوتری سوخت و ساز خود را از حالت روشن روی خاموش می‌گذارند و اندازه آنها هم به اصطلاح آب می‌رود! آنها یك سپر پوسته‌ مانند سخت در اطراف بخش بیرونی خود درست می‌كنند، این لایه كه اسپور نام دارد مانند یك سپر دفاعی از DNA میكروب در‌برابر آسیب‌های پرتوهای فرابنفش محافظت می‌كند. گویی اسپور یك سازگاری تكاملی است كه در شرایط پرواز در آسمان یا شاید مدار بین سیاره‌ای نمو یافته است.

اگر اسپور ـ باكتری خفته ـ بتواند با تحمل شرایط این سفر هوایی جسورانه در یك محیط سكونت‌پذیر فرود بیاید، می‌تواند به خود جانی دوباره داده و به زندگی بازگردد. پژوهشگران نمونه‌هایی از جو زمین را در ظرف مخصوص كشت میكروب كه مملو از مواد مغذی است قرار دادند و به نظاره آنچه رشد كرد نشستند. در حقیقت این ماموریت‌های جستجو و احیا، فقط نشان‌دهنده به ‌اصطلاح نوك كوه یخی است كه وجود دارد و هنوز خبرهای بسیار دیگری آن بالا در سقف زمین وجود دارد. به‌ عبارتی، تنها حدود یك درصد از این موجودات ریز را می‌توان در آزمایشگاه كشت كرد.

برای مشاهده آن سوی این یك درصدها، اسمیت و همكارانش شروع به استفاده از روش‌های مولكولی برای شناسایی مواد زیستی موجود در جو، چه زنده و چه مرده كردند. نمونه‌های جوی آنها از رصدخانه بچلر كه در 7/2 كیلومتر بالای سطح دریا قرار دارد، به دست آمده است.

این پژوهشگران به‌ جای تلاش برای رشد دادن این میكروارگانیسم‌ها در ظرف كشت میكروب، ‌DNAای را كه می‌توانند با یك كتابخانه ژنومیك ـ مجموعه‌ای از باكتری‌ها كه برای نگهداشتن كل DNA یك موجود به لحاظ ژنتیكی مهندسی شده‌اند ـ شامل 60 هزار گونه میكروبی مطابقت بدهند، استخراج كردند. نتایج مقدماتی نشان داد میكروب‌ها‌ از هر دامنه اصلی از حیات در وردسپهر (تروپوسفر)‌ بالایی پیدا می‌شوند!

جریان‌های شدید هوا

اطلاعات به دست آمده از رصدخانه بچلر، برآوردها در رابطه با تراكم میكروب‌ها در لایه‌های بالایی جو را بهبود خواهد بخشید. همچنین، این اولین مشاهدات بلندمدت برای بررسی تنوع تعداد میكروب‌ها متناسب با تغییر فصول و دیگر الگوهای آب و هوایی است.

‌ اسمیت برای ادامه پژوهش‌هایش روی دستاوردهای مأموریت بالنی مهندسان ناسا و نمونه‌های به دست‌آمده از ارتفاعات بالاتر كار می‌كند. ‌او می‌گوید: «ما هنوز هیچ ایده‌ای نداریم كه مرز هوایی یا ارتفاع زیست‌ كره را باید تا كجا بكشیم! تجاربی از قبیل بالن ناسا، نشانه‌ای خواهد داد كه حیات تا چه اندازه توانایی دوام در پوش‌كره را دارد و هنگامی كه آنها در ارتفاعات بالا هستند، ممكن است چه نوع از جهش‌ها را به ارث ببرند؟!»

این جهش‌یافته‌ها، همچون بذری كه بطور تصادفی روی سطح زمین پاشیده می‌شوند، استعداد ریشه دواندن در محیط‌های مساعد را دارند. به استدلال اسمیت، با وجود اثبات دشوار، اما این امكانپذیر است كه تكامل حیات پیچیده روی سیاره ما، در بخشی از خود‌ به حمل و نقل هوابرد میكروب‌ها وابسته بوده باشد.

منبع: ناسا /

زمان آخرین مطلب این کاربر: 1758روز قبل
پنج شنبه 30/9/1391 - 8:54
a1209u ( تعداد مطالب : 7 ) ( تعداد نظرات : 0 )
























برچسب ها: ، ، ، ، ، 
زمان آخرین مطلب این کاربر: 2856روز قبل
پنج شنبه 30/9/1391 - 0:13
shilda ( تعداد مطالب : 5528 ) ( تعداد نظرات : 628 )
ناسا قصد دارد در سال 2020 کاوشگر جدیدی را شبیه کاوشگر کنجکاوی به مریخ بفرستد.

به گزارش خبرگزاری مهر ، این کاوشگر براساس کاوشگر کنونی ناسا – کنجکاوی – در مریخ، ساخته خواهد شد.

ناسا امیدوار است بتواند از فناوری های موفق موجود در کنجکاوی بهره مند شود که در فرود آوردن این کاوشگر یک تنی بر گودال بزرگ «گیل» در مریخ به کار رفته اند.

یکی از این فناوری ها استفاده از نقاله‌ای با موتور موشکی است که برای نشاندن کاوشگر «کنجکاوی» بر مریخ با طناب‌های نایلونی به کار رفت.

جان گرانسفلد مدیر بخش علمی ناسا خبر ارسال دومین کاوشگر به مریخ را در همایش سالانه دانشمندان نجوم در سانفرانسیسکو اعلام کرد.

بودجه ناسا برای تحقیقات ستاره‌شناسی و به ویژه مریخ اخیرا کاهش پیدا کرده و باعث شده آمریکا از دو تعهد پیشین خود برای ماموریت‌های تحقیقاتی در 2016 و 2018 کنار بکشد.

با این حال گرانسفلد گفت: چشم انداز بودجه ناسا برای یک ماموریت قابل توجه در پایان دهه جاری مثبت است.

به گفته وی استفاده مجدد از فناوری های بکار رفته در کنجکاوی باعث می‌شود این ماموریت از نظر مالی قابل انجام باشد.

طراحی کاوشگر سال 2020 در بسیاری از جهات شبیه به «کنجکاوی» خواهد بود. ابزاری که بر این کاوشگر سوار می شوند احتمالا با وجود شباهت ظاهری زیاد تفاوت زیادی با ابزار فعلی خواهند داشت.

کاوشگر کنجکاوی که ششم ماه اوت بر مریخ نشست به دنبال بررسی حفره گیل به جستجوی نشانه‌های حیات در گذشته مریخ است.

تا اینجای کار مشخص شده که کنجکاوی بر بستری کهن از رودخانه‌ای فرود آمده که زمانی آب تا عمقی به بلندای کمر انسان در آن جریان داشته است.

کنجکاوی مجهز به باتری پلوتونیوم از که انرژی قابل توجهی را برای ادامه ماموریت در اختیار کاوشگر می‌گذارد.

انتظار می‌رود تا هشت سال دیگر که کاوشگر تازه ناسا و نسخه شبیه به کنجکاوی آماده باشد این ماشین فضایی یک تنی به ماموریت خود ادامه دهد.

گرانسفلد گفت: بودجه ماموریت کنجکاوری را از دوره دو ساله فعلی به پنج سال خواهد رساند.

زمان آخرین مطلب این کاربر: 2867روز قبل
سه شنبه 21/9/1391 - 16:55
shilda ( تعداد مطالب : 5528 ) ( تعداد نظرات : 628 )
فضانوردان چینی قصد دارند به منظور فراهم آوری ذخیره غذا و اکسیژن لازم برای فضانوردان، در آینده سبزیجات تازه را در ایستگاه های فضایی بر روی ماه یا مریخ رشد دهند.

به گزارش خبرگزاری مهر، "دنگ یبینگ" معاون مرکز آموزش و تحقیقات فضانوردی چین با اعلام این خبر افزود: اخیرا این کشور آزمایش هایی را با تمرکز بر سازوکارهای متعادل پویا اکسیژن، دی اکسید کربن و آب بین انسان و گیاهان در یک سیستم بسته انجام داده است.

به گفته وی، محققان چینی یک کابین 300 متر مربعی ساخته اند تا ذخایر پایداری از هوا، آب و غذا را برای دو داوطلب در طول این آزمایش فراهم کند.

یبینگ اظهار داشت: چهار نوع سبزی رشد داده شد. دی اکسید کربن به این کابین وارد و اکسیژن برای دو ساکن این کابین تولید شد. این افراد می توانستند سبزیجات تازه برای وعده های غذایی خود داشته باشند.

این آزمایش که نخستین مورد از این نوع در چین است برای توسعه بلند مدت برنامه فضایی سرنشین دار چین بسیار با اهمیت قلمداد می شود.

این کابین که یک سیستم پشتیبان حیات اکولوژیک کنترل شده  (CELSS)است در سال 2011 ساخته شد. این سیستم یک مدل از نسل سوم سیستم های پشتیبان حیات فضانوردان چین است که گفته می شود در پایگاه های فضایی بر روی مریخ یا ماه استفاده خواهد شد.

هدف از ساخت این سیستم، ارائه ذخیره پایداری از هوا، آب و غذا برای فضانوردان با کمک گیاهان و جلبک است.

این پروژه با همکاری متخصصان آلمانی در حال انجام است.

