| خـــورشیـــد رخ مــپوشان در ابر زلف، یارا |
| چون شب سیه مگردان روز سپید ما را |
| مــا را ز تــاب زلــفـــت افـتـاد عـقده بر دل |
| بر زلف خم به خم زن دست گره گشا را |
| فـــخــر جهـــانــیان شد ننگ صنم پرستی |
| جــانــا ز پـرده بـنــمــای روی خدانما را |
| ای آشــکــار پــنـــهـــان بـرقـع ز رخ برافکن |
| تــا جلــوهات بـبـیـنــم پــنهان و آشکارا |
| بــی جلــوهات نـــدارد ارض و سما فروغی |
| ای آفـتاب تابان هم ارض و هم سما را |
| بــازآ کــه از قــیــامــت بــرپـــا شـود قیامت |
| تــا نـیـک و بـد ببیند در فعل خود جزا را |
| ای پــرده دار عــالـــم در پــرده چـنــد مـانی |
| آخـــر ز پـــرده بـــنــگر یــاران آشنـــا را |
| بازآ کــه بــی وجــودت عـالـم سکــون نـدارد |
| هــجــر تـو در تـزلـزل افـکند ماسوی را |
| حـاجـت بــه تــُسـت مــا را ای حـجـت الهی |
| آری بــسوی سلـطان حاجت بود گدا را |
| عمری گذشت و ماندیم از ذکر دوست غافل |
| از کــف بـه هـیـچ دادیــم سرمایه بقا را |
| مــا را فـکنــده غــفــلــت در بــستر هلاکت |
| درمان کن ای مسیحا این درد بی دوا را |
| ای پــرده دار عــالــم در پــرده چــنــد پنهان |
| بــازآ و روشـنــی بـخش دلهای باصفا را |