• مشکی
  • سفید
  • سبز
  • آبی
  • قرمز
  • نارنجی
  • بنفش
  • طلایی
  • تعداد بازديد :
  • 2242
  • شنبه 1386/7/7
  • تاريخ :

سلوک برتر

امام موسی صدر

هر كجا می‌رفت، او را می‌شناختند؛ لباده‌ای بر تن و عمامه‌ای سیاه بر سر به نشانه نواده علی ـ امام اول شیعیان ـ با قد یك‌متر و 98 سانتیمتر. اما فقط قد بلند، صورت بشاش و رفتار آرام او نام «سید موسی صدر» را از دیگران متمایز نمی‌كرد، بلكه سلوك و نظرات نادر، آن هم در میدان فقه و فقاهت گواهی دیگر بر این نام بود. در جولانگاه تبادل آرا، دیدگاه او بسیار متفاوت به نظر می‌رسید؛ به گونه‌ای كه روزی دانشجویی در بیروت- پایتخت لبنان- به او گفته بود: «حرف‌های شما بسیار عالی است ولی از كجا كه از اسلام باشد؟ ما چنین چیزی تا حال نشنیده‌ایم.» او فرزند حوزه‌های علمیه- پایگاه آموزشی مفسران دین اسلام- بود؛ هم در این مراكز آموزش دیده بود و هم زندگی آبا و اجدادش با آموزش علوم دینی گره خورده بود. در پیرامون او هم در میان خویش و قوم فقط عمامه به سر می‌دید و عبا بر دوش. او دل در گرو آنان داشت؛ ولی نظراتش متفاوت با دیگر آموزش‌یافتگان این مراكز مطرح می‌شد؛ به نوعی فرزند حوزه این بار با حوزویان بود و بر حوزه. بزرگ مرجع تقلیدی در نجف را تا بیمارستان‌های لندن مشایعت كرد و از آن سو به خواهرزاده خود درباره عالم دینی دیگری گفت: «از این انسان 95 ساله چه توقعی داری؟ او 95 سال پیش در دهكده‌ای در فلان استان ایران به دنیا آمده و تا سن 23 سالگی از آنجا خارج نشده است، بعد هم یكدفعه بلند شده و به شهری چون نجف آمده كه از همه چیز و همه جای دنیا بی‌اطلاع است

امام موسی صدر

صدر به ساختار منتقد بود؛ نه به اشخاص. او آنچنان در میان مراجع ارج و قرب داشت كه آیت‌الله بروجردی، بزرگ مرجع شیعی در قم با علاقه‌مندی مفرط نامه به او نوشت و از او خواست كه همچون «شیخ‌مهدی حائری‌یزدی» كه به ایالات متحده آمریكا رفته بود، او هم به ایتالیا برود و از سوی او مبلغ تشیع راستین باشد. از دیگر سو در نجف هم زعمای حوزه دل در گروی او داشتند؛ از آیت‌الله محسن حكیم تا آیت‌الله خوئی. او حتی در آن روزی كه مجلس اعلای شیعیان لبنان را برپا كرد؛ پیش از آن در محضر آیت‌الله حكیم جلوس و نظر مثبت ایشان را مطالبه كرده بود. حتی در برخی نظرات فقهی نوگرایانه او جایگاه علمای شیعی لحاظ شده بود. به هر حال «سیدموسی صدر» در چارچوب‌های فكری، اعتقادی و سیاسی مرسوم قرار نمی‌گیرد. او نوگراست؛ اما با سنت‌گرایان سر جنگ ندارد و بر مقام آنان ادای احترام می‌كند. شیعه‌ای پروپا قرص است؛ در مقابل، اهل تسنن را برادر می‌نامد و از «وحدت فقهی» با آنان سخن می‌راند. فقیه است ولی به كلیسا می‌رود و در جایگاه كشیش‌ها به عنوان یك روحانی شیعه موعظه می‌كند و برای دختران و پسران مسیحی خطبه عقد می‌خواند. گروه نظامی امل را به راه می‌اندازد؛ البته در دیگر سو با تروریست‌ها می‌رزمد و آنان او را به سرسپردگی به اسرائیل متهم می‌كنند و انقلابیون ایرانی نیز او را عامل امپریالیست می‌خوانند. به روش و منش «سیدجمال‌الدین اسدآبادی» به عنوان الگو می‌نگرد،ولی از عدم همراهی این متفكر نوگرای اسلامی با مردم گلایه دارد. صدر اگرچه به این و آن انتقاد می‌كند و تنها پرورش‌یافتگان مراكز آموزشی خود را قابل اعتماد می‌داند، اما هیچ‌گاه با رقیب، دشمن، مخالف و رهبر سیاسی این كشور و آن كشور سر ناسازگاری و جنگ ندارد؛ بلكه به دیدار آنان می‌رود، مصافحه می‌كند، آغوشش را برایشان باز می‌كند و تنها راه‌حل تمام مسائل را «گفت‌وگو» می‌پندارد. در دل كانون جنگ‌ها و اختلافات فرقه‌ای چنین فقیه سیاستمداری زاده می‌شود و در این كارزار سنت‌گرایی و بنیادگرایی خاورمیانه با مماشات با متولیان این تفكرات، فرزند خود را متولد می‌كند: «نوگرایی اسلامی در بستر قدرت»؛ نه خارج از میدان سیاست.

اما ناگهان او، با این سیما و این منش در بعدازظهر 9 شهریور 57 در طرابلس به گونه‌ای تراژدیك از صحنه سیاست خاورمیانه محو می‌شود. صاحب‌منصبان لیبی نیز ربوده شدن او را در خاك این كشور تكذیب می‌كنند و از سفر او به ایتالیا می‌گویند و حضور چمدان‌های او به همراه دو همراهش در یكی از هتل‌های رم را دال بر این ادعا می‌‌انگارند. 29 سال از این حادثه می‌گذرد اما همچنان نه نام و نه نشانی از او و حتی چگونگی ربودنش سخنی به میان نمی‌آید.

امام موسی صدر

امام موسی صدر

سی صدر دوران كودكی تحصیلات حوزوی و دانشگاهی ( ) هجرت به لبنان، اهداف و فعالیت ها ربوده شدن مسئولیت رژیم لیبی تأسیس حركت المحرومین ( ) وصیت نامه شهید چمران به ایشان ( ) آلبوم عكس دوران كودكی امام موسی صدر، سال 1307ه.ش در بیت ر...
UserName
عضویت در خبرنامه