زمان آخرین مطلب این کاربر: 2867روز قبل
سه شنبه 21/9/1391 - 16:35
meisamb ( تعداد مطالب : 1 ) ( تعداد نظرات : 0 )
? پلاسما‏ چیست‌؟‏ پلاسما ، (4) حالتی از ماده است كه در دمای خیلی بالا بوجود می آید و ساختارهای مولكولی مفهوم خود را در این وضعیت از دست می دهند . در حالت پلاسما اتم ها و ذرات زیر اتمی مانند مانند الكترون و پروتون و نوترون آزادانه در محیط حركت می كنند و تغییر موقعیت می دهند . حالت ماده متشكله تمامی ستارگان ، پلاسما است. پلاسما در فیزیك ، یك محیط رسانای الكتریكی است كه تعداد ذرات باردار مثبت و منفی آن تقریباً با هم برابرند و زمانی ایجاد می شود كه اتم ها در گاز یونیزه شوند. گاهی به پلاسما‏ حالت‌‏ چهارم ماده اطلاق می شود كه از حالتهای سه گانه جامد ، مایع ، گاز متمایز است.
هر الكترون دارای یك واحد بار منفی است. بار مثبت توسط اتم ها یا مولكول هایی كه این الكترون ها را از دست داده اند حمل می شود در موارد نادر اما جالب ، الكترون هایی كه از یك نوع اتم یا مولكول جدا شده اند به تركیب دیگری متصل می شوند و منجر به تولید پلاسما می شوند كه هر دو یون مثبت و منفی را دارا است.O توضیح كامل تری از پلاسما: گازهایی كه تا حد زیادی یونیده هستند رساناهای خوبی برای الكتریسیته هستند. علاوه بر آن حركت ِ ذرات باردار ِ گازها هم می تواند میدان الكترومغناطیسی تولید كند. (تابش موج) وقتی گاز یونیده تحت تأثیر یك میدان الكتریكی ِ ساكن قرار بگیرد حامل های بار در این گاز به سرعت طوری مجددا توزیع می شوند كه قسمت ِ اعظم ِ گاز در مقابل ِ میدان محافظت می شود. لانگ مویر (5) در سال 1929 در مجله ی فیزیكال ریویو لترز (6) ناحیه ای از گازها را كه نسبتاً خالی از میدان است و محافظت شده است و در آن بارهای مثبت و منفی در توازن اند پلاسما نامید و نواحی محافظ روی مرز ِ پلاسما را پوشینه نامید. از مهمترین خواص پلاسما اینست كه می كوشد از لحاظ الكتریكی خنثی بماند. در ابتدا پلاسما در ارتباط با تخلیه ی الكتریكی در گازها و قوس های الكتریكی و شعله ها مورد نظر بود اما اینك در اخترفیزیك نظری، مسأله ی گداخت و راكتورهای هسته ای گرمایی و مهار ِ یون ها هم مورد اهمیت است. برای تشكیل پلاسما نیازمند ِ دمای بالایی هستیم تا توانایی تفكیك الكترون ها را از یون های مثبت در گازها داشته باشیم. جایی كه الكترونش یك طرف و یون های مثبتش یك طرف دیگر باشد را پلاسما می گویند. برای ایجاد پلاسما از راكتور گرمایی استفاده می شد اما جدیداً از لیزر و مواد جامد هم استفاده می شود.O حدودپلاسما: اغلب گفته می شود كه 99 درصد ماده موجود در طبیعت در حالت پلاسما است. یعنی به شكل گاز الكتریسیته كه دارای اتم هایی به یون های مثبت و الكترون منفی تجزیه شده باشند. این تخمین هرچند ممكن است خیلی دقیق نباشد ولی تخمین معقولی است از این واقعیت كه در درون ستارگان و جو آن ها ابرهای گازی و اغلب هیدروژنی فضای بین ستارگان به صورت پلاسماست. در نزدیكی خود ما وقتی كه جو زمین را ترك می كنیم بلافاصله با پلاسما یی مواجه می شویم كه شامل كمربندهای تشعشعی وان آلن و بادهای خورشیدی است. در زندگی روزمره نیز با چند نمونه محدود از پلاسما مواجه می شویم: جرقه، رعد و برق ، تابش ملایم شفق قطبی، گازهای داخل یك چراغ فلوروسانس یا چراغ نئون و یونیزاسیون مختصری كه در گازهای خروجی یك موشك دیده می شود. بنابراین می توان گفت كه ما در یك درصدی از عالم زندگی می كنیم كه در آن پلاسما به طور طبیعی یافت نمی شود.O حفاظ دبای: یكی از مشخصات اساسی رفتار پلاسما توانایی آن برای ایجاد حفاظ در مقابل پتانسیل های الكتریكی است كه به آن اعمال می شود . فرض كنیم بخواهیم با وارد كردن دو گلوله بارداری كه به یك باتری وصل شده اند یك میدان الكتریكی داخل پلاسما به وجود آوریم این گلوله ها ذرات باردار مخالف خودرا جذب می كنند. و تقریباً بلافاصله ابری از یون های اطراف گلوله منفی و ابری اطراف گلوله مثبت را فرا می گیرند. اگر پلاسما سرد باشد و هیچ گونه حركت حرارتی وجود نداشته باشد تعداد بار ابر برابر بار گلوله می شود در این صورت عمل حفاظ كامل می شود و هیچ میدان الكتریكی در حجم پلاسما در خارج از ناحیه ابرها وجود نخواهد داشت این حفاظ را اصطلاحاً حفاظ دبای می گویند. O معیار های پلاسما: طول موج دبای (لاندادی) باید خیلی كوچكتر از ابعدا پلاسما (L) باشد تعداد ذرات موجود در یك كره دبای (MD) باید خیلی بزرگتر باشد. حاصلضرب بسامد نوسانات نوعی پلاسما (W) در زمان متوسط بین برخورد های انجام شده با اتم های خنثی (t) باید بزرگتر از یك باشد. O اطلاعات بیشتر IPN:سه شیوه ی مختلف برای بررسی پلاسما وجود دارد : نظریه ی جنبشی تعادلنظریه مدار نظریه ی هیدرومغناطیسی ماكروسكوپی نظریه ی تعادل مبنی بر آمار بولتزمن است و نشان می دهد كه اگر بار خارجی q در پلاسما قرار داشته باشد در فاصله ای موسوم به طول دبی توسط پلاسما محافظت می شود. یعنی پتانسیل كولنی حفاظت نشده ی q/4pi*epsilon*r با فرمول زیر عوض می شود:(phi (potential) = ( q / 4*pi*epsilon*r ) * exp (-r/h
(h= sqr ( epsilon*k*T/2N0e2
e = بار الكتریكی h= طول دبی نظریه مدار یا حركت ذرات در میدان مغناطیسی هم بحث آینه های مغناطیسی را ایجاد می كند. برای نگه داشتن پلاسما نیاز به ظرف داریم ولی این ظرف چیزی بجز كاسه ای فرضی كه دیواره هایش میدان مغناطیسی است نمی باشد. این ظرف مغناطیسی در واقع باعث پیچ خوردن و دایره ای شدن حركت ذرات در پلاسما می شود. ظرف مغناطیسی میدانی نایكنواخت و همگرا اطراف پلاسماست كه هرچه از پلاسما دور می شود مقدارش قوی تر می شود . اگر ذره ی بارداری در پلاسما را تصور كنیم كه حركت پیچشی حول محور مغناطیسی مذكور داشته باشد شعاع حركتش همان شعاع لارمور است كه از رابطه ی نیروی وارد بر ذره ی متحرك به جرم m و سرعت v و بار q با میدان مغناطیسی خارجی B ناشی می شود : (~F = q(~v*~B~F=m. ~a -> F=mv2/R=> Rلارمور = m vعمود / q.B پس هر چه دورتر از پلاسما می شویم با افزایش قدرت میدان مغناطیسی شعاع چرخش دوران كم می شود و كم كم سرعت ذره كاهش می یابد. پس مارپیچ تنگ تر و حركت محوری كندتری توسط ذرات طی می شود تا اینكه مثل اینكه به آینه برخورد كرده باشند بر می گردند. به این پدیده «آینه ی مغناطیسی» می گویند. نظریه هیدرو مغناطیسی یعنی قانون نیروی ماكروسكوپی برای حجم واحد یا بازی با شارها (flows) میدان مغناطیسی كه حكم ظرف را برای پلاسما دارد فشاری معادل با press = B^2/2.mu اعمال می كند. این اثر را تنگش مغناطیسی گویند.O اسپری پلاسما: در روش پلاسما اسپری گازتشكیل دهنده پلاسما كه درمرحله شروع قوس آرگن یا هلیم است و پس ازبرقراری قوس پایدار به تركیبی از آرگن یا هلیم با هیدروژن یا نیتروژن تبدیل می شود از بین كاتد و آند عبوركرده و بر اثر تخلیه الكتریكی این ناحیه یونیزه می گردد. مقدارانرژی صرف شده برای یونیزه كردن گاز، درناحیه ای درخارج گذرگاه مابین كاتد و آند آزاد شده و به گرما تبدیل می كردد و بدین ترتیب دمایی درحدود 15000 درجه سانتی گراد حاصل خواهد شد و مولكول های منبسط شده گاز با سرعتی نزدیك به صوت ذرات ماده پوشش بصورت پودر را كه ذوب شده اند، به سمت سطح قطعه خواهند راند و بدین ترتیب پوششی متراكم باچسبندگی بالا حاصل خواهد شد. پوشش های پلاسمااسپری، جهت محافظت سطح قطعات دربرابرعواملی مانند دمای بالا، خوردگی ، داغ، خوردگی دمای محیط و فرسایش مورد استفاده قرارمی گیرند، این پوشش ها درصنایع مختلف ازجمله صنایع نفت ، نساجی ، فولاد، نیروگاهی، شیمیایی و كاربردفراوان دارند. بعنوان نمونه می توان موارد زیر راذكر كرد:1- كاربید تنگستن و كاربید كرم : مقاوم دربرابرسایش2- اكسید آلومینیم : مقاوم دربرابر دمای بالا وسایش3- اكسید زیركنیم : پوشش سپر حرارتی4- آلیاژهای پایه نیكل : مقاوم دربرابر خوردگی5- اكسیدكرم : مقاوم دربرابر سایش6- تخلیه های گازی: قدیم ترین كار با پلاسما مربوط به لانگمیر، تانكس و همكاران آن در سال 1920 می شود. تحقیقات در این مورد از نیازی سرچشمه می گرفت كه برای توسعه لوله های خلائی كه بتوانند جریان های قوی را حمل كنند و درنتیجه می بایست از گاز های یونیزه پرشوند احساس می شد.7- همجوشی گرما هسته ای تنظیم شده: فیزیك پلاسمای جدید از حدود 1952 كه در آن ساختن راكتوری بر اساس تنظیم همجوشی بمب هیدروژنی پیشنهاد شد آغاز می شود.8- فیزیك فضا: كاربرد مهم دیگر فیزیك پلاسما مطالعه فضای اطراف زمین است كه جریان های پیوست های از ذرات باردار كه باد خورشیدی خوانده می شود مگنتوسفر زمین برخورد می كند درون و جو ستارگان آن قدر داغ هستند كه می توانند در حالت پلاسما باشند.9- تبدیل انرژی مگنتو هیدرودینامیك (MHD) و پیش رانش یونی: دو كاربرد عملی فیزیك پلاسما در تبدیل انرژی مگنتو هیدرودینامیك ، از یك فواره غلیظ پلاسما كه به داخل یك میدان مغناطیسی پیش رانده می شود می باشد.10-پلاسمای حالت جامد: الكترون های آزاد و حفره ها در نیمه رساناها، پلاسمایی را تشكیل می دهند كه همان نوع نوسانات و ناپایداری های یك پلاسمای گازی را عرضه می دارد.11-لیزرهای گازی: عادی ترین پمپاژ (تلمبه كردن) یك لیزر گازی، یعنی وارونه كردن جمعیت حالاتی كه منجر به تقویت نور می شود، استفاده ازتخلیه گازی است.O فرکانس (بسامد) پلاسما: بسامد نوسان نوعی در یک پلاسمای کاملا یونیده ، همان فرکانس پلاسمای الکترونی است. اگر شبه خنثایی پلاسما توسط برخی نیروهای خارجی مختل شود، الکترون ها که تحرک بیشتری نسبت به یون های به مراتب سنگین‌تر دارند، برای برگرداندن خنثایی بار شتاب می‌گیرند. آنها بنا بر لختی خود ، حول موضع تعادل به حرکت رفت وآمدی پرداخته و در نتیجه حول یون های با جرم بیشتر به سرعت به نوسان های حجمی خواهند آمد. برخی پلاسماها ، مانند یونسفر زمین کاملا یونیده نیستند. در اینها تعداد قابل توجهی ذرات خنثی داریم و اگر ذرات باردار برخوردهایی با ذرات خنثی داشته باشند، الکترون ها وادار به اخذ تعادل با ذرات خنثی خواهند شد، و محیط مذکور دیگر نمی‌تواند به صورت پلاسما رفتار کند بلکه به صورت یک گاز خنثی در خواهد آمد. برای اینکه الکترون ها از برخورد با ذرات خنثی بی تأثیر باقی بمانند می‌باید زمان متوسط بین دو برخورد الکترونذره خنثی ، بزرگتر از عکس بسامد پلاسمایی باشد. این سومین معیار برای یک محیط یونیده با رفتاری همانند یک پلاسما است.O پلاسماهای ژئوفیزیکی: پلاسماها نه تنها در کیهان ، بلکه در منظومه شمسی ما نیز فراوانند. حتی در همین همسایگی زمین ، همه ماده روی ارتفاع100کیلومتری در داخل و بالای یونسفر می‌باید با استفاده از روش های ژئوفیزیک پلاسما بررسی شوند. تعداد زیادی از پلاسماهای ژئوفیزیکی مختلف با گستره زیادی از پارامتارهای مشخصه مانند چگالی و دما وجود دارند.

