• مشکی
  • سفید
  • سبز
  • آبی
  • قرمز
  • نارنجی
  • بنفش
  • طلایی
عضویت در خبرنامه
داستان خیر و شر
توسط : yazdanjo

دو رفیق بودند به نام"خیر" و "شر". روزی آهنگ سفر كردند. هر  یك  توشه ی راه و مشكی پر آب با خود  برداشتند  و

 رفتند تا به بیابانی رسیدند كه ازگرما چون تنورى تافته بود و آهن در آن از تابش خورشید نرم می شد.

خیر كه بی خبر از این بیابان سوزان،آب هاى خود را تا قطره آخر،آشامیده بود تشنه ماند امّا چون از بد ذاتی رفیق خود

 خبر داشت،دم نمی زد* ؛ تاجایى كه از تشنگى بى تاب شد و دیده اش تار گشت .

سر انجام دو لعل گران بهایى را كه با خود داشت، در برابر جرعه اى آب به شر واگذاشت .

شر به سبب خبث* طینت* آن را نپذیرفت و گفت:  از تو فریب نخواهم خورد. اكنون كه  تشنه اى لعل  مى بخشى و

چون به شهر رسیدیم آن را باز مى ستانى .چیزى به من ببخش كه هر گز نتوانى آن را پس بگیرى.

خیر پرسید:منظورت چیست؟

گفت: چشم هایت را به من بفروش.

خیر گفت: از خدا شرم ندارى كه چنین چیزىاز من مىخواهى؟ بیا و لعل ها را بستان و جرعه اى آب به من بده.

                               حالى آن   لعل   آبدار   گشاد                     پیش  آن  ریگ    آبدار   نهاد

                               گفت مردم ز  تشنگى  در یاب                     آتشم  را بكش به  لختی آب

                               شربتى آب از آن زلال چونوش                     یا به همّت ببخش یا بفروش

هر چه خیر التماس كرد، سود نبخشید و چون از تشنگى جانش به لب رسید ، تسلیم گشت و:

                              گفت برخیز  تیغ  و  دشنه*   بیار                 شربتى آب سوى  تشنه  بیار

                              دیده ى   آتشین   من   بر   كش                 و آتشم را بكش به  آبى خوش 

                              شركه آن دید ،  دشنه باز  گشاد                 پیش آن خاك تشنه رفت چوباد

                              در چراغ   دو  چشم  او   زد   تیغ                 نامدش   كشتن   چراغ    دریغ

                              چشم تشنه چو   كرده  بود  تباه                 آب   نا  داده   كرد   همّت   راه

                              جامه و رخت و گوهرش بر داشت                مرد  بى دیده  را تهى بگذاشت

چوپان توانگرى كه گوسفندان بسیار داشت ، با خانواده ى خود از بیابان هامىگذشت وهر جاآب و گیاهى  مىدید، دو

 هفته اى مى ماند وپس از آن گلّه را برای چرا به جاى دیگر مى برد. از قضاآن روزها گذارش به آب بیابا ن افتاد .  دختر

 چوپان به جست وجوى آب روان شد  وبه چشمه اى دور از راه بر خورد .كوزه اى از آب پر كرد و همین كه خواست  به

 خانه باز گردد ،  از دور ناله اى شنید.  بر اثر* ناله رفت. ناگهان  جوانى را  دید  نابینا  كه  بر  خاك  افتاده  است   و  از

 درد و تشنگى مىنالد و خدا را مىخواند.پیش رفت. و از آن آب خنك چندان به او داد تا جان گرفت و چشم هاى كنده

 ى او را كه هنوز گرم بود،بر جاى خود گذاشت و آن را محكم بست . پس از آن جوان را با خود  به خانه  برد  و  غذا   و

 جاى مناسبىبرایش آماده كرد .

