راه حل های قرآنی برای آرزوهای انسانی

بی‌تردید،یكی از دغدغه‌های جوانان دستیابی به آرزوهای رنگارنگی است كه در اندیشه می‌پرورانند.در این میان بشارت،ارمغانی بزرگ برای نوجوانان و جوانان است و دستیابی به همه آمال سالم انسانی را از رهگذر آیات قرآنی مژده می‌دهد.

در فرهنگ قرآن، آرزو تعریف و جهت ویژه‌ای می‌یابد، به طوری كه بسیاری از افكاری كه ما آن را آرزو می‌پنداریم، از دایره آمال قرآنی خارج می‌شود. ما نمی‌خواهیم در این مجال به چارچوبی بپردازیم كه قرآن در اطراف آرزو نصب می نماید، بلكه تنها راه حل‌های قرآنی را برای دستیابی آرزوهایتان ارائه می‌دهیم.

اولین چیزی كه قرآن در این باره بر آن تأكید می‌كند و می‌توان آن را درسی دانست كه خدا در طریق رسیدن به خواسته‌ها به بندگانش یاد می‌دهد، «امید» است.

خداوند به انسان می‌آموزد كه در همه حال (هم در آرزوهای دنیایی و هم در آرزوهای اخروی) امید داشته باشد و انسان یاد می‌گیرد كه هیچ گاه از رحمت خدا ناامید نباشد؛ زیرا امید عامل حركت انسان به سوی كمال است و تا انسان امید نداشته باشد،حركت تكاملی‌اش كامل نخواهد بود.

از روایات اسلامی درباره فلسفه امید چنین برداشت می‌شود كه هر كه به چیزی امید داشته باشد،برای آن تلاش می‌كند و به همین دلیل است كه نسبت به آن بسیار سفارش شده است.

از نظر روانشناسی، امید گونه‌ای آرامش خاطر در انسان می‌آفریند كه در سایه آن، شخص راه حل‌های بهتری را برای رسیدن به اهداف و خواسته‌های خود برمی‌گزیند.

دومین راه حل «توكل» است، دین، در شما نوجوانان و جوانان قدرت توكل می‌آفریند و به شما می‌آموزد كه در تمام امور،نیرویی بی نظیر و برتر را موكّل خود قرار دهید و به او تكیه كنید. دین اسلام پشتوانه‌ای برای آدمی قرار می دهد كه در كتاب خدا با صفات «قادر،عزیز، قاهر و…» معرفی شده است؛ كسی كه هر ناممكنی را ممكن می‌سازد. بی شك با وجود او و توكل به او آدمی هیچ آرزوی صحیحی را برای خویش دست نایافتنی نمی‌بیند.

شاید تا به حال دیده باشید، افرادی كه دربرخی امور زندگیشان برای خود وكیلی انتخاب می‌كنند، تا چه اندازه به وجود او دلگرم می‌شوند و دیگر از بابت مشكلات و رخدادهای پیش‌بینی نشده‌ای كه از حوزه تخصص و دانش و قدرت شخصی خارج‌اند،ترسی به خود راه نمی‌دهند. حال انسانی را تصور كنیدكه وكیلش خداست و مایه دلگرمی‌اش كسی است كه آفریننده هر چیز و به اسباب همه چیز داناست. این شخص آرزوهایش را با چنین كسی در میان می‌گذارد،با خواسته‌های او تطابق می‌دهد و راه های رسیدن به آن را از او می‌جوید.

راه بعدی «تفكّر سالم» است؛تفكری كه بارها قرآن از آن با عنوان «تعقّل» یاد می‌كند و به كمك این تعبیر آن را از خیال پردازی و اندیشه‌های احساسی و غیر عقلانی جدا می‌نماید.

البته این به معنای مذمّت خیال پردازی و مطلق اندیشه‌های احساسی نیست، چنان كه قرآن نیز آنها را مطلقاً مذموم ندانسته است؛ زیرا كه بسیاری از نوآوری ها از تخیل سرچشمه گرفته است و اندیشه‌های احساسی نیز نعمتی می‌باشد كه برای پاسخ گویی به برخی نیازهای انسانی قرار داده شده است.

اما بی‌تردید این خرد است كه درست ترین راه‌ها را در پیش پای انسان می‌گشاید و مرز درستی و نادرستی را به او می‌نمایاند.

انسانی كه در پی دستیابی به خوشبختی است،خود باید برای سعادت و آمال درستی كه در راه آن دارد، چاره‌اندیشی كند.تفكر،فاصله انسان را تا آرزوهایش كاهش می‌دهد و به او می‌نمایاند كه برای دستیابی به هر كدام از آنها تا چه اندازه تلاش كند و حتی كدام یك را در راه دستیابی به دیگری از ذهن خود حذف كند.

راه حل بعدی «دعا و نیایش» است. خدای مهربان به رابطه خود و بندگانش بسیار اهمیت داده و همواره آنها را به راز و نیاز با خود فرا خوانده است، اگرچه از نیّات قلبی همه انسان‌ها آگاه است، اما شدت اشتیاق او به بندگانش تا اندازه‌ای می‌باشد كه دوست دارد بندگانش با او سخن بگویند و خواسته‌هایشان را با خدایشان درمیان بگذازند. حضرت حق در این راستا به بندگانی كه خود را برای خدا خالص كرده و جز رضایش را نجوییده‌اند، توجه ویژه‌ای نموده و به انسان ها سفارش كرده است كه برای طلب حاجات خود،خاصان درگاهش را وسیله قرار دهند تا خدا به واسطه احترام و محبوبیّت این افراد خاص حاجاتشان را بر آورده سازد.

آنچه باید در كنار همه این راه حل‌ها به آن توجه نمود، تلاش خویشتن است.باید به خاطر داشته باشیم كه تا خود انسان نخواهد،كاری انجام نمی‌شود و همیشه این خود ما هستیم كه باید برای آینده و آرزوهایمان تلاش كنیم. خداوند در قرآن می‌فرماید: «برای انسان چیزی جز آنچه برایش تلاش می‌كند،وجود ندارد.»

منبع: بشارت