باد خورشیدی خورشید ، ناشی از انبساط فراصوتی تاج خورشیدی ، پلاسمایی با رسانش بالا را در سرعت های فراصوتی ، حدود Km/s 500 به درون فضای بین سیاره‌ای گسیل می‌کند. این پلاسما ، "باد خورشیدی" نامیده می‌شود و عمدتاً شامل الکترون ها و پروتون ها با آمیزه‌ای از 5% یونهای هلیوم است. به علّت رسانش بالا ، میدان مغناطیسی خورشیدی در پلاسما منجمد می‌شود (7) وتوسط باد خورشیدی در حال گسترش به سمت بیرون کشیده می‌شود. میدان مغناطیسی بین سیاره‌ای در حدود nT5 است.باد خورشیدی در برخوردش با میدان دو قطبی مغناطیسی زمین نمی‌تواند به سادگی در آن نفوذ کند ولی کند شده و به مقدار زیادی حول آن انحراف می‌یابد. چون باد خورشید با سرعت فراصوتی به مانع ‌برمی‌خورد لذا یک موج ضربه (شوک) کمانی تولید می‌شود که در آن پلاسما کنده شده و کسر مهمی از انرژی جنبشی ذرات به انرژی گرمایی تبدیل می‌شود. ناحیه گرماییده پلاسمای فروصوتی واقع در پشت شوک کمانی ، غلاف مغناطیسی نامیده می‌شود. پلاسمای آن چگالتر و گرمتر از پلاسمای باد خورشیدی بوده و مقادیر و شدت میدان مغناطیسی در این ناحیه بالاترند.
مغناطوسپهر پلاسمای باد خورشید شوک دیده در غلاف مغناطیسی ، نمی‌تواند به بسادگی به میدان مغناطیسی زمین نفوذ کند، بلکه عموماً حول آن منحرف می‌شود. این کار نتیجه‌ای از این واقعیت است که خطوط میدان مغناطیسی بین سیاره‌ای نمی‌تواند به خطوط میدان زمین نفوذ کند و این که ذرات باد خورشیدی نمی‌توانند خطوط میدان بین سیاره‌ای را ناشی از ویژگی انجمادی مذکور در پلاسمای بشدت رسانا ، ترک کنند. مرز جدایی دو ناحیه مختلف ، مغناطوپوز نامیده می‌شود، و کاواک (حفره) تولید شده توسط میدان زمین ، مغناطوسپهر نام گرفته است. فشار جنبشی پلاسمای باد خورشیدی قسمت خارجی میدان دو قطبی زمین را وا می‌پیچد. باد خورشیدی این میدان را در قسمتی جلو متراکم می‌کند، در حالی که همین میدان مغناطیسی در شب سمت (در پشت) رو به بیرون تا درون یک دم مغناطیسی دراز ، که تا ورای مدار ماه گسترده است، کشیده می‌شود. پلاسمای داخل مغناطوسپهر عمدتا شامل الکترون ها و پروتون ها است. تولید این ذرات از باد خورشیدی و یونسفر زمین سرچشمه می‌گیرند. به علاوه مغناطوسپهر حاوی درصد کمی از یونهای He+ و O+ با منشأ یونسفری و تعدادی یونهای He++ ناشی از باد خورشیدی است. البته پلاسمای داخل مغناطوسپهر توزیع یکنواختی ندارد، بلکه به نواحی مختلفی با چگالی ها و دماهای کاملاً متفاوتی گروه ‌بندی شده‌اند. کمربند تشعشعی بر روی خطوط میدان دو قطبی تقریباً از 2 تا RE 6 ، (8) قرار دارد. این کمربند شامل الکترون ها و یون های پر انرژی است که در راستای خطوط میدان حرکت کرده و بین دو نیم کره به جلو و عقب نوسان می‌کنند. دامنه شدت میدان مغناطیسی تقریبا بین 100 تا nT1000 گسترده است. عمده پلاسمای دم مغناطیسی در حوالی صفحه میانی دم در برگه پلاسمایی به ضخامت حدود 10 RE ، متمرکز است. در نزدیکی زمین ، این برگه پلاسما به شفق یونسفری به عرض جغرافیایی بالا و در راستای خطوط میدان می‌رسد. بخش خارجی دم مغناطیسی ، "آویز دم مغناطیسی" نامیده می‌شود. این ناحیه حاوی پلاسمای بسیار رقیقی است.یونسفر
نور فرابنفش خورشیدی تابیده بر اتمسفر (جو) زمین ، کسری از ذرات خنثای جو را یونیده می‌کند. در ارتفاع بالاتر از 80 کیلومتری ، برخوردها بسیار کمتر از آنند که مجال باز ترکیب سریعی در میان باشد و لذا در آنجا یک تجمع یونیده دایمی موسوم به یونسفر تشکیل می‌شود. شدت میدان مغناطیسی از مرتبه nT104 است. یونسفر تا ارتفاع نسبتاً بالا گسترده است، و در عرض های جغرافیایی پایین و متوسط به تدریج به درون پلاسما سپهر رسوخ می‌کند. پلاسما سپهر عبارت از یک حجم چنبره‌ای شکل در داخل کمربند تشعشعی است. این حجم شامل یک پلاسمای سرد ولی چگالی با منشأ یونسفری است که همراه با زمین می‌چرخد. در صفحه‌ استوایی ، پلاسماسپهر تا حدود RE 4 گسترده است. جایی که در آن چگالی با کاهش تیزی همراه بوده و این مرز را پلاسما پوز می‌نامند. در عرض جغرافیایی بالا، الکترون های موجود در برگه پلاسما می‌توانند در راستای خطوط میدان مغناطیسی ، تا ارتفاعات یونسفری پایین آیند، که در آنجا با ذرات خنثی جو برخورد کرده و آنها را یونیده می‌کنند. فوتون های گسیلیده از این روند، به صورت یک محصول جانبی ، نور شفق قطبی را تولید می‌کند. این شفق ها ، نوعاً در داخل "شفق تخم مرغی" شکل مشاهده می‌شوند که این یکی شامل رد پاهایی از آن خطوط میدانی است که رگه ‌های برگه پلاسما را به هم می‌دوزند. در داخل شفق تخم مرغی جام قطبی قرار دارد که توسط خطوط میدان متصل به دوم مغناطیسی دوخته می‌شود. جریانهای مغناطوسپهری پلاسماهای مورد بحث در بخش اخیر ، معمولا ایستا نبوده ، بلکه تحت تاثیر نیروهای خارجی حرکت می‌کنند. گاهی مانند مورد باد خورشیدی ، یون ها و الکترون ها همراه باهم حرکت می‌کنند. اما گاهی نیز در سایر نواحی پلاسما، حرکات یون ها و الکترون ها درجهات مختلف بوده و بدین ترتیب یک جریان الکتریکی بوجود می‌آورند. چنین جریان هایی ، برای دینامیک پلاسمای اطراف زمین بسیار حائز اهمیتند. این جریان ها ، بار الکترویکی ، جرم ، تکانه خطی و انرژی را انتقال می‌دهند. علاوه بر این جریان های مذکور میدان های مغناطیسی را تولید می‌کنند که می‌توانند بطور جدی شکل و مقدار میدان های از پیش موجود را تغییر دهند و یا وابپیچند. در واقع ، واپیچش میدان دو قطبی زمین در داخل به شکل نوعی مغناطو سپهر با جریان های الکتریکی همراه است. تراکم میدان مغناطیسی زمین در سمت روز با شارش جریان در روی سطح مغناطو پوز موسوم به جریان مغناطوپوز توأم است. میدان دمواره سمت شب مغناطوسپهر با جریان دمی جاری در روی سطح دم ، و نیز با "جریان برگه خنثی" روی برگه پلاسمای مرکزی همراه است، که هر دوی این ها بهم متصل می‌شوند و یک سیستم جریانی را تشکیل می‌دهند، که در نظاره آن ، در راستای خط زمین ، خورشید به شکل Θ دیده می‌شود. یک سیستم