| ازسروش وحدتمبرگوش هوشآمدخطاب |
| يافتي لا تبطل الاوقات في عهدالشباب |
| بعد ازين درکنج عزلت پاي در دامنکشم |
| منکجا و مستي وميخانه و جام شراب |
| تا توانم نغمه هاي ناي وحدت را شنيد |
| گوش بگمارم چرا بر ناله ي چنگ و رباب |
| انقلوني يا قضاهالحق من ارضالخطا |
| دللوني يا هداهالذين الي دارالصواب |
| چند در دام طبيعت دانه برچينم ز آز |
| تا بهکي بر جيفه ي دنياگرايم چونکلاب |
| هاديخودنفسسرکش راگزينماي شگفت |
| گرچه صد کرت شنيدستم اذا کانالغراب |
| از نکونامي مرا بر سر چه آمدکاين زمان |
| سر به بدناميبرآرمدرميان شيخ و شاب |
| ازخدا وز خويش شرمم باد آخر تا بهکي |
| روح را زاطوار ناشايسته دارم در عذاب |
| آفتابم من چرا جان را بکاهم چون هلال |
| شاهبازم من چرا بيغاره يابم از ذباب |
| منکه برگردون زنم خرگاه دانش از چهرو |
| درگلوي جان چو ميخ خرگهم باشد طناب |
| اهرمن خونم بريزد سوي آن پويم شگفت |
| غافلم از پرسش ميعاد و از روز حساب |
| مرغ جان را تا بهکي محبوس دارم در قفس |
| چهره ي توفيق را تا چند پوشم در نقاب |
| چند در تعمير دنياکوشم و تخريب دين |
| تا بهکي دارم روان خويش را در اضطراب |
| مصطفيفرمود انالناس فيالدنياء ضيف |
| حاصلشيعنيلدواللموت وابنوا للخراب |
| درنمانم زين سپس درکار و بار خويشتن |
| عرضهدارم حال خود را برجناب مستطاب |