از زمان تولد تا کنون مظلومم!

پاره ای از سخنان امام مظلوم علی علیه السلام که در مواضع گوناگون و به مناسبتهای مختلف ابراز داشته است:

ـ امـام عـلـى عـلـیـه السلام از آن زمان كه خداوند محمد صلى اللّه علیه و آله را مبعوث كرد روى خوشى و آسایش را ندیدم ، خدا را شكر به خدا سوگند در كوچكى در بیم و وحشت به سر مى بردم و در بزرگى در جهاد و مبارزه .

ـ از همان زمان كه پیامبر خدا صلى اللّه علیه و آله رحلت كرد هنوز مظلومم .

ـ هیچ كس به اندازه من سختى ندیده است .

ـ من فكر مى كردم كه والى بر مردم ستم مى كند اما اكنون مردم بر والى ستم روا مى دارند.

ـ در نامه اش به معاویه ـ : و گفتى كه مرا چون شتر مهار شده مى راندند تا بیعت كنم به خدا قسم كه خواسته اى نكوهش كنى اما (درواقع ) ستوده اى و خواسته اى (به پندارت ) مرا رسوا سازى لكن خـودت رسـوا شـدى مـظـلـوم بـودن براى مسلمان عیب و عار نیست تاآن گاه كه در دین خود گرفتار شك و تردید و در یقین خود دودل نباشد.

ـ از هـمـان زمـان كه مادرم مرا زاده مظلوم بوده ام تا آن جا كه وقتى عقیل چشم درد مى گرفت مـى گـفت تا به چشم على دارو نچكانده اید به چشم من نباید بچكانید و آنها هم به چشم من دارو مى ریختند در حالى كه چشم درد نداشتم .

ـ به آن حضرت گفته شد تو به این امر (خلافت ) حریصى ، فرمود: به خدا قسم كه شما آزمندترید و دورتر (نالایقتر) و من سزاوارترم و نزدیكتر (لایقتر و شایسته تر یا در خویشاوندى با پیامبر نزدیكتر) هـمـانـا حق خود را طلب كردم و شما مانع رسیدن من به آن مى شوید خدایا! من در برابر قریش و یـاوران قـریش از تو یارى مى طلبم ، زیرا آنان پیوند خویشاوندى مرا بریدند،منزلت والاى مرا خرد شمردند و براى ستیز با من بر سر امرى (خلافت ) كه از آن من است همداستان شدند.

ابـن ابـى الـحـدید مى نویسد: اخبارى همانند این گفتار از آن حضرت علیه السلام به تواتر رسیده است از جمله :.

ـ از زمانى كه خداوند جان پیامبر خود را ستاند تا روزگار این مردم همواره مظلوم بوده ام .

ـ بـار خدایا! قریش را خوار و ذلیل گردان كه آنان مرا از حقم محروم كردند و امر مرا (خلافت ) را به زور از من ستاندند.

ـ خـدا قـریـش را كـیـفر دهد كه حق مرا به ستم گرفتند و حكومت فرزند مادرم را از من غصب كردند.

ـ شـنید كسى فریاد مى زند: به من ستم شده است ! حضرت فرمود: بیا تا با هم فریاد زنیم ، زیرا كه من نیز همواره مظلوم بوده ام .

ـ او مى داند كه جایگاه من نسبت به آن (خلافت ) همچون محور آسیابم نسبت به سنگ آسیا.

ـ میراث خود را به تاراج رفته مى بینم .

ـ آن دو ظرفهاى ما را واژگون كردند و مردم را بر گرده ما سوار نمودند.

ـ مـا را حـقى است كه اگر بدهند آن را مى گیریم و اگر ندهند بر پشت شتر مى نشینیم هر چند شب به درازا كشد.

ـ همواره از من به بخل ستانده اند و از آنچه مستحق و مستوجب آن هستم محروم بوده ام .

ـ امام على علیه السلام در نامه اش به عقیل : قریش را بگذار تا در گمراهى بتازند آنان در جنگ با مـن هـمـداسـتـان شدند چنان كه پیش از من در جنگ با پیامبر خدا صلى اللّه علیه و آله همصدا گشتند خدا قریش را كیفر دهد كه پیوند خویشى مرا برید و حكومتى را كه از آن فرزند مادرم بود از من ربود.

میزان الحکمه، ج1