جریان بزرگ مقیاس دیگر پیکربندی مغناطوسپهر داخلی را تحت تأثیر قرار می‌دهد، عبارت از "حلقه جریان" است. این جریان حلقوی ، حول زمین در جهتی رو به غرب ، در فواصل شعاعی چند برابر شعاع کره زمین جاری بوده و توسط ذرات کمربند تشعشعی فوق ‌الذکر حمل می‌شود. علاوه بر حرکت برشی آنها ، ذرات مزبور به آهستگی حول زمین کشیده می‌شوند. با سوق پروتون ها به سمت غرب و الکترون ها در جهت شرق یک جریان خالص بارالکتریکی ایجاد می‌شود. تعدادی از سیستم های جریانی در لایه‌های رسانای یونسفر زمین در ارتفاعات 100 تا 150 کیلومتری موجودند. برجسته ‌ترین آنها عبارت الکتروافشانه‌ های داخل شفق تخم مرغی شکل ، "جریانهای Sq" در سمت روز یونسفر با عرض جغرافیایی میانه روز و "الکترو افشانه استوایی" نزدیک استوای مغناطیسی هستند. افزون بر این جریان های قائم ، جریان هایی نیز در راستای میدان مغناطیسی در کارند. جریان های هم راستا با میدان و سیستم جریان های مغناطوسپهر را به جریان های جاری در یونسفر قطبی پیوند می‌دهند. جریان های هم راستا با میدان ، عمدتاً توسط الکترون ها برقرار می‌شوند و برای تبادل انرژی و اندازه حرکت بین این نواحی ، نقش اساسی دارند. رهیافت های نظری دینامیک یک پلاسما را برهم کنش حامل های بار یا میدان های مغناطیسی و الکتریکی رقم می‌زند. اگر همه میدان ها منشأ خارجی داشتند، فیزیک آن نسبتاً ساده می‌شد، اما چون ذرات به هر سو در حرکتند لذا امکان دارد که به صورت بار فضایی موضعی تمرکز یابند و بنابراین میدان های الکتریکی بوجود آورند. افزون بر آن ، حرکت آنها همچنین می‌تواند جریان های الکتریکی و از آنجا میدان های مغناطیسی نیز بوجود آورند. این میدان های داخلی و آثار پس گردی آنها بر روی حرکت ذرات پلاسما فیزیک پلاسما را مشکل می‌سازد. بطور کلی دینامیک یک پلاسما را می‌توان با حل معادله حرکت برای هر یک انفرادی توصیف کرد. چون میدان های الکتریکی و مغناطیسی که در هر معادله ظاهر می‌شوند، شامل میدان های داخلی حاصل توسط هر ذره متحرک نیز است، لذا همه معادلات با همدیگر جفت می‌شوند و باید به طور هم زمان حل شوند. چنین حل کامل نه تنها خیلی مشکل است بلکه استفاده عملی نیز ندارد زیرا که ما علاقمند دانستن کمیت های میانگین نظیر چگالی و دمای هستیم و نه سرعت تک تک ذرات. بنابراین معمولاً دست به تقریب های مناسب برای مسئله مورد مطالعه می‌زنیم چهار تقریب متفاوت که بسیار سودمندند در خارج از این رده قرار می‌گیرند. ساده‌تر این رهیافت عبارت از توصیف در حرکت تک ذره است، در اینجا حرکت ذره تحت تأثیر میدان های الکتریکی و مغناطیسی توصیف می‌شود. در این ، تقریباً از رفتار جمعی یک پلاسما چمپوشی می‌شود ولی این تقریب در بررسی پلاسمایی با چگالی بسیار پایین پلاسمای حلقه جریان سودمند است. رهیافت "مغناطو هیدرودینامیکی" قرینه مقابل آن است که در آن از همه جنبه ‌های ذره تنها چشم پوشی می‌شود و پلاسما به عنوان یک سیال رسانا با متغییرهای ماکروسکوپی مانند چگالی متوسط ، سرعت و دما تلقی می‌شود. در این فرض این برداشت بر این است که پلاسما می‌تواند تعادل های موضعی را حفظ کند و برای مطالعه پدیده‌های موجی با بسامد پایین در شاره‌های با رسانایی بالایی غوطه‌ ور در میدان مغناطیسی مناسب است. "چند سیالی" نظیر رهیافت مغناطو هیدرودینامیکی است ولی در آن به گونه‌های مختلف ذرات می‌پردازد. الکترون ها ، پروتون ها و امکانات ذرات سنگین و فرض می‌شود که هر کدام از انواع ذرات مانند یک شاره جداگانه رفتار می‌کند. امتیاز این رهیافت آن است که تفاوتهای موجود در رفتار شاده‌ای الکترون های سبک و رفتار یون ها را می‌توانند در نظر گرفته شوند که این نیز می‌تواند ما را به میدان های جدایی بار و انتشار موج بسامد بالا رهنمون شود. نظریه جنبشی پیشرفته ‌ترین نظریه پلاسما است. این نظریه یک رهیافت آماری بکار می‌گیرد بجای حل معادله حرکت برای هر تک ذره ، به بسط تابع توزیع برای سیستم ذرات در فضای فاز می‌پردازد حتی در این نظریه نیز می‌باید برخی مفروضات ساده ساز وارد شوند و بسته به نوع ساده سازی ، انواع مختلفی از برداشتها در نظریه جنبشی وجود دارد.? اخباری درباره پلاسما:پلاسمای سرد باكتری ها را از بین می برد: محققین در یو اس با استفاده از پلاسمای سرد روش جدیدی برای نابود كردن باكتری ها كشف كردند. این روش توسط مونیر لاروس در دانشگاه ویرجینیا و دانشكده های كالیفرنیا در ساندیاگو كشف شد. پلاسما شامل ذرات باردار الكترون ها و یون ها- و ذرات بدون بار مانند اتم های برانگیخته و مولكول ها می باشد. بیشتر پلاسما ها در فشار معمولی داغ هستند - در حدود چندین هزار درجه سانتیگراد- بنابر این كنترل آنها مشكل است. لاروس و همكارانش با استفاده از مانع مقاوم بدون بار در دما و فشار اتاق پلاسما ی سرد تولید كردند.آنها برای این كار گاز مخلوطی شامل 97% هلیوم و 3% اكسیژن را بین دو الكترود مسطح وارد كردند،سپس ولتاژی در حدود چندكیلوولت با فركانس 60 هرتز اعمال كردند. مزیت این روش در توان ورودی كم - بین 50 تا 300 وات - و تولید مقدار زیادی پلاسما می باشد.
این تیم دو نوع باكتری - با غشای بیرونی و بدون غشای بیرونی- را در معرض پلاسما ی سرد قرار دادند و با میكروسكوب الكترونی تاثیرات پلاسما را روی آنها بررسی كردند.بعد از گذشت ده دقیقه دیدند كه هر دو نوع باكتری بوسیله اشعه فرا بنفش و قسمت های آزاد پلاسما، از بین رفتند. ذرات باردار در حدود چند میكروثانیه آسیب شدیدی به پوسته سلول باكتری وارد می كنند،زیرا كشش الكتروستاتیكی وارد بر پوسته بیرونی سلول باكتری از نیروی كشش پوسته بیشتر می شود. لاروس و همكارانش معتقدند كه پلاسمای سرد، باكتری ها و ویروس های مهلك را از بین می برد و برای استریلیزه كردن سریع و مطمئن تجهیزات دارویی می تواند بجای روش های سمی بكار برود. لاروس میگوید:"امیدواریم این روش را بتوانیم برای قسمت های زیرسلولی نیز بكار ببریم و تاثیرات بیوشیمی آن را نیز بدست آوریم."

