غارت دی رفت
| می رسد ای جان باد بهاری |
| تا سوی گلشن دست برآری | |
| سبزه و سوسن لاله و سنبل |
| گفت بروید هر چه بکاری | |
| غنچه و گلها مغفرت آمد |
| تا ننماید زشتی خاری | |
| رفعت آمد سرو سهی را |
| یافت عزیزی از پس خواری | |
| خوبی گلشن زآب فزاید |
| سخت مبارک آمد یاری | |
| کرد پیامی بر گ به میوه |
| زود بیایی گوش نخاری | |
| شاه ثمارست(1) آن عنب خوش |
| زانک درختش داشت نزاری | |
| در دَی(2) شهوت چند بماند |
| باغ دل ما حبس و حصاری | |
| راه ز دل جو ماه ز جان جو |
| خاک چه دارد غیر غباری | |
| خیز بشو رو لیک به آبی |
| کارد گل را خوب عذاری | |
| گفت به ریحان شاخ شکوفه |
| در ره ما نِه هر چه که داری | |
| بلبل مرغان گفت به بستان |
| دام شفا راییم شکاری | |
| لابه کند گل رحمت حق را |
| برما دَی را بر نگماری | |
| گوید یزدان شیره ز میوه |
| کی بکف آید تا نفشاری | |
| غم مخور از دَی و زغز(3) و غارت |
| وز در من بین کارگزاری | |
| شکر و ستایش ذوق و فزایش |
| رو ننماید جز که به زاری | |
| عمر ببخشم بی زشمارت |
| گر بستانم عمر شماری | |
| باده ببخشم بی زخمارت |
| گر بستانم خمر خماری | |
| چند نگاران دارد دانش |
| کاغذها را چند نگاری | |
| از تو سیه شد چهره کاغذ |
| چونک بخوانی خط نهاری | |
| دود رها کن نور نگر تو |
| از مه جانان در شب تاری | |
| بس کن و بس کن زاسب فرود آ |
| تا که کند او شاهسواری | |
| مولانا جلال الدین محمد بلخی1- ثمار:جمع ثمر وثمره ، میوه .2- دی: دیروز ، روز یا شب گذشتهغز: صنفی از ترکان غارتگر بوده اند که در زمان سلطان سنجر سلجوقی قوت گرفتند وخراسان را به تصرف در آوردند . |