• مشکی
  • سفید
  • سبز
  • آبی
  • قرمز
  • نارنجی
  • بنفش
  • طلایی
  • تعداد بازديد :
  • 2533
  • چهارشنبه 1386/3/9
  • تاريخ :

خاکریزی به وسعت یک شهر

دز فول

کوچه باریک بود و بولدوزر نمی‌توانست برود زیر آوار مانده‌ها را نجات بدهد.پیرمردی فریاد زد: «خب خانه‌های ما را خراب کنید تا کوچه باز شود.»

در پایگاه‌های هوایی عراق، برای خلبان‌ها درشت نوشته بودند: «دزفول را فراموش نکنید»!

دزفول دروازه خوزستان بود و خوزستان دروازه ایران. این را هم دزفولی‌ها خوب می‌‌دانستند و هم عراقی‌ها. از همان روزهای اول، مردم دزفول فهمیده بودند که باید بمانند، مقاومت کنند، مجروح شوند و شهید بدهند. آنها یاد گرفته بودند که چطور با یک موشک که از ناکجا آباد بر سرشان فرود می‌آید، کنار بیایند. مثل آن مادر پیری که دو تا از پسرهایش شهید شده بودند، آمده بود کوچه را آب و جارو می‌کرد.

می‌گفت که دلم می‌خواهد وقتی بسیجی‌ها آمدند اینجا، ببینند که ما هنوز هستیم و پشتشان را خالی نکرده‌ایم. یا مثلاً آن روز که انتخابات ریاست جمهوری بود. شب قبلش پنج تا خمپاره زدند به شهر، فردا مردم شهدایشان را بردند سردخانه، بعد رفتند به کاندیدایشان رأی دادند، بعد شهدایشان را بردند دفن کردند.

اولویت‌ها برای معلوم بود. راه‌پیمایی روز قدسشان را زیر موشک باران انجام می‌دادند. در سختی‌ها هم اصلاً اهل کوتاه آمدن نبودند. برای مقابله با عراقی‌ها، اسلحه کم داشتند. مردانه یک نارنجک می‌انداختند وسط ورق بازی چند تا عراقی و با خشاب پر برمی‌گشتند بین بقیه، شعار و تکبیر هم که چاشنی غم و شادی‌شان شده بود. مومن بودند، و گرنه در آن کشاکش بلا، هر کس بود از شهر می‌رفت و دنبال یک سرپناه امن. آن روز عراقی‌ها فکر می‌کردند به راحتی می‌توانند از این دروازه بیایند و ایران را مال خودشان بکنند. نمی‌دانستند که در آینده نزدیک، دزفول نمادی از مقاومت مردم ایران می‌شود. طوری که آن جوان دزفولی به خنده بگوید: «خمپاره که زدند ناشکری کردیم، شد گلوله توپ. قدر توپ را ندانستیم، شد موشک سه متری، از سه متری هم به شش‌ متر و از آن هم به نه متری و دوازده متری. برویم خدا را شکر کنیم تا پانزده و بیست متری نرسیده!» و راست می‌گفت؛ دزفول انواع بمباران‌ها را تجربه کرده بود.

موشک به خانه‌های انتهای یک کوچه اصابت کرده بود. کوچه باریک بود و بولدوزر نمی‌توانست برود زیر آوار مانده‌ها را نجات بدهد. پیرمردی فریاد زد: «خب خانه‌های ما را خراب کنید تا کوچه باز بشود.»

دزفول برای خودش شده بود خط مقدم جبهه. اصلاً جبهه شهری، خطرناک‌تر بود. نه دشمن را می‌دیدی و نه می‌توانستی او را نشانه بگیری. فقط می‌توانستی شهرت را ول کنی و بروی یا بمانی و صبر کنی! و مردم دزفول ماندند و حماسه آفریدند. در شهر ماندند و حکایت این ماندن و استوار ماندن، در این چند خط نگنجید. در هیچ کتابی هم نمی‌گنجد، باور کن!

چزابه نامی که فراموش نمی شود

چزابه نامی که فراموش نمی شود

چزابه نامی که فراموش نمی شود
بدا به آنانکه در این قافله نبودند

بدا به آنانکه در این قافله نبودند

بدا به آنانکه در این قافله نبودند
حمله موشکی به تهران

حمله موشکی به تهران

حمله موشکی به تهران
اعتراف جهان به جنايات صدام و پيروزي سياسي ايران

اعتراف جهان به جنايات صدام و پيروزي...

اعتراف جهان به جنايات صدام و پيروزي سياسي ايران
UserName
عضویت در خبرنامه