زمان آخرین مطلب این کاربر: 2880روز قبل
جمعه 17/9/1391 - 16:36
70zahra ( تعداد مطالب : 6 ) ( تعداد نظرات : 1 )
یکی از عجیب‌ترین نظریه‌هایی که درباره سال 2012 وجود دارد نظریه‌ای درباره نابودی، تخریب یا تاریکی سه روزه زمین است که به تازگی در قالب ایمیل‌های مختلف که تلاش شده تاثیر‌گذار باشند، به همراه لینکی از وب‌سایت ناسا در میان کاربران اینترنتی منتشر شده‌است.

این نظریه عجیب می‌گوید در سال 2012 خورشید و زمین و مرکز کهکشان راه‌شیری، یا همان ابر قطور کیهانی میانی کهکشان  با یکدیگر همتراز می‌شوند و آسیب‌هایی به زمین وارد خواهد آمد، یا به گفته این ایمیل،‌ زمین برای سه روز در تاریکی مطلق فرو خواهد رفت.

در یکی از این این ایمیل‌ها آمده‌است: "ناسا پیش بینی کرده است که در 23-25 دسامبر 2012 (سوم تا پنجم دی 91) و در زمان تراز کائنات زمین به مدت 3 روز در تاریکی کامل به سر خواهد برد. دانشمندان آمریکایی تغییرات کائنات، خاموشی در کل کره زمین به مدت 3 روز از تاریخ 23 دسامبر 2012 پیش‌بینی کرده‌اند. این پایان جهان نیست، این هم ترازی جهان، جایی که خورشید و زمین برای اولین بار هم تراز می شوند. زمین از وضعیت کنونی که بعد سوم است به بعد صفر تغییر کرده و سپس به بعد چهارم تغییر می‌کند.

در این گذار جهان با تغییر بزرگی روبرو می‌شود و ما یک جهان جدیدی را خواهیم دید. پیش بینی شده است که این 3 روز تاریکی در روزهای 23، 24، 25 دسامبر 2012 (سوم تا پنجم دی ماه 91)خواهد بود، حفظ آرامش، در آغوش کشیدن یکدیگر، مناجات، خواب به مدت 3 روز بهترین راه حل است و آنهایی که بعد از این واقعه زنده می‌مانند با یک جهان نوین روبرو خواهند شد و متاسفانه افرادی که از این موضوع ترس به دل راه دهند خواهند مرد!"

در انتهای این مطلب، به منظور اثبات حقیقت ایمیل،‌ لینکی از وب‌سایت ناسا آورده شده‌است، حال حقیقت نهفته در پس این نظریه و ایمیلی که برگرفته از کلیات این نظریه است، بر اساس لینکی که در خود ایمیل آمده، چیست؟

به دور از آلودگی‌های نوری شهرها، مسیری درخشان به نام کهکشان راه‌شیری در آسمان شب قابل مشاهده است. این مسیر طاقی مانند درخشان از نور میلیون‌ها ستاره‌ای شکل گرفته که انسان قادر نیست هریک از آنها را به تنهایی مشاهده کند زیرا این ستاره‌ها بر روی صفحه میانی کهکشان منطبق شده‌اند. از دیگر پدیده‌هایی که مرکز کهکشان را اشغال کرده، ابرهای قطور گازی هستند که چشم انسان قادر به دیدن آنها نیست و تنها به شکل توده‌هایی تاریک که نور کهکشان را مسدود می‌سازند،‌قابل مشاهده‌ هستند.

بزرگترین توده این ابرها از صورت فلکی ماکیان تا صورت فلکی قوس گسترده شده و معمولا با نام شکاف بزرگ (Great Rift) یا شکاف تاریک (Dark Rift) شناخته می‌شود.از دیگر عناصر قابل توجه و نادیده کهکشان راه شیری در صورت فلکی قوس قرار داشته و سیاه‌چاله مرکزی کهکشان است. مرکز کهکشان در فاصله 28 هزار سال نوری از زمین قرار داشته و میزبان سیاه‌چاله‌ای است که جرم آن چهارمیلیون برابر خورشید است.

شایعات هم‌ترازی زمین در سال 2012، این دو پدیده نجومی را با موقعیت خورشید در مرکز کهکشانی در تاریخ 21 دسامبر 2012، همزمان با انقلاب زمستانی در نیم‌کره شمالی، به یکدیگر ربط داده و پدیده‌ای جدید را خلق کرده که در علم نجوم و ستاره‌شناسی هیچ مفهومی ندارد.

تبیان زنجان www.tebyan-zn.ir

ه

همزمان با حرکت زمین به دور خورشید،‌خورشید نیز نسبت به ستاره‌های پس‌زمینه در حرکت است و از این رو است که صورت‌های فلکی قابل مشاهده به آرامی و متناسب با تغییر فصول، تغییر می‌کنند. در 21 دسامبر 2012،‌ خورشید در موقعیت 6.6 درجه شمال مرکز کهکشانی قرار خواهد گرفت،‌ این فاصله‌ای‌است که به نظر می‌آید به اندازه ابعاد 13 ماه کامل باشد. بر این اساس گفته می‌شود این رویداد نجومی و ورود خورشید به درون شکاف تاریک به نوعی پیش‌گویی یک فاجعه به شمار رفته و یا این تصور غلط را به وجود می‌آورد که خورشید و زمین با سیاه‌چاله‌ای که در مرکز کهکشان قرار گرفته هم‌تراز شده و به همین خاطر کشش گرانشی سهمگینی بر روی زمین وارد خواهد آمد و یا دیگر رویداد‌های عجیب و غریب، نظیر تاریکی سه روزه زمین رخ خواهد داد.

اولین مدرک علیه این نظریه این است که انقلاب زمستانی یا تابستانی به خودی خود با هیچ یک از حرکات ستاره‌ها و یا هیچ جرم دیگری در جهان در ارتباط نیست،‌ این رویداد تنها نشانگر دور و نزدیک شدن خورشید به قطب‌های زمین است. دوم اینکه زمین در محدوده تاثیرات شدید گرانشی سیاه‌چاله مرکزی کهکشان قرار ندارد زیرا تاثیرات گرانشی با دورتر شدن از سیاه‌چاله کاهش پیدا می‌کنند.

زمین 149 میلیون و 668 هزار و 992 کیلومتر از خورشید فاصله دارد، و فاصله خورشید از سیاه‌چاله کهکشان راه شیری 165 کوادریلیون مایل (265541760000000000 کیلومتر) است. خورشید و ماه غالب‌ترین نیروهای گرانشی بر روی زمین به شمار می‌روند. طی یک سال فاصله زمین تا سیاهچاله کهکشان به اندازه یک در 900 میلیون تغییر پیدا می‌کند و این فاصله به اندازه‌ای نیست که بتواند در کشش گرانشی سیاهچاله بر روی زمین تغییر قابل توجهی ایجاد کند، به علاوه نزدیکترین موقعیت زمین به مرکز کهکشان در انقلاب تابستانی است، نه زمستانی.

آخرین مورد این است که خورشید در 21 دسامبر هرسال وارد بخشی از آسمان می‌شود که در تصرف شکاف تاریک قرار دارد. بنابر‌این امسال ورود خورشید به این محدوده از جهان همان تاثیرات مخرب و هراسناکی را در پی خواهد داشت که سال گذشته شاهد آن بودید! در واقع هیچ‌پدیده غیر عادی که با وقوع هم‌ترازی زمین و خورشید و صفحه میانی کهکشان در ارتباط باشد در روز‌های 21 تا 23 دسامبر رخ نخواهد داد، و اگر فاجعه‌ای طبیعی نیز در این روزها رخ دهد، ارتباطی با موقعیت خورشید و زمین ندارد.

درباره تاثیرات ناشی از همترازی زمین و خورشید با شکاف تاریک در زمان وقوع انقلاب زمستانی در سال 2012 شایعات فراوان مختلفی به وجود آمده است که یکی از آنها در ابتدای مطلب عنوان شد. وقوع زمین‌لرزه، سونامی، سیل و تشدید شرایط آب و هوایی از دیگر مواردی است که وقوع آنها را به این پدید کیهانی ارتباط می‌دهند.

http://hamshahrionline.ir/details/184562

زمان آخرین مطلب این کاربر: 2809روز قبل
جمعه 17/9/1391 - 15:32
baharrrrr88 ( تعداد مطالب : 38737 ) ( تعداد نظرات : 5239 )
تکرار/ناسا پاسخ می‌دهد
آیا شب یلدای امسال پایان دنیاست؟/پاسخ به سوالاتی درباره ۲۱ دسامبر

خبرگزاری فارس: پایگاه اطلاع‌رسانی ناسا در واکنش به شایعات مطرح شده مبنی بر به پایان رسیدن دنیا در روز 21 دسامبر (اول دی ماه)، به سوالات مربوط به این شایعه پاسخ داده است.

