يافتن يک ابرزمين

طي روزهاي گذشته،‌ خبرگزاري‌هاي مختلف‌ خبر از مشاهده سياره‌اي مي‌دهند که به نظر مي‌رسد شبيه‌ترين سياره به زمين است که تاکنون شناخته شده است. اين مسئله،‌ باعث شده که اين سياره به اولين گزينه ليست سياره‌هاي قابل حيات تبديل شود.

به گزارش پاپ‌ساينس، اين سياره اولين ابرزميني است که اتمسفر دارد و احتمال بالايي وجود دارد که روي سطح آن آب نيز وجود داشته باشد. ابرزمين‌،‌ به سياره‌هايي گفته مي‌شود که از زمين بزرگ‌تر و از سياره‌هاي گازي کوچک‌ترند. اين ابرزمين، ‌در مقايسه با ساير سياره‌هايي که در يک منظومه شمسي واقع شده‌اند،‌ بسيار به زمين شبيه‌تر است. جالب اين‌جاست که ستاره‌شناسان اين سياره را با يک تلسکوپ کاملا معمولي و آماتوري پيدا کرده‌اند که در هر خانه اي ممکن است پيدا شود.

اين سياره تازه، به دور يک ستاره کوتوله قرمز مي‌گردد و در فاصله 40 سال نوري از زمين، فقط زماني از روي زمين قابل رويت است که هنگام چرخش به دور ستاره از مقابل اين ستاره قرمز عبور کند. ستاره‌شناسان توانستند اندازه و جرم اين سياره را اندازه‌گيري کنند و حتي اميدوارند که مواد شيميايي سازنده اتمسفر آن را از روي نور بازتاب شده از سياره و به کمک تلسکوپ فضايي هابل شناسايي کنند.

دانشمندان اغلب،‌ ابرزمين‌ها را به طور غيرمستقيم،‌ از روي تاثيري که بر ستاره‌هاي منظومه خود دارند پيدا مي‌کنند. اما حالا اين سياره جديد،‌ که GJ 1214b  ناميده شده،‌ در کنار CoRoT-7-b (ابرزميني ديگري که چندي پيش به طريقي مشابه کشف شد)، تنها دو ابرزميني هستند که مستقيما هنگام چرخش دور ستاره خودشان ديده شده‌اند و بدين ترتيب براي ستاره‌شناسان شرايط استثنايي پديد آوردند که به بررسي آن‌ها بپردازند.

يکي از دلايلي که اين دو سياره متفاوتند اين است که چنين شرايطي زماني اتفاق مي‌افتد که سياره مدار بزرگي داشته باشد تا هنگام ديدن ستاره،‌ باعث نوعي گرفت سياره‌اي بسيار نادر بشود. ستاره‌هاي مانند خورشيد خيلي پرنورند و زماني که با تلسکوپ به آن‌ها نگاه مي‌شود، نور زياد آن‌ها نمي‌گذارد که تلسکوپ، سياره‌اي را که از جلوي آن‌ها عبور مي‌کند ببيند،‌ به همين دليل ستاره‌شناسان به ابزار فضايي مانند تلسکوپ فضايي کپلر ناسا متوصل مي‌شوند.

به گزارش نيوساينتيست،‌ اين سياره از نظر حجمي نوزده برابر زمين است در حالي که تنها 6.6 برابر زمين جرم دارد. چنين جرمي مي‌تواند غالبا از آب،‌ احتمالا به حالت مايع،‌ تشکيل شده باشد و قدري هم مواد سنگي در هسته‌اش داشته باشد. با اين حال،‌ به گزارش نيچر،‌ اين سياره به نسبت، به ستاره خود نزديک است و اين باعث مي‌شود براي داشتن

حيات، ‌حداقل به صورتي که ما مي‌شناسيم، ‌خيلي داغ باشد.

از طرفي،‌ مدل‌هاي تئوريک نشان مي‌دهند که چنين سياره‌اي مي‌تواند خيلي دورتر از ستاره‌اش تشکيل شده باشد و دماي کم آن فاصله،‌ باعث ترکيبي از سنگ و يخ روي آن ‌شود،‌ مانند قمر مشتري،‌ گانيمد. يک احتمال ديگر اين است که چنين سياره‌اي، ‌يک سياره کوچک صخره‌اي داراي اتمسفر حجيم بوده و بعد بر اثر فعاليت‌هاي آتشفشاني بر حجمش افزوده شده است.

با همه اين نظريه‌ها،‌ هنوز به نظر مي‌رسد يافتن اين سياره، ‌از گام‌هاي نخست در يافتن سياره‌هاي قابل حيات باشد. اين کشف با وجود همه نظريات متناقضي که وجود دارد ‌علاوه بر اين که دانشمندان را بر آن داشته که به بررسي اين ابرزمين بپردازند، راهي تازه براي يافتن سياره‌هاي قابل حيات ديگر و به نوعي اميدي تازه در اين راه پديد آورده است.

منبع:

nojumnews

تنظيم براي تبيان:

م.ح.اربابي فر