• مشکی
  • سفید
  • سبز
  • آبی
  • قرمز
  • نارنجی
  • بنفش
  • طلایی
  • تعداد بازديد :
  • 2809
  • سه شنبه 1386/7/10
  • تاريخ :

فرزندان را به یك رشته ورزشی محدود نكنیم

فرزندان را به یك رشته ورزشی محدود نكنیم

در دوران كودكی و نوجوانی ، نوجوان را در یك رشته‌ی ورزشی محدود نكنیم و امكان حضور وی را در رشته‌های مختلف فراهم آوریم تا استعداد خود را بشناسد. با توجه به پتانسیل موجود در نوجوانان ورزش می‌تواند این افراد را به فعالیت در یك محیط سالم عادت دهد. نوجوانانی كه در محیط‌های ورزشی حضور می‌یابند نسبت به آن‌هایی كه فعالیتی ندارند یا در سایر محیط‌ها حضور دارند چه از لحاظ بدنی و چه از لحاظ روانی سالم ‌تراند.  محیط‌های ورزشی برای كودكان هشت تا 12 ساله نباید زیاد رقابتی باشد، چرا كه این افراد به بازی تفریح و سرگرمی ‌با دوستان خود نیاز دارند و باید آزاد باشند.

باید با توجه به امكانات مدرسه، رشته‌های مختلف را به كودكان آموزش دهیم و نه فقط به صرف پیشرفت كودك در یك رشته او را در همان فعالیت محدود كنیم، شاید كه در رشته‌های ورزشی دیگر بهتر عمل كند. اگر كودكان را از ابتدا در یك رشته تخصصی محدود كنیم، علاوه بر آسیب فیزیكی، آسیب روانی هم خواهد دید.

از آن جا كه كودك همیشه نمی‌تواند برنده باشد، ‌وقتی در یك رقابت ضعیف عمل می‌كند،‌ اعتماد به نفس خود را از دست داده و این عامل روی هم زندگی فرد تاثیر منفی خواهد گذاشت.  هدف از ورزش در دوران رشد نباید پرورش قهرمان باشد و باید كاری كنیم فرد را با علاقه‌مند كردن به فعالیت بدنی در محیط ورزشی حفظ كنیم.

انجام تمرینات با وزنه و به صورت ناآگاهانه، احتمال آسیب را بالا می‌برد و بسته به نوع بخش آَسیب دیده، صدمات غیر قابل جبرانی را برای نوجوان به بار خواهد آورد. مهارت‌های بنیادی زیربنای حركات تخصصی اند و احتمال آسیب دیدگی در این حركات كمتر و فواید زیادی دارند.

سطح آگاهی جامعه از اهمیت فعالیت در دوران رشد كم است، خانواده هیچ آگاهی از اهمیت این امر نداشته و صرفا برای رهایی از شیطنت‌های كودك در خانه، سرگرمی ‌كودك، انتظارات واهی چون افزایش قد و... كودكان را روانه سالن‌های ورزشی می‌كنند.‌ چون این دیدگاه‌ها ربطی به سلامتی كودك ندارد، این عدم شناخت باعث شده روی ورزش به صورت كلیدی كار نشود.

 دكترشجاعی عضو هیات علمی‌ دانشگاه الزهرا (س) و دارنده‌ی PHD رفتار حركتی

UserName