خبرگزاری فارس: آیا شب یلدای امسال پایان دنیاست؟/پاسخ به سوالاتی درباره ۲۱ دسامبر
  • Tweet

به گزارش خبرگزاری فارس، مدت‌هاست که شایعات مختلفی در مورد به پایان رسیدن دنیا در سال 2012 و در روز 21 دسامبر (مصادف با اول دی ماه) در وبلاگ‌های مختلف و شبکه‌های اجتماعی رد و بدل می‌شود و هر روز ابعاد گسترده‌تری نیز به خود می‌گیرد.

برای این شایعات منابع و استنادات مختلفی نیز مطرح می‌شود. تقویم قوم مایا، پیش‌گویی‌های نوستراداموس و حتی منابع مذهبی و باستانی از جمله مواردی هستند که مطرح‌کنندگان این شایعه به آن استناد می‌کنند و نتیجه می‌گیرند که دنیا باید در این روز به پایان برسد.

این موضوع مختص ایران نبوده و در سرتاسر دنیا مطرح شده است. شایعه دیگری نیز که در این زمینه مطرح شده بحث خاموشی سه روزه زمین و ورود زمین به دوره جدیدی از حیات خود است. تمام این شایعات و گسترش آن موجب شد تا سازمان هوانوردی و فضا آمریکا (ناسا) به این ادعاها واکنش نشان دهد. مطلب زیر از پایگاه اطلاع‌رسانی ناسا برداشت شده و در آن به سوالات مطرح در این مورد پاسخ داده شده است:

سوال) آیا در سال 2012 خطری زمین را تهدید می‌کند؟ بسیاری می‌گویند که جهان در دسامبر 2012 به پایان می‌رسد.

ناسا) جهان در سال 2012 به پایان نمی‌رسد. سیاره ما بیش از 4 میلیارد سال به خوبی عمر کرده و دانشمندان معتبر دنیا هم می‌گویند در سال 2012 هیچ خطری زمین را تهدید نمی‌کند.

سوال) ریشه این پیش‌گویی که زمین در سال 2012 به پایان می‌رسد، از کجا آمده؟

ناسا) این داستان اولین بار با این ادعا آغاز شد که سیاره‌ای به نام «نیبیرو» که سومری‌ها آن را کشف کرده‌اند، در حال حرکت به سوی زمین است. ابتدا گفته می‌شد که این فاجعه در ماه می 2003 رخ می‌دهد و زمانی که این تاریخ گذشت و هیچ اتفاقی نیفتاد، زمان موعد به دسامبر 2012 تغییر کرد و به تقویم باستانی «مایا» ها که تحول بزرگ در سال زمستان 2012 را پیش‌بینی کرده بود، ربط داده شد. به همین دلیل هم تاریخ 20 دسامبر به عنوان روز موعد پیش‌بینی شد.

سوال) آیا تقویم مایاها در دسامبر 2012 به پایان می‌رسد؟

ناسا) دقیقا همانطور که تقویم‌هایی که در خانه دارید پس از 31 دسامبر به پایان نمی‌رسد، تقویم مایا هم پس از 21 دسامبر 2012 تمام نمی‌شود. این تاریخ پایان یک دوره بزرگ تقویم مایا است و پس از آن همانطور که تقویم شما با اول ژانویه ادامه می‌یابد، این تقویم هم با آغاز یک دوره بزرگ دیگر ادامه می‌یابد.

سوال) آیا ناسا وقوع تاریکی سرتاسری زمین در تاریخ 23 دسامبر تا 25 دسامبر را پیش‌بینی می‌کند؟

ناسا) قطعا نه. نه ناسا و نه هیچ سازمان علمی دیگری چنین پیش‌بینی نکرده است. گزارش‌های غلطی که در این مورد منتشر شده، ادعا کرده‌اند که چیزی نظیر بروز «به خط شدن گیتی» موجب حاکم شدن این تاریکی می‌شود. اصلا چنین ترازی وجود ندارد (سوال بعد را ببینید). این شایعات برگرفته از یک پیام آماده‌سازی است که «چارلز بولدن» مسئول ناسا منتشر کرده. این پیام بخشی از یک برنامه دولتی است که با هدف بالا بردن آمادگی مردم انجام گرفته، اما هیچ‌گاه در آن صحبتی از بروز تاریکی نشده است.

سوال) آیا این امکان وجود دارد که کرات به نحوی در یک راستا قرار گیرند که بر زمین تأثیر بگذارند؟

ناسا) حداقل تا چند دهه آینده چنین همراستایی رخ نمی‌دهد و حتی اگر هم چنین پدیده‌ای اتفاق افتد، تأثیر آن بز رمین بسیار ناچیز است. به عنوان نمونه، در سال 1962 چنین هم ترازی رخ داد، و دو مورد دیگر هم در سال‌های 1982 و 2000 اتفاق افتاد. در هر دسامبر هم زمین و خورشید با مرکز کهکشان راه شیری هم تراز می‌شوند، اما این یک رخداد سالانه است که هی تبعاتی هم ندارد.

سوال) آیا اصلا سیاره‌ یا کره کوتوله قهوه‌ای رنگ به نام «نیبیرو»، «کره ایکس» و یا «اریس» وجود دارد که در حال نزدیک شدن به زمین باشد و سیاره ما را در معرض تخریب گسترده قرار دهد؟

ناسا) نیبیرو یا داستان‌های دیگری که در مورد سیارات نزدیک‌شونده به زمین مطرح می‌شود، همگی شوخی‌های اینترنتی هستند. این ادعاها هیچ ریشه‌ای در واقعیت ندارند. اگر واقعا نیبیرو یا سیاره ایکسی وجود داشت که در حال حرکت به سمت زمین بود و قرار بود در سال 2012 به زمین برخورد کند، اخترشناسان حداقل از ده سال قبل آن را شناسایی و ردیابی می‌کردند و این سیاره باید اکنون با چشم غیرمسلح قابل رویت می‌شد. واضح است که چنین چیزی وجود ندارد. البته «اریس» واقعی است، اما آن هم سیاره‌ای کوتوله شبیه به «پلوتون» است که همواره در بیرون از منظومه شمسی باقی می‌ماند. نزدیک‌ترین فاصله‌ای که این سیاره می‌تواند با زمین داشته باشد، 4 میلیارد مایل است.

سوال) آیا در سال 2012 زمین مورد اصابت یک شهاب سنگ قرار می‌گیرد؟

ناسا) زمین همواره در معرض تأثیرات ستاره‌های دنباله‌دار و شهاب‌سنگ‌ها قرار دارد، اما اصابت‌های بزرگ بسیار نادر است. آخرین برخود بزرگ یک شهاب‌سنگ با زمین به 65 میلیون سال قبل بازمی‌گردد که موجب انقراض دایناسورها شد. امروزه اخترشناسان ناسا بررسی‌های موسوم به «بررسی ایمنی فضایی» انجام می‌دهند تا اجرام بزرگ نزدیک به زمین را مدت‌ها پیش از برخورد شناسایی کنند. ما پیش از این مشخص کرده‌این که هیچ شهاب سنگ بزرگی مانند آنچه که دایناسورها را منقرض کرد، زمین را تهدید نمی‌کند.

سوال) موضع دانشمندان در قبال ادعای به پایان رسیدن دنیا در سال 2012 چیست؟

ناسا) ریشه علمی ادعای بروز فاجعه و تغییرات شدید در سال 2012 کجاست؟ مدارک آن کجاست؟ هیچ مدرکی وجود ندارد و همه این‌ها تخیلاتی هستند که در کتاب‌ها، فیلم‌های سینمایی، برنامه‌های مستند و یا حتی در اینترنت ساخته شده‌اند، ما نمی‌توانیم این حقیقت را تغییر دهیم. هیچ مدرک معتبری که ادعای رخ دادن پدیده‌های غیرعادی در دسامبر 2012 را تائید کند، وجود ندارد.

http://www.farsnews.com/newstext.php?nn=13910912001230

زمان آخرین مطلب این کاربر: 2013روز قبل
دوشنبه 13/9/1391 - 10:52
zahedkola ( تعداد مطالب : 1568 ) ( تعداد نظرات : 388 )
جام جم آنلاین: كپلر 10ـ ب: این سیاره، سیاره‌ای سنگی است كه تنها 1.4 برابر زمین جرم دارد. این سیاره در منطقه مناسب حیات قرار نگرفته است.در واقع آنقدر به خورشیدش نزدیك است كه شانسی برای شكل‌گیری حیات روی آن نمی‌توان تصور كرد.

دمای سطحی این سیاره به حدود 1400 درجه سانتی‌گراد می‌رسد؛ دمایی كه در آن آهن و سیلیكات‌ها تبخیر می‌شوند و سطح سیاره را ترك كرده و چون دنباله‌ای در امتداد این سیاره در فضا كشیده می‌شود.

اگر این سیاره را به منظومه شمسی خودمان بیاورید، نسبت به عطارد، بیش از 20 برابر نزدیك‌تر به خورشید قرار خواهد گرفت.

این سیاره چگال، كه چگالی آن در حدود 8.8 گرم بر سانتی‌متر مكعب است هر 0.84 شبانه روز یك بار ستاره مادرش را دور می‌زند.

منظومه كپلر ـ 11

در فاصله 2000 سال نوری از زمین ستاره‌ای خورشید مانند قرار گرفته كه میزبان منظومه‌ای متشكل از حداقل شش سیاره است.

