• مشکی
  • سفید
  • سبز
  • آبی
  • قرمز
  • نارنجی
  • بنفش
  • طلایی
  • تعداد بازديد :
  • 2991
  • سه شنبه 1386/7/17
  • تاريخ :

همچنان ساكت، همچنان جذاب

مستر بین

تعطیلات «مستربین»

۱۷ سال پس از ظهور اولیه اش در تلویزیون بریتانیا، رووان اتكین سون در به تصویر كشیدن مستربین هنوز چنان موفق است كه نمى توانید خود را از مشاركت در ماجراهاى او كنار بكشید.

تصویرى كه از مستربین در ذهن داریم همیشه یك تصویر جالب و خنده دار و همراه با نوعى ساده انگارى افراطى از سوى وى است. او به طرز حیرت بارى احمق است ولى جذابیت اش مانند كاراكتر كارآگاه كلوزو (پلنگ صورتى) دقیقاً از همین نقطه و نكته مى آید.دومین فیلم بلند سینمایى از روى این كاراكتر كه «تعطیلات مستربین» نام دارد و بتازگى در سطح جهان اكران شده و توفیق مالى قابل توجهى هم داشته، نشانه اى از پذیرش عمومى این كاراكتر تحت هر شرایطى است. وگرنه رووان اتكین سون خالق و بازیگر این كاراكتر در این فیلم به ندرت چیزى را رو مى كند كه پیش تر از وى ندیده باشیم. بواقع مستربین چنان جا افتاده و محبوب است كه احتیاج به انجام كار تازه اى ندارد حتى ظهور تصویرش براى موفق بودنش كفایت مى كند.

البته در بخش هاى انتهایى «تعطیلات مستربین»، موقعى كه بى نظمى ها و شلوغى هاى این كاراكتر به اوج مى رسد.خنده هاى نابى برانگیخته مى شود اما در سایر قسمت ها و سكانس ها این فیلم چیزى بیش از سابق و فزون تر از كارهاى پیشین بین در بر ندارد و به نظر مى رسد كه جمع آورى و تشكیل كلكسیونى از تكه ها و كارهاى همیشگى و بلاهت هاى معروف او باشد. این در حالى است كه در نگاه نخست اتفاقى تازه و مهم براى مستربین افتاده و او از «لندن بارانى» به سواحل آفتابى ریوى یراى فرانسه و بهتر بگوییم شهر سینمایى كن و فستیوال معروف فیلم آن كوچ و سفر كرده است. ۱۷ سال پیش بود كه كاراكتر مستر بین براى نخستین بار توسط رووان اتیكن سون بازیگر خاص و متفاوت بریتانیایى در تلویزیون كشورش رو شد و هنوز كه هنوز است او چنان این نقش را در تسخیر خود دارد و آنقدر آن را جذاب و تماشایى ارائه مى دهد كه امكان ندارد بتوانید خودتان را از مشاركت بخشیدن در كارهاى احمقانه او كنار بكشید و هر چقدر هم كه حركات وى مثل سابق و فاقد بداعت نشان بدهد، این كشش و رویكرد همچنان دایر است.

رووان اتكین سون همیشه گفته است كه كاراكتر بین را از شخصیت «موسیو هولو»ى ژاك تاتى وام گرفته و بین را براساس چنان كاراكترى ساخته و ترسیم كرده است و اگر چنین باشد، باید متذكر شد كه فیلم جدید او نوعى ارج گذارى بر فیلم «تعطیلات موسیو هولو» و نشأت گرفته از آن است. در بخش آغازین فیلم توضیح داده مى شود كه مستربین چگونه صاحب مجوز و امكان و بلیت سفر به فرانسه مى شود و او را مى بینیم كه با یك دوربین فیلمبردارى دیجیتال به كن مى رود. او با این دستگاه از قسمت هاى مختلف و بواقع از هر گامى كه در این راه برمى دارد، فیلمبردارى وآن را روى عكس ثبت مى كند. این تدبیر سبب مى شود كلیت سفر بین براى بینندگان در یك روند بگنجد و معنا پیدا كند و موقعى كه به سكانس هاى نهایى مى رسیم توالى آنها در شكل گیرى قصه در ذهن بیننده ها و معنا بخشیدن به آن سهم عمده اى مى یابد.

