• مشکی
  • سفید
  • سبز
  • آبی
  • قرمز
  • نارنجی
  • بنفش
  • طلایی
  • تعداد بازديد :
  • 4134
  • سه شنبه 1382/7/8
  • تاريخ :

مثنوی «نی نامه»

 از جــدایــی ها  حــکایـت مـی کنـد

بشنو این نی چون شکایت می کند      

در  نَـفیـــرم  مــرد و  زن نالیــده انــد

کـز  نیـسـتان  تـا مــرا  بُـبـریــده اند

تـا بـگــویــم  شــرح   درد  اشــتـیـاق

سینه خواهم شرحه شرحه از فراق

باز  جــویــد  روزگـار   وصــل خویــش

هر کسی کو دور ماند از اصل خویش

جفت بـَدحالان و خوش حالان شــدم

مـن به هـر  جـمعیتـی  نـالان  شدم

از