این منظومه به قدری فشرده است كه زمانی كه كپلر به آن نگاه می‌كند همزمان دو یا سه سیاره آن با هم از مقابل قرص ستاره مادر عبور می‌كند.

منظره گرفت‌هایی كه روی این سیارات می‌تواند شكل بگیرد باید تماشایی و دیدنی باشد.

دو سیاره در یك مدار

برخی از یافته‌های كپلر با بلندپروازانه‌ترین ایده‌های قبلی ما نیز قابل مقایسه نیست و باز ما را یاد آینده‌نگر بزرگ دوران‌مان، آرتور سی‌كلارك می‌اندازد كه می‌گفت، مهم نیست آینده را چقدر عجیب پیش‌بینی كنید، واقعیت همیشه شگفت‌انگیز‌تر خواهد بود.

این یافته‌ها نشان می‌دهد منظومه شمسی ما تنها مسیر در راه تولد و تحول منظومه‌های سیاره‌ای نیست. یكی از این نمونه‌های شگفت‌انگیز را كپلر در منظومه‌ای موسوم به KOI-730 پیدا كرد.

منظومه‌ای شامل حداقل چهار سیاره كه دو سیاره آن روی یك مدار و به فاصله 120 درجه از هم، خورشید مركزی را دور می‌زنند. به این ترتیب هر یك از آنها در جای مشخصی از آسمان دیگری میخكوب شده‌اند.

این اولین باری است كه دانشمندان چنین چیزی را در جایی از آسمان می‌بینند، هرچند برخی دانشمندان حدس می‌زده‌اند كه قمر زمین بر اثر برخورد زمین با سیاره‌ای با ابعاد مریخ كه در مدار زمین قرار داشته، شكل گرفته باشد.

تاتویین راه شیری

زمانی دور در كهكشانی بسیار دور، جهانِ «جنگ ستارگان» وجود داشت؛ دنیایی زاییده تخیل بی‌نظیر جورج لوكاس.

كهكشانی مملو از سیاره‌های مختلف كه هر یك حال و هوای خود را داشت.

یكی از چشمگیر‌ترین منظره‌های این فیلم زمانی بود كه لوك اسكای‌واكر جوان در سیاره‌ای بیابانی به نام تاتویین به غروب دو خورشید سرخ‌فام در افق می‌نگریست.

زمانی كه ستاره‌شناسان این صحنه را بر پرده سینما دیدند بسیاری از آنها با بدگمانی به امكان وجود چنین دنیایی نگاه كردند؛ مگر می‌شد سیاره‌ای در مدار پرآشوب ستاره‌ای دوتایی وجود داشته باشد؟ كپلر ـ 16 ب پاسخ این شكاكیت بود: سیاره‌ای كه به دور یك ستاره دوتایی می‌گشت. دو خورشید این منظومه یكی 60 درصد و دیگری 20 درصد جرم خورشید ما را دارد و این تاتویین راه شیری البته جای مناسبی برای رشد حیات نیست. مدار آن به گونه‌ای است كه دمای آن برای حمایت از حیات بسیار پایین است.

سیاره‌ای كه جلوی چشمان ما بخار می‌شود

جایی در فاصله 1500 سال نوری از ما، سیاره‌ای در مقابل دیدگان ما در حال تبخیر شدن است و انتظار می‌رود تنها تا صد میلیون سال دیگر به طور كامل بخار شود و از بین برود.

این سیاره به قدری به ستاره مادر خود نزدیك است كه هر 15 ساعت یك بار آن را دور می‌زند (زمین ما هر 365 روز یك بار مدارش را طی می‌كند).

دمای این سیاره در حدود 2000 درجه سانتی‌گراد تخمین زده می‌شود و به این ترتیب تمام سطح آن در حال تبخیر شدن است و به صورت غبار راهی فضا می‌شود.

كپلر ـ22 ب

این سیاره تنها 2.4 برابر زمین جرم دارد و اولین سیاره‌ای است كه با خیال راحت می‌توان گفت در كمربند حیات ستاره مادری‌اش قرار دارد؛ جایی كه دما برای شكل‌گیری آب مایع مهیاست.

هنوز نمی‌دانیم این سیاره آیا زمین‌مانند و سنگی است یا گازی یا تركیبی مایع دارد.

ممكن است این سیاره دارای سامانه آب و هوایی و ابر در جوش باشد كه این خود، یكی از نقاط عطف در كشفیات سیارات فراخورشیدی به شمار می‌رود.

سیاره سیاه

750 سال نوری دورتر از ما سیاره‌ای وجود دارد كه تاریك‌ترین سیاره ‌(و حتی قمری) كه می‌شناسیم به شمار می‌رود.

این سیاره كه 2b-TrES نام دارد، از زغال‌سنگ سیاه‌تر است و تنها یك درصد نوری را كه از ستاره مادر به آن می‌رسد بازتاب می‌دهد.

منظومه كپلر ـ 35

سیاره تاتویین‌(كپلر 16ـ ب) را به یاد دارید؟ به نظر می‌رسد این سیاره چندان هم منحصر‌به‌فرد نیست و نمونه‌های دیگری نیز مشابه آن وجود دارد.

سیاره كپلر ـ 35 ب، سیاره‌ای در ابعاد زحل است كه به دور دو ستاره خورشید‌مانند می‌گردد.

ستاره بزرگ‌تر كاملا مشابه خورشید ماست، اما شعاع همدم كوچك‌تر آن حدود 79 درصد شعاع خورشید است.

این دو ستاره هر 21 روز یك بار به دور هم می‌گردند و سیاره ‌این منظومه هر 131 روز یك بار آنها را دور می‌زند.

به نظر می‌رسد دنیاهایی با چند خورشید، پدیده‌ای رایج در جهان شگفت‌انگیز ما باشد.

كپلر 20 ای و 20 اف

این دو سیاره تاكنون كوچك‌ترین سیاراتی است كه كپلر موفق به كشف آنها شده و شبیه‌ترین آنها به زمین به شمار می‌رود.

كپلر ـ 20 ای هر 6.1 روز یك بار ستاره مادرش را دور می‌زند و احتمالا دمای سطحی آن در حدود 900 درجه سانتی‌گراد باشد.

كپلر ـ 20 اف حداقل 1.03 برابر زمین اندازه دارد و تاكنون در بین همه سیارات فراخورشیدی كشف شده نزدیك‌ترین اندازه را به خورشید ما دارد.

جرم این سیاره كمتر از سه برابر جرم زمین است، ولی بشدت به ستاره مادرش نزدیك است و هر 19.6 روز یك بار آن را دور می‌زند.

دمای سطحی این دنیا حدود 800 درجه سانتی‌گراد است و امیدی به شرایط مشابه زمین برای آن وجود ندارد اما برخی سیاره‌شناسان معتقدند ممكن است این سیاره در جو خود ملكول‌های آب داشته باشد.

زمان آخرین مطلب این کاربر: 2498روز قبل
دوشنبه 13/9/1391 - 2:57
zahedkola ( تعداد مطالب : 1568 ) ( تعداد نظرات : 388 )
جام جم آنلاین: سه سال و نیم پیش بود كه تلسكوپی كوچك كه مجهز به نورسنجی فوق‌العاده دقیق بود به مدار زمین فرستاده شد تا به جستجوی دنیاهای دورافتاده بپردازد و شاید گامی ‌ما را به پیدا كردن زمینی دیگر، در جایی دیگر از كهكشان نزدیك كند.

تلسكوپ فضایی كپلر، برای شكار خود باید برای مدتی طولانی به نقطه مشخصی از آسمان خیره می‌شد. هدف او جایی در بین صورت‌های فلكی دجاجه و شلیاق بود.

منطقه‌ای كه اگر با چشم غیر‌مسلح به آن نگاه كنید چندان پر‌ستاره به نظر نمی‌آید، اما كپلر با چشمان تیزبینش بیش از 156 هزار ستاره را در میدان دید خود به طور منظم زیر نظر گرفت.

روشی كه ‌این تلسكوپ برای پیدا كردن سیاره‌های فراخورشیدی در پیش گرفته بود در نگاه اول شاید چندان امیدوار‌كننده به نظر نیاید.

كپلر به طور منظم نور این ستاره‌ها را بررسی كرده و تغییرات آن را ثبت و گزارش می‌كند. اگر ما آنقدر خوش‌شانس باشیم كه در اطراف این ستاره‌ها، سیاره‌ای وجود داشته باشد و اگر باز هم خوش‌شانس‌تر باشیم و مدار این سیاره به گونه‌ای باشد كه سیاره در هر بار چرخشش به دور ستاره مادر از مقابل خط دید كپلر بگذرد، و اگر بازهم خوش‌شانس باشیم كه تغییر نور ستاره مادر بر اثر عبور این سیاره از مقابلش در محدوده تفكیك ابزارها و حسگرهای كپلر باشد، آن گاه می‌توانیم وجود سیاره‌ای را در اطراف آن آشكار كنیم.

به نظر، احتمال اندكی می‌آید اما تعداد بالای ستاره‌های میدان دید كپلر و فراوانی منظومه‌های سیاره‌ای در اطراف ستاره‌های دیگر باعث شده است تا این شانس اندك به خروجی قابل توجهی ختم شود.

مدت اصلی ماموریت تلسكوپ فضایی كپلر چند هفته قبل به اتمام رسید و در این سه سال و نیم، كپلر توانست 2300 ستاره مشكوك به داشتن سیاره فراخورشیدی را شناسایی كند كه از آن بین وجود بیش از یكصد سیاره به‌این روش تاكنون تائید شده و بقیه در انتظار بررسی‌های بیشتر است اما سفر كپلر هنوز تمام نشده است. ناسا ماموریت این تلسكوپ فضایی را حداقل تا سال 2016 تمدید كرده است.

