هراس
توسط : mohbet

هراس اجتماعی:

در کودکان: گریه کردن- قشقرق- سفت کردن اندام- چسبیدن به یک شخص آشنا یا ماندن در کنار او- محدود کردن روابط در حد لالی( مونیسم)

اضطراب اجتماعی در ارتباط با همسالان روی می دهد نه صرفا در تعامل با بزرگسالان

در زنان شایع تر از مردان است اما در اکثر نمونه های بالینی شیوع آن یا در هر دو جنس برابر است یا بیشتر مبتلایان را مردان تشکیل می دهند.

مطالعات همه گیر شناختی و اجتماعی شیوع کلی هراس اجتماعی را 3 تا 13 در صد گزارش کرده اند

بیشتر مبتلایان از صحبت کردن در جمع واهمه دارند.

کمتر از نیمی از آنها از صحبت با غریبه ها یا ملاقات با فرد می ترسند. سایر ترس ها و عملکردها (غذا نخوردن- نوشیدن و...) کمتر متداول می باشد.

شروع هراس اجتماعی:

- در اواسط نوجوانی و یا سابقه بازداری اجتماعی

- کمرویی در دوران کودکی: همه ویزگی های خلقی جنبه ژنتیکی دارد، کسانی که کم رو هستن در آینده بیشتر دچار هراس اجتماعی می شوند.کم رویی ارثی است اما هراس اجتماعی ارثی نیست.

- ناگهانی به دنبال یک تجربه تنش زا و یا تدریجی ناشناس باشد

درمان هراس اجتماعی:

- عدم تقویت کودک و نوجوان هنگام گوشه گیری و تقویت او هنگام برقراری ارتباط با دیگران

- آموزش مهارت های اجتماعی متناسب با سن کودک و نوجوان

- تقلید از الگو: جذابیت در گروه- سرزنش، نصیحت، پیشنهاد و راهنمایی و اخلاقی کردن مسائل موانع ارتباط انسانی است.

- آموزش نقش جنسی

- ایجاد محیط های جمعی کوچک

- محبت از جانب دیگران (به خصوص بزرگسالان)

بهداشت سازنده روانی:

1- مهارت های شناختی: خزانه لغت، تجزیه تحلیل، صحبت کردن و...

2- مهارت های رفتاری: حرف زدن با دیگران، برقراری ارتباط، و ...

3- کفایت های هیجانی- تمایز بین خشم و دلخوری، ارتباط عاطفی

4- انگیزه ها، ارزش مسائل اخلاقی، بچه ها راجع به خود احساس مثبت داشته باشند

پایان

 

سه شنبه 19/6/1387 - 18:51
پسندیدم 0
UserName