بزم چمن
| بهار آمد و باغ پیرایه بست |
| چمن سبز پوشید و در گل نشست | |
| ز سرما زمین داغ بر چهره داشت |
| چو سبزه بـِرُست از سیاهى بِرَست | |
| چو بلبل در آمد به دستان ز شوق |
| برآید گل اکنون به هفتاد دست | |
| بر گل بنفشه ز بیم قفا |
| زبان در کشیدست و افتاده پست | |
| به بزم چمن غنچه هشیار ماند |
| نه چون نرگس و لاله مخمور و مست | |
| نسیم گل از شرم بوى سمن |
| سحر گه ز دیوار بستان بجست | |
| یکى پنجه بگشاد بر شاخ بید |
| که مرغش در آمد چو ماهى بشست | |
| اگر خرده اى از گل آمد پدید |
| به شکرانه در باخت برگى که هست | |
| نهادیم سوسن صفت سر در آب |
| که بودیم چون لاله دُردى پرست | |
| کنون اوحدى گر بنالد رواست |
| که چون بلبلش دل به خارى بخست | |
اوحدى مراغه ای |