سیارات فراخورشیدی تازه نیمه دهه 90 میلادی بود كه برای اولین بار وجودشان تائید شد و تاكنون ما دنیاهای متفاوت و شگفت‌انگیزی را كشف كرده‌ایم این باغ‌وحش كیهانی در حال بزرگ شدن است و جهان ما را هیجان‌انگیز‌تر می‌كند.

پاپیولار ساینس به بهانه تمدید ماموریت كپلر نگاهی به برخی از هیجان‌انگیز‌ترین كشفیات این تلسكوپ انداخته كه در زیر آنها را مرور می‌كنیم.‌

اما كشف بزرگ روزی فرا خواهد رسید كه سیاره‌ای دقیقا زمین مانند را در محدوده موسوم به كمربند حیات در اطراف ستاره مادرش پیدا كنیم؛ جایی كه بذر حیات شاید شكفته و به ثمر نشسته باشد.

پوریا ناظمی

زمان آخرین مطلب این کاربر: 2498روز قبل
دوشنبه 13/9/1391 - 2:56
ahmadchalepey ( تعداد مطالب : 2664 ) ( تعداد نظرات : 2458 )

خبرگزاری فارس: پایگاه اطلاع‌رسانی ناسا در واکنش به شایعات مطرح شده مبنی بر به پایان رسیدن دنیا در روز 21 دسامبر (اول دی ماه)، به سوالات مربوط به این شایعه پاسخ داده است.

خبرگزاری فارس: آیا شب یلدای امسال پایان دنیاست؟/پاسخ به سوالاتی درباره ۲۱ دسامبر

به گزارش خبرگزاری فارس، مدت‌هاست که شایعات مختلفی در مورد به پایان رسیدن دنیا در سال 2012 و در روز 21 دسامبر (مصادف با اول دی ماه) در وبلاگ‌های مختلف و شبکه‌های اجتماعی رد و بدل می‌شود و هر روز ابعاد گسترده‌تری نیز به خود می‌گیرد.

برای این شایعات منابع و استنادات مختلفی نیز مطرح می‌شود. تقویم قوم مایا، پیش‌گویی‌های نوستراداموس و حتی منابع مذهبی و باستانی از جمله مواردی هستند که مطرح‌کنندگان این شایعه به آن استناد می‌کنند و نتیجه می‌گیرند که دنیا باید در این روز به پایان برسد.

این موضوع مختص ایران نبوده و در سرتاسر دنیا مطرح شده است. شایعه دیگری نیز که در این زمینه مطرح شده بحث خاموشی سه روزه زمین و ورود زمین به دوره جدیدی از حیات خود است. تمام این شایعات و گسترش آن موجب شد تا سازمان هوانوردی و فضا آمریکا (ناسا) به این ادعاها واکنش نشان دهد. مطلب زیر از پایگاه اطلاع‌رسانی ناسا برداشت شده و در آن به سوالات مطرح در این مورد پاسخ داده شده است:

سوال) آیا در سال 2012 خطری زمین را تهدید می‌کند؟ بسیاری می‌گویند که جهان در دسامبر 2012 به پایان می‌رسد.

ناسا) جهان در سال 2012 به پایان نمی‌رسد. سیاره ما بیش از 4 میلیارد سال به خوبی عمر کرده و دانشمندان معتبر دنیا هم می‌گویند در سال 2012 هیچ خطری زمین را تهدید نمی‌کند.

سوال) ریشه این پیش‌گویی که زمین در سال 2012 به پایان می‌رسد، از کجا آمده؟

ناسا) این داستان اولین بار با این ادعا آغاز شد که سیاره‌ای به نام «نیبیرو» که سومری‌ها آن را کشف کرده‌اند، در حال حرکت به سوی زمین است. ابتدا گفته می‌شد که این فاجعه در ماه می 2003 رخ می‌دهد و زمانی که این تاریخ گذشت و هیچ اتفاقی نیفتاد، زمان موعد به دسامبر 2012 تغییر کرد و به تقویم باستانی «مایا» ها که تحول بزرگ در سال زمستان 2012 را پیش‌بینی کرده بود، ربط داده شد. به همین دلیل هم تاریخ 20 دسامبر به عنوان روز موعد پیش‌بینی شد.

سوال) آیا تقویم مایاها در دسامبر 2012 به پایان می‌رسد؟

ناسا) دقیقا همانطور که تقویم‌هایی که در خانه دارید پس از 31 دسامبر به پایان نمی‌رسد، تقویم مایا هم پس از 21 دسامبر 2012 تمام نمی‌شود. این تاریخ پایان یک دوره بزرگ تویق مایا است و پس از آن همانطور که تقویم شما با اول ژانویه ادامه می‌یابد، این تقویم هم با آغاز یک دوره بزرگ دیگر ادامه می‌یابد.

سوال) آیا ناسا وقوع تاریکی سرتاسری زمین در تاریخ 23 دسامبر تا 25 دسامبر را پیش‌بینی می‌کند؟

ناسا) قطعا نه. نه ناسا و نه هیچ سازمان علمی دیگری چنین پیش‌بینی نکرده است. گزارش‌های غلطی که در این مورد منتشر شده، ادعا کرده‌اند که چیزی نظیر بروز «به خط شدن گیتی» موجب حاکم شدن این تاریکی می‌شود. اصلا چنین ترازی وجود ندارد (سوال بعد را ببینید). این شایعات برگرفته از یک پیام آماده‌سازی است که «چارلز بولدن» مسئول ناسا منتشر کرده. این پیام بخشی از یک برنامه دولتی است که با هدف بالا بردن آمادگی مردم انجام گرفته، اما هیچ‌گاه در آن صحبتی از بروز تاریکی نشده است.

سوال) آیا این امکان وجود دارد که کرات به نحوی در یک راستا قرار گیرند که بر زمین تأثیر بگذارند؟

ناسا) حداقل تا چند دهه آینده چنین همراستایی رخ نمی‌دهد و حتی اگر هم چنین پدیده‌ای اتفاق افتد، تأثیر آن بز رمین بسیار ناچیز است. به عنوان نمونه، در سال 1962 چنین هم ترازی رخ داد، و دو مورد دیگر هم در سال‌های 1982 و 2000 اتفاق افتاد. در هر دسامبر هم زمین و خورشید با مرکز کهکشان راه شیری هم تراز می‌شوند، اما این یک رخداد سالانه است که هی تبعاتی هم ندارد.

سوال) آیا اصلا سیاره‌ یا کره کوتوله قهوه‌ای رنگ به نام «نیبیرو»، «کره ایکس» و یا «اریس» وجود دارد که در حال نزدیک شدن به زمین باشد و سیاره ما را در معرض تخریب گسترده قرار دهد؟

ناسا) نیبیرو یا داستان‌های دیگری که در مورد سیارات نزدیک‌شونده به زمین مطرح می‌شود، همگی شوخی‌های اینترنتی هستند. این ادعاها هیچ ریشه‌ای در واقعیت ندارند. اگر واقعا نیبیرو یا سیاره ایکسی وجود داشت که در حال حرکت به سمت زمین بود و قرار بود در سال 2012 به زمین برخورد کند، اخترشناسان حداقل از ده سال قبل آن را شناسایی و ردیابی می‌کردند و این سیاره باید اکنون با چشم غیرمسلح قابل رویت می‌شد. واضح است که چنین چیزی وجود ندارد. البته «اریس» واقعی است، اما آن هم سیاره‌ای کوتوله شبیه به «پلوتون» است که همواره در بیرون از منظومه شمسی باقی می‌ماند. نزدیک‌ترین فاصله‌ای که این سیاره می‌تواند با زمین داشته باشد، 4 میلیارد مایل است.

سوال) آیا در سال 2012 زمین مورد اصابت یک شهاب سنگ قرار می‌گیرد؟

ناسا) زمین همواره در معرض تأثیرات ستاره‌های دنباله‌دار و شهاب‌سنگ‌ها قرار دارد، اما اصابت‌های بزرگ بسیار نادر است. آخرین برخود بزرگ یک شهاب‌سنگ با زمین به 65 میلیون سال قبل بازمی‌گردد که موجب انقراض دایناسورها شد. امروزه اخترشناسان ناسا بررسی‌های موسوم به «بررسی ایمنی فضایی» انجام می‌دهند تا اجرام بزرگ نزدیک به زمین را مدت‌ها پیش از برخورد شناسایی کنند. ما پیش از این مشخص کرده‌این که هیچ شهاب سنگ بزرگی مانند آنچه که دایناسورها را منقرض کرد، زمین را تهدید نمی‌کند.

سوال) موضع دانشمندان در قبال ادعای به پایان رسیدن دنیا در سال 2012 چیست؟

ناسا) ریشه علمی ادعای بروز فاجعه و تغییرات شدید در سال 2012 کجاست؟ مدارک آن کجاست؟ هیچ مدرکی وجود ندارد و همه این‌ها تخیلاتی هستند که در کتاب‌ها، فیلم‌های سینمایی، برنامه‌های مستند و یا حتی در اینترنت ساخته شده‌اند، ما نمی‌توانیم این حقیقت را تغییر دهیم. هیچ مدرک معتبری که ادعای رخ دادن پدیده‌های غیرعادی در دسامبر 2012 را تائید کند، وجود ندارد.

زمان آخرین مطلب این کاربر: 2498روز قبل
دوشنبه 13/9/1391 - 0:49
  • تعداد رکورد ها : 1738