" ماه فروزان"
به نظاره آورد چرخ برین را
بهارآمد آراست باغ و زمین را
که بوسد رخ لاله و یاسمین را
برآمد بنفشه چو گیسوی خوبان
به یاد آرد از لطف، خلد برین را
ز سوسن پدید آمد آن گل که حسنش
که روشن کند دیده حورعین را
پدید آید آن ماه ز آفاق عصمت
ز جیب افق زهره مه جبین را
فلک بهر نظاره آورد بیرون
دَهُم گوهر پاک و در ثمین را
عیان ساخت گنجینه سرِّ سبحان
مر آن دوحه خاتم المرسلین را
ملائک پس از حمد و تسبیح ایزد
هم آن مشکبو طره عنبرین را
سلامی ز سرو و گل باغ رضوان
علی النقی (ع) آن شه بی قرین را
سلامی به اخلاص خاص محبان
فروزان مه شیعه پاک دین را
همایون شه عالم جسم و جان را
علی النقی رهبر متقین را
علی النقی حجت خاص ایزد
علی النقی شاه مسند نشین را
علی النقی ماه چرخ امامت
گشا بر رخش دیده پاک بین را
توان دید زآیینه وی خدا را
چو بگشود لعل لب شکرین را
جهان شد زگفتار او کام شیرین
مقامات و اسرار اهل یقین را
ستایش از او در زیارات جامع
توان یافت نزهتگه عارفین را
درآن باغ و گلزار اسرار سبحان
همی بشنوی وحی روح الامین را
از آن خوشترین نغمه آسمانی
زلعل لب انگیخت در ثمین را
ز گنجینه سرِّّ حکمت بیانش
علی النقی ماه مهر آفرین را
علی النقی سرو باغ تجرد
که جویی ره وصل آن نازنین را
" الهی " توسل بدان پاک دین جو
الهی قمشه ای