• مشکی
  • سفید
  • سبز
  • آبی
  • قرمز
  • نارنجی
  • بنفش
  • طلایی
  • تعداد بازديد :
  • 759
  • يکشنبه 1386/1/26
  • تاريخ :

شاعران به زندگی نگاه نمی‌كنند

 

محمدعلی سپانلو

محمدعلی سپانلو اعتقاد دارد: حالا كه به میانه دهه 80 رسیده‌ایم، متوجه می‌شویم كه شعرمان با دهه‌ی 70 تفاوت عمده‌ای نداشته است.

این شاعر در ادامه‌ی متذكر شد: در اوایل دهه‌ی 70 حركتی پیدا شد، كه مشخصه‌ی اصلی آن، «معناگریزی» و نفی همه‌ی قواعد فنی بود. البته در ابتدا به این حركت امیدوار بودیم، ولی امروز به معناگریزی تبدیل شده است.

وی افزود: باید توجه داشت هر چیز معنای اولیه‌ای دارد كه امكان می‌دهد در ساختن معناهای دیگر شركت كند. اما به نظر می‌رسد جنبشی كه در دهه‌ی 70 رخ داد، در دهه‌ی 80 ادامه یافت و جمله ظاهرا حق به جانب «معناگریزی»، به بی‌مسؤولیتی نسبت به زبان و كلام تبدیل شده است، كه این اتفاق هرگز در ادبیات ما نیافتاده بود.

سپانلو از شاخصه‌های شعر دهه‌ی 80 را غیبت تصویر و ایماژ دانست و افزود: در شعر این دهه، تصویر و ایماژ اصلا دیده نمی‌شود، و مگر به صورت تصادفی بتوانیم در شعر امروز تصور و ایماژ بیابیم. نكته‌ی دیگر این است كه به نظر می‌رسد شاعران ما به زندگی نگاه نمی‌كنند، بلكه بیش‌تر به جمله، فارغ از معنا داشتن آن، می‌نگرند.

او در عین حال معتقد است: شعر فارسی به هر حال كار خود را می‌كند و شاعرانی هستند كه گول تئوری‌ها را نمی‌خورند و دنیا را با نگاه خاص خود می‌بینند، و تئوری‌ آن‌ها را از شعر دور نمی‌كند؛ بنابراین شعر فارسی همچنان كار خود را می‌كند.

سپانلو همچنین یادآور شد: در دهه‌ی 70 شاعرانی دنبال تفاوت‌ها رفتند، اما تفاوت داشتن اثر هنری كافی نیست. كسانی كه امروز شعرشان همچنان خوانده می‌شود، به خاطر این حرف‌ها نیست؛ بلكه به خاطر شعرهای خوب گذشته‌شان است.

 

مطالب مرتبط:

یك سال از رفتن منوچهر آتشی می‌گذرد

 

منبع: ایسنا

 

UserName