صنعتكاران:ناداورى طلایم را برنز كرد

با بدشانسى المپیك 1960 رم را از دست داد. پارگى كشاله رانش درحالى كه آماده بود او را چهار سال عقب انداخت. محمد على صنعتكاران مجبور شد براى اولین بار در سال 1964 توكیو المپیك را تجربه كند. كشتى گیر 26 ساله ایران رفته بود تا در اولین حضورش بهترین مدال را بگیرد اما نمى دانست كه مافیاى بى عدالتى انتظارش را مى كشد. او با اینكه همه حریفانش را از پیش برمى دارد اما باز نمى تواند طلایى شود هرچند بهترین كشتى ها را هم بگیرد. او با اینكه از مدال برنزش خوشحال نشد اما از نتیجه اى كه گرفته بود راضى بود. مدال برنز بازیهاى المپیك. شاید بیشتر به این دلخوش بود كه تیم كشتى با برنز او دست خالى به ایران برنگشته.

*المپیك 1964 توكیو اولین حضور شما بود ؟

من المپیك 1960 رم را به خاطر پارگى كشاله رانم از دست دادم. المپیك 1968 مكزیكو را هم به دلیل 10 روزى كه در بیمارستان بسترى شدم نرفتم تا تنها المپیكى كه تجربه كردم 1964 توكیو باشد.

*در تهران مسابقه انتخابى هم دادید یا اینكه چون صنعتكاران بهترین كشتى گیر 87 كیلوگرم بود به المپیك رفتید ؟

نه، ما هم مسابقه انتخابى دادیم. در استادیوم حیدرنیا مسابقه انتخابى گذاشتند كه من اول شدم و مجید عقیلى دوم. به جز من نفر دوم و سوم هم به اردو آمدند. دوباره در اردو هم انتخابى دادیم.

*مسابقه انتخابى آن زمان مثل انتخابى حالا سخت بود ؟

مگر مسابقه آسان هم مى شود. آن زمان هم مسابقه انتخابى سخت بود. به هرحال حریفان ما هم مى آمدند تا سهمیه بگیرند.

*چرا برنز گرفتید ؟

* مدال طلاى مرا با ناداورى برنز كردند.

*یعنى داوران حق شما را ضایع كردند ؟

* به هر صورت نایب رییس فیلا با دست چین داوران، باعث شد تا من طلا نگیرم درحالى كه من ساكارادزه و درمنجیف را اوت كردم اما دو مسابقه دور نهایى مرا به فاصله 20 دقیقه برگزار كردند. یعنى من اول با ساكارادزه مسابقه دادم و 20 دقیقه بعد براى كشتى با اوغان تركیه اى روى تشك رفتم و مساوى كردم.

*چرا اعتراض نكردید ؟

* این اولین بار نبود كه حق یك ایرانى را ضایع مى كردند. خیلى سال ها حق كشتى گیران ما را در المپیك از بین برده اند. مثل اینكه در توكیو هم قسمت من بود.

* مدال برنزى كه گرفتید راضى تان كرد ؟

 با مسائلى كه پیش آمد پیش وجدان خودم راضى بودم. من با كم كارى برنز نگرفتم.

*پس از اینكه روى سكو رفتید، خوشحال بودید ؟

* خوشحال نبودم. درست است كه روى سكو رفتم اما طلا گرفتن چیز دیگرى بود. از طرف دیگر تیم من شكست خورده بود. با اینكه تیم خوبى داشتیم و باید چند نفر از كشتى گیران ایران در توكیو روى سكو مى رفتند اما همه را قلع و قمع كردند. حسین پور، موحد، مهدى زاده، تختى.

*مسابقه سختى هم داشتید یا اینكه همه كشتى هایتان در یك حد بود ؟

* من 5 كشتى گرفتم تا به فینال رسیدم. خیلى از كشتى گیران را اوت كردم اما در كشتى فینال سخت ترین كشتى هایم در المپیك توكیو بود. من حریفانم را در كشور خودشان شكست داده بودم. اوغان را در تركیه بردم، ساكارادزه را در تفلیس حتى یك كشتى گیر روس بعدها در تفلیس تعریف مى كرد از كشتى هایم متاسفانه در المپیك توكیو بدشانسى آوردم.

*در این زمان به چه شكلى تمرین مى كردید. فكر مى كنى تا این حد امكانات داشتید ؟

امكانات ما به این صورت نبود اما ما خودمان دلمان مى خواست كه خوب تمرین كنیم. خانه كشتى امروز را نداشتیم. تنها سالن هفت تیر بود و دو سه تشك اما كشتى گیران در نبود امكانات فعلى، طورى تمرین مى كردند كه از رقبایشان كم نیاورند.

*آن زمان آنالیز و فیلم كشتى نبود. كشتى گیران چطور حریفان خود را مى شناختند و آماده مى شدند تا در مسابقه مقابل آنها بتوانند طبق شناخت خود از حریف كشتى بگیرند ؟

ما تمرین زیاد مى كردیم. وقتى در اردو برنامه هاى تمرینى پیاده مى شد دیگر نیازى به آنالیز و دیدن فیلم حریف نبود. اگر كشتى گیر روى تشك جسور باشد و با روحیه مسابقه دهد و فن هاى خودش را اجرا كند دیگر احتیاج به شناخت لازم نداریم. این طورى بود كه در آن زمان دنیا مقهور كشتى گیران ما بود.