کد: 1282533

پرسش

در رابطه با توکل به خدا در امورات زندگی لطفا" ارتباط بین توکل و وسیله را بیان کنید یعنی آیا انجام کارها نیاز به وسیله ندارد؟ و آیا مراجعه به وسیله انجام کار با توکل منافات ندارد؟

پاسخ

اصولاً خداوند عالم هستی را بر اساس نظام اسباب و مسببات استوار کرده یعنی برای رسیدن به هر مطلوبی باید از طریق اسباب آن اقدام کرد. مشیّت خداوند بر این قرار گرفته كه مردم در این عالم براى رسیدن به مقصود، از اسباب وسایل موجود كمك بگیرند، امام صادق علیه‏ السلام مى ‏فرماید: «اراده الهى بر این قرار گرفته كه همه چیز مطابق اسباب جریان یابد، به همین جهت براى هر چیزى سببى قرار داده است».بنابراین، بى ‏اعتنایى به عالم اسباب، به معناى بى ‏توجهى به سنت‏هاى الهى است.2- مراد از توکل : سپردن كارها به خداوند و اعتماد بر لطف اوست. حقیقت توكل و سپردن امور به خداوند، همان اعتماد قلبى در همه كارها بر خداوند و صرف نظر كردن از غیر او هنگام تمسک به اسباب مادی است. یعنى اعتماد كردن به او و استقلال ندادن به اسباب و توجه كامل به مسبب الاسباب (خداوند)؛ یعنى در عین استفاده از اسباب، توجه داشته باشیم كه اسباب، از خود چیزى ندارند و در تأثیر، مستقل نمى ‏باشند؛ بلكه تكیه ‏گاه اسباب و تاثیر گذاری آنها نیز به قدرت و مشیتت خداوند متعال است.لذا توکل منافاتى با تحصیل اسباب ندارد و به معناى ترك فعالیت و كوشش جسمانى و تدبیر عقلانى نیست. بنابراین، در عین توجه داشتن به عالم اسباب، انسان باید از غرق شدن در آن و دل بستن به غیر خدا اجتناب کند. یعنی انسان، باید با كمال قدرت و قوت، از هر گونه وسیله مشروع براى پیروز شدن بر مشكلات و رسیدن به هدف بهره گیرد و موانع را از سر راه خود بردارد و با این حال، متكى به لطف پروردگار و قدرت بى‏ پایان او باشد و موفقیت و رسین به مطلوب را تنها از او بداند.3- اسباب منحصر در امور مادی نیست اسباب معنوی هم داریم . دعا توسل اعمال نیکی (مانند صدقه و کمک به دیگران) که تنها برای رضایت خدا انجام می شود نمونه هایی از اسباب معنوی اند که در کنار اسباب مادی تاثیر گذارند همچنان که اموری مانند گناه و ظلم به دیگران نمونه هایی از اموری هستند که مانع از تاثیر گذاری اسباب مادی می شوند. در روایات امده است که روزی یکی از اصحاب رسول خدا برای نماز به مسجد آمد و بعد از نماز اعلام کرد که شترش گم شده است و به حضرت رسول اعلام کرد که من به خدا توکل کردم و شترم را بیرون مسجد رها کردم و به نماز آمدم. حضرت رسول صلی الله علیه و آله و سلم به او فرمودند: « اعقل ثم توکل» یعنی باید شترت را می بستی و سپس به خدا توکل می نمودی . همین مطلب بین ما معروف است که: با توکل زانوی اشتر ببند. و این حکایت نشان دهنده ی این مطلب است که استفاده از وسیله در کنار توکل لازم است و منافاتی با آن ندارد. موفق باشید.

مشاور : آقای روحاني | پرسش : يکشنبه 10/2/1396 | پاسخ : سه شنبه 26/2/1396 | | ليسانس | 50 سال | معارف اسلامي | تعداد مشاهده: 64 بار

تگ ها :

UserName