عید نوروز مبارک به غنى و درویش
اشعار امام خمینی در باره نوروز
| باد نوروز وزیده است به کوه و صحرا |
| جــامــه عـیـد بپوشند، چه شاه و چه گدا |
| بـلبـل باغ جـنـان را نـبـود راه به دوست |
| نــازم آن مــطرب مـجلس کـه بود قبله نما |
| صوفى و عـارف از این بادیه دور افتادند |
| جام مى گیر ز مطرب، که روى سوى صفا |
| همـه در عید به صحرا و گلستان بروند |
| مــن ســرمــست زمـیخانه کنم رو به خدا |
| عیــد نـوروز مبــارک به غنى و درویش |
| یـار دلـدار! زبـتــخـانــــه درى رابــگــشـــا |
| گـرمـرا ره بـه در پـیــر خــرابـات دهى |
| بـه سروجـان به سویش راه نوردم نه به پا |
| سالــها در صــف اربــاب عمائم بودم |
| تــا بــه دلــدار رسیــدم، نـکـنـم بــاز خـطا |
| آمد بهار و بوستان شـد اشک فــردوس بـرین |
| گلــها شکـفـته در چـمـن، چون روى یار نازنین |
| گسترده بادجان فزا، فرش زمــرد بــى شمـر |
| افـشــانــده ابـرپـرعطــا بـیــرون حد، در ثمین |
| از ارغـوان و یـاسمـن طــرف چـمن شد پرنیان |
| وز اقـحـوان و نـستـرن سطح دمن دیباى چین |
| از لادن و میمون رسد، هر لحظه بوى جان فزا |
| وز سـورى و نعمان وزد، هردم شمیم عنبرین |
| از سـنـبـل ونرگس جهان، باشد به مانند جنان |
| وز سوسن ونسرین زمین،چون روضه خلدبرین |
| از فـر لــاله بــوستــان گشــتـه بـه ازبــاغ ارم |
| وز فیـض ژالـه گـلستان، رشک نگارستان چین |
| از قـمـرى و کـبـک و هـزار آیـد نـواى ارغـنون |
| و ز سـیــره و کـوکـو وسـار، آواز چـنگ راستین |
| تــا بـاد نــوروزى وزد، هــرسالـه اندر بوستان |
| تـا ز ابــر آذارى دمــد ریـحــان و گــل انـدر زمین |
| بر دشمنان دولتت هر فـصل باشد چون خزان |
| بـر دوسـتـانـت هـر مـهـى بادا چو ماه فرودین. |
گروه دین و اندیشه - مهدی سیف جمالی