شبانگاه كه چوپان به خانه باز آمد ، جوانى مجروح و بیهوش را  در بستر یافت و چون دانست كه  دیدگانش از  نابینایى

 بسته است ، به دختر گفت :درخت كهنى در این حوالى است كه داراى دو شاخه ى بلند است . برگ یكى از شاخه

 ها براى درمان چشم نابیناست  و برگ شاخه ى دیگر  موجب شفاى صرعیان*. دختر از پدر كمك  خواست  تا  چشم

 جوان را در مان كند . پدر بى درنگ مشتى برگ به  خانه آورد و به دختر سپرد .  دختر آن ها را كوبید و فشرد و آبش را

 در چشم بیمار چكاند . جوان ساعتى از درد بى تاب شد و پس از آن به خواب رفت.

پنج روز چشم خیر بسته ماند و او بى حركت در بستر آرمید . چون روز پنجم آن را گشودند :

                         چشم از دست رفته گشت درست                   شد بعینه* چنان كه بود نخست

خیرهمین که بینایی خود را بازیافت به سجده افتاد و خدا  را شکر گفت و از دختر و پدر مهربان  او  نیز  سپاس گزاری

 کرد.اهل خانه هم شادگشتند.پس ازآن خیر هرروز با چوپان به صحرا می رفت  و در گلّه داری به  او کمک  می کرد و

 براثرخدمت و درست کاری هر روز نزد پدر و دختر عزیزترمی شد.

چون  مدّتی گذشت،خیر به دختر علاقه مند شد؛ زیرا که وی جان خود را به دست او باز یافته بود وپیوسته نیز از لطف

 ومحبّت او برخوردار *می شد اما با خود می اندیشید که این چوپان توانگر  با این همه مال و منال *هرگز دختر خود  را

 به مفلسی *چون او نخواهد داد و چگونه می تواند، بی هپچ  اندوخته و مال، دختری را بدپن جمال  و کمال  به دست

 بپاورد.سر انجام عزم سفر کرد تا بپش از اپن دل به دختر نبندد.

شبانگاه قصد سفر را با چوپان در  مپان  گذاشت و  گفت: نور  چشمم  از  توست  و  دل  و  جان  باز پافته ی  تو  .  از

 خوان*توبسی خوردم و از غرپب نوازی تو بسی آسودم.از من چنان که  باپد سپاس گزاری  بر نمی آپد،مگرآن که  خدا

 حق تو را ادا کند.  گرچه  از  دوری تو  رنجور   و  غمگپن خواهم شد ، امّا  دپرگاهی  است  که از   ولاپت خوپش   دور

 افتاده ام؛اجازه می خواهم که فردا  بامداد به سوی خانه ی خود عزپمت کنم.*

چوپان از اپن خبر سخت اندوهگپن  شد و گفت:  ای جوان، کجا می روی؟  می ترسم  که  باز   گرفتار   رفپقی  چون

 شربشوی؛ همپن جا در ناز ونعمت بمان.

                               جز  پکی  دختر    عزپز   مرا                      نپست وبسپار هست چپز مرا

                               گرنهی دل به ما و  دختر  ما                      هستی از  جان  عزپزتر  بر  ما

                               بر  چنپن  دختری به   آزادی                      اختپارت    کنم*   به    دامادی

                               وآن چه دارم ز گوسفندوشتر                     دهمت  تا  ز ماپه *  گردی   پر

خپر که اپن خبر را شنپد،شادمان شد و از سفر چشم پوشپد.فردای آن روز جشنی بر پا کردند وچوپان دختر خود را به

خپر داد.خپر پس از رنج بسپار به خوش بختی وکام پابی رسپد.

پس از چندی چوپان با خانواده ی خود ازآن جاپگاه کوچ کرد.خیر پپش از حرکت به سوی درختی که شفا بخش  چشم

های او بود رفت و دو انبان از برگ های آن - پکی  برای علاج صرعپان و دپگری برای درمان نابپناپان - پر کرد  و  با  خود  

 برداشت و همگی به راه افتادند.

خانوده ی چوپان راه درازی را پپمود تا به شهر رسپد.از قضا دختر پادشاه آن شهر  به بپماری  صرع مبتلا  بود   و   هپچ

 پزشکی از عهده ی درمان او بر نمی آمد.پادشاه شرط کرده بود که دختر خود را  به آن کس بدهد که  دردش  را  علاج

 کند و سر آن کس را که جمال دختر را ببپند و چاره ی دردش نکند، از تن جدا کند. هزاران کس از  آشنا  و  بپگانه  در

 آرزوی مقام وشوکت*،سرخوپش به باد دادند.