با این حال مستربین همان آدم احمقى است كه همیشه شناخته ایم و طى سفرى كه برشمردیم دائماً براى خودش و اطرافیانش دردسر خلق مى كند. یكى از آن افراد، فیلمساز خودستا و مغرورى به نام كارسون كلى (با بازى ویلم دفو) است. او هم مانند بین راهى كن است با این تفاوت كه مى خواهد در آنجا فیلم جدیدش را روكند و در مراسم معارفه آن شركت داشته باشد. در قدم بعدى بین سوار یك قطار در پاریس مى شود اما در داخل قطار با حمایت هر چه بیشتر موجب فاصله افتادن بین یك فیلمساز روسى (كارل رودن) و پسرش استپان (مكس بالدراى) مى شود و بواقع كارى مى كند تا این دو نفر یكدیگر را گم كنند. بین كه متوجه شده دسته گل به آب داده است، در قسمت هاى بعدى مى كوشد پسر را به نزد پدر بازگرداند ولى در همین راه با یك بازیگر تازه كار («اما دوكانس») كه راهى فستیوال كن است، نیز آشنا مى شود.

در این بین و در گرماگرم مسیر و حوادثى كه برشمردیم و فقط حماقت مستربین مى تواند به آن معنا ببخشد، گذار او به یك رستوران غذاهاى دریایى هم مى افتد و گارسون آنجا (ژان روشفورت) ظرفى حاوى انواع جانوران طبخ شده دریایى را براى بین مى آورد و تلاش این احمق بالفطره براى سر درآوردن از این غذا و خوردن آن صحنه هاى جالبى را خلق مى كند. با این وجود، استیو بندل لك در مقام كارگردان و هامیش مك كول و رابین دریسكول به عنوان سناریست ها هیچ چیز اورجینال و اصیلى را به ماجراهاى سنتى «بین» نیفزوده اند، اما آن قدر روى تكه ها و صحنه هاى آشناى قبلى «بین» مانور و تأكید كرده اند كه امكان ندارد بیننده ها تحت تأثیر قرار نگیرند و همین مسأله نیز براى كشیده شدن آنها به فیلم كفایت مى كند، درست است كه از این طریق «تعطیلات مستربین» هیچ گاه خسته كننده نمى شود، اما باید اذعان داشت كه تعدادى از سكانس ها بیش از حد طولانى است و تعداد نماهاى ناب در این میان كم است و تكرار مكررات، پرشمار، بالدارى و دوكانس در رل هاى محوله نظرها را جلب مى كنند ولى هم رل شان كوتاه و فاقد حجم كافى است و هم قصه وابسته به وجود آنها نیست. در نقطه مقابل ویلم دافو با سابقه بازى در دهها فیلم دراماتیك رلى را ارائه مى كند كه هم مهم است و هم از حجم كافى برخوردار است و بدون او نمى توان فیلم را كامل شمرد.

با این وجود فیلم بدون كاراكتر خود «بین» وجود خارجى ندارد و اصلاً غیرقابل تصور است و مانند معمول تمام كاراكترها ساخته شده و مقابل چشم ها قرار داده شده اند تا مستربین از بین آنها بگذرد و وسیله اى براى تجلى بیشتر وى باشند. او بچه اى است كه فقط قد كشیده و بزرگ شده اما در دل و اصل همان كودكى مانده است كه در گذشته بود. این در حالى است كه مانند معمول بین ساكت است وحرف نمى زند وكل كلماتى كه از زبانش در فیلم شنیده مى شود، واژه هایى مانند بله، متشكرم و كن است. اینچنین است كه او با حماقتى چشمگیر و تمركز كامل بر خودش و افكارش از مسیرى طولانى و پرحادثه عبور مى كند و به سمت مقصد مى رود. این از هنر اتكین سون است كه مى تواند سال هاى مدید كارى كند كه مردم دائماً به او چشم بدوزند و مردى را كه ذاتاً احمق است و یك كلمه هم حرف نمى زند، رها نكنند و در هر قدم او به سمت دردسرهاى برخاسته از حماقت خودش، با وى همراه باشند و كارى كند كه بین قریب به ۲دهه پس از خلق اش همانقدر جذاب باشد كه در گذشته بود. «تعطیلات مستربین» این فیلم ۹۰ دقیقه اى كمپانى یونیورسال همانطور كه قبلاً گفتیم یك اثر بدیع و تازه نیست ولى هنر اتكین سون و دردسرهاى جذاب و تماشایى كه او براى بین خلق مى كند، مردم را باز هم به دنبال این كاراكتر مسخره مى كشاند و هدف اولیه سازندگان آن را كه فروش و كسب درآمد است، برآورده مى كند.

منبع : ایران

مطالب مرتبط :

دلتنگی برای آقای تاتی

UserName