| اندرین عید سعید ای ساقی سیمین عذار | زینهار از کف مده جام شراب خوشگوار |
| مست کن ما را ز عشق حیدر دلدل سوار | در فلک خیل ملک گویند هر دم آشکار |
| لا فتی الا علی لا سیف الا ذوالفقار | |
| ساقیا جامی بده سرشار در عید غدیر | گشت عالم مهبط الانوار در عید غدیر |
| شد معین حجت احرار در عید غدیر | هر زمان بر خوان تو این اشعار در عیدغدیر |
| لا فتی الا علی لا سیف الا ذوالفقار | |
| چون اجل خواهد بساط جسم را ویران کند | مرغ زرین بال روح از کالبد طیران کند |
| آن دو سائل مسئلت از مذهب و ایمان کند | این عبارت بر تو نیران را به از رضوان کند |
| لا فتی الا علی لا سیف الا ذوالفقار | |
| مرغ روحت چون کند آهنگ پرواز از قفس | با دو صد وحشت به دام عنکبوت افتد مگس |
| هیکلت را چون نماید قابض الارواح مس | این سخن بر گوی با اخلاص در آخر نفس |
| لا فتی الا علی لا سیف الا ذوالفقار | |
| آدم خاکی چو بیرون شد ز گلگشت جنان | در سرندیب بلا گردید با غم هم عنان |
| گفت: یا رب من ندارم هیچ تاب امتحان | آخر آمد این سخن از غیب او را بر زبان |
| لا فتی الا علی لا سیف الا ذوالفقار | |
| چون که ابراهیم را شد آتش سوزان مقام | سوی حق نالید و گفت: ای جاعل نور و ظلام |
| طاقت آتش ندارد قالب لحم و عظام | این سخن را گفت، آتش شد بر او برد و سلام |
| لا فتی الا علی لا سیف الا ذوالفقار | |
| در شب معراج پیغمبر به عرش کبریا | شکل شیری دید و انگشتر بدادش از وفا |
| گفت: یا رب کیست این شیر و چه باشد ماجرا | از زبان بی زبان آمد به گوشش این صدا |
| لا فتی الا علی لا سیف الا ذوالفقار | |
| غزوه خیبر به پیغمبر نشد ممکن ظفر | شد به اردوی مسلمانان یهودی حملهور |
| غرق غم شد مصطفی، نالید پیش دادگر | جبرئیلش عاقبت بر این سخن شد راهبر |
| لا فتی الا علی لا سیف الا ذوالفقار | |
| طینت خاصان حق از طینت حیدر سرشت | مصطفی نام علی را بر ضمیر دل نوشت |
| «اشرف الدین» غیر تخم مِهر او در دل نکشت | این سخن را کرد حق سر لوحه باغ بهشت |
| لا فتی الا علی لا سیف الا ذوالفقار | |
| اشرف الدین گیلانی |