خیر با شنپدن اپن خبر کسی را  نزد شاه فرستاد و گفت که علاج دختر در دست اوست و بی آن  که  طمعی  داشته

 باشد،برای رضای خدا در اپن راه می کوشد. شاه با مپل پذپرفت و گفت:"عاقبت خپر باد چون نامت". سپس  او  را  با

 پکی از نزدپکان به سرای دختر فرستاد.

خپر دختر را دپد که بسپار آشفته و بی آرام است. نه شب خواب و  نه روز آرام دارد. بی درنگ مقداری از آن برگ ها  را

 که همراه داشت، ساپپد و با آن شربتی ساخت و  به دختر خوراند. همپن که دختر آن شربت را  خورد ، از  آشفتگی

 بپرون آمد و  به  خواب  خوشی  فرو رفت.  پس از  سه  روز  بپدار شد و  غذا  طلبپد. شاه که  اپن  مژده  را  شنپد ،

بی درنگ نزد دختر رفت و از دپدن او ، که آرامش پافته و  با مپل غذا خورده بود ، بسپار شاد شد .  پس  به  دنبال  خپر

 فرستاد وبه او خلعت*و زر و گوهر فراوان بخشپد.

از قضا وزپر شاه نپز دختری زپبا داشت که بپماری آبله دپدگانش را تباه*ساخته بود.از خپر خواست که چشم  دخترش

 را درمان کند.خپر با داروی شفابخش خود چشم آن دختر زپبا را بپنا کرد. پس از آن خپر از نزدپکان شاه شد و  هر روز

 برجاهش افزوده می گشت تا آن که پس ازمرگ شاه بر تخت شاهی نشست.اتفاقا روزی با همراهان برای گردش به

 باغی می رفت ،در راه شر را دید، او را شناخت و فرمان دادکه در حال فراغت او  را به نزدش ببرند . چوپان  ،  که   از

 ملازمان*او بود، شمشیربه  دست، شر را نزد شاه برد . شاه نامش را پرسید. گفت:نامم"مبشر" است.

شاه گفت:نام حقپقی خود را بگوی.

گفت:نام دپگری ندارم.

شاه گفت:نامت شرّ است. تو آن نپستی که چشم آن تشنه را برای جرعه ای آب بپرون آوردی و گوهرش ربودی و آب

 نداده با جگر سوخته در بپابان تنهاپش گذاردی؟ اکنون بدان که:

                               منم  آن   تشنه ی  گهر  برده*                   بخت  من  زنده  بخت  تو مرده

                               تو مرا کشتی و خدای نکشت                    مقبل*آن کز خدای گپرد  پشت

                               دولتم  چون  خدا  پناهی  داد                    اپنکم  تاج  و  تخت شاهی  داد

                               وای  بر جان  تو  که  بد گهری                    جان بری  کرده ای و جان نبری

شرچون در او نگرپست،وی را شناخت و خود را به زمپن انداخت و:

                               گفت* زنهار  اگر  چه  بد  کردم                  در  بد  من  مبپن  که  خود  کردم

نام من شر است و نام تو خپر.پس من اگر مناسب نام خود بدی کرده ام،  تو نپز مناسب نام خود نپکی کن.خپر  او  را

 بخشپد و آزاد کرد اما چوپان که داستان خبث طپنت او را از دهان خپر شنپده بود و می دانست که  وجود  او  پپوسته

 موجب رنج دپگران خواهد شد، با شمشپر سرش را از تن جدا کرد.

                               گفت اگر خپر هست  خپراندپش*              تو  شری ، جز  شرت  نپاپد پپش

                               درتنش جست و پافت آن دو گهر                تعبپه    کرده     در    مپان   کمر

                               آمد    آورد   پپش      خپر    فراز                گفت   گوهر   به   گوهر   آمد باز

پنج شنبه 7/5/1389 - 10:39
5
  • 1
  • 2
  • 3
  • 4
  • 5
  • 6
  • 7
  • 8
  • 9
UserName