علی گویان پیش به سوی غدیر

غدیر در راه است، تكرار و یادآورعظمت ولایت راستین و منزلگاه عاشقان‏محمد«صلى الله علیه وآله‏»!

غدیر پل صراط بهشتیان زمین است،شاه راهى است مستقیم كه بى هیچ انحرافى‏به خدا مى‏رسد; چرا كه محمد«صلى الله علیه وآله‏»فرمود: "الیوم اكملت لكم دینكم و اتممت‏علیكم نعمتی و رضیت لكم الاسلام دینا "در همان جا بود كه براى آنها كه بسیاردوستشان مى‏داشت و برایشان دل‏مى‏سوزاند، دو ثقل گرانبها بر جاى‏گذاشت; دو گوهر بى‏نظیر و دو واسطى كه‏مؤمن را براى رسیدن به معشوق بس بود.قرآن و عترتش‏«علیهم السلام‏». دو یادگارارزشمند كه هركس به آنها چنگ زد وتمسك جست، بى‏نیاز از تمامى قدرتها شد.

و على‏«علیه السلام‏» عیدى غدیر پیامبر براى غدیریان بود

آن روز ولایت، خلافت و وصایت‏على‏«علیه السلام‏» بر صفحه تاریخ حك شد. آن‏روز راهنماى رحیم این امت، خسته ازبیست و سه سال رسالت، بار عظیم این‏امانت الهى را بر دوش پرتوان على‏«علیه السلام‏»قرار داد. هر كه در آن صحنه حضور پیداكرد، نداى "من كنت مولاه فهذا على‏مولاه"محمد«صلى الله علیه وآله‏» را شنید و دست على‏راكه پرصلابت دردستان محمد به سوى‏آسمان بالا رفته بود نظاره كرد.

... اما چگونه شد كه این حكاكى و قلم‏زدن الهى بر صفحه تاریخ كمرنگ گشت واصل مساله ولایت از مرحله والاى انتصاب‏الهى به مرحله پست انتخاب عوام تنزل پیداكرد. اصلا بهتر است‏بگوییم خلافت الهى‏به امارتى زاهد مابانه تبدیل گشت; تفسیرروشنى از آیه "قالت الاعراب آمنا قل لم‏تومنوا ولكن قولوا اسلمنا"باید گفت آنچه كه ایمان نامیده مى‏شددر قلبهاى آنها رسوخ نكرده بود، حتى‏فلسفه نبوت و ارزش آن را درك نكرده‏بودند كه به وصى منتخب و جانشین بعد ازایشان نیز تن دهند. تا آن جا مقام والاى اورا پایین آوردند كه به مقایسه‏اش با معاویه‏پرداختند.

اگر دوازده پیشواى معصوم با آن‏عظمت وجودى، مظلوم واقعه سقیفه قرارگرفتند و از خلافت ظاهرى محروم گشتند، تمامى افتخار انقلاب اسلامى ما در این بودكه خواستار ولایت و خلافت امام عصرشدیم و هر آنچه كردیم چیزى جز فرمان‏نایب بر حقش نبود. از مادیات گذشتیم‏چون "خمینى امام" دستور داده بود، تحریم‏اقتصادى را تحمل كردیم زیرا كلام "او" رادر قلب باور داشتیم كه "آمریكا شیطان‏بزرگ است" و مصرف هر كالایش رابرداشتن گامى بسوى دوزخ دانستیم. هشت‏سال دفاع مقدس را با از دست دادن‏بهمترین عزیزانمان به جان خریدیم; زیراخرسند بودیم كه نعمت ولایت امام بر سرماست و هرآنچه نعمت و فیض برماست،به‏خاطر وجود اوست.

آرى تمامى سرور و خرسندى وسعادتمان این بود كه بار دیگر "غدیر" رازنده كرده‏ایم و اجتماع منحرفانه "سقیفه " را براى همیشه بر هم زده‏ایم وولایت و خلافت را به صاحب اصلیش‏بازگردانده‏ایم كه صد البته همه این‏جزتفضل خداوندى چیزى دیگر نبود.

پس از رحلت ناباورانه "امام" نیز روح‏او را در خامنه‏اى زنده یافتیم و دل و جان‏خود را در دستان او قرار دادیم و او رابرترین میراث بر غدیر دانستیم.

به راستى كدامین ارزش انقلاب والاتراز ارزش ولایت است. نكند سخن از حفظ‏ارزشهاى انقلاب سر دهیم و از برترین آن‏یعنى "ولایت فقیه" غافل بمانیم!

ما نیازمند و تشنه تبیین قوانین الهى وبناى تمدنى قوى با استمداد از پیشینه‏اسلام و رهنمود و راهنماییهاى آن جهانى‏هستیم و چه كسى گویاترین زبان در این‏عرصه از ولى عصرمان است؟

ایران اسلامى براى اسلامى ماندنش،براى مدینه فاضله شدنش نیازمند تعابیر والفاظ مدرن نیست، با همان كلام الهى‏برترین انسان قرن، با همان الفاظ ساده اما شیواى امام راحل‏«رحمه الله‏» به راحتى مى‏توان‏ایران را كعبه آمال مستضعفان و خار چشم‏دشمنان قرار داد. با همان صحنه ساده وبى‏ریا اما عظیم و با شكوه غدیر مى‏توان‏ایران را جاوید ساخت و تنها با ولاى على‏مى‏توان به ظهور مهدى «عجل‏الله تعالى‏فرجه‏الشریف‏» رسید.

منبع:

فصلنامه نداى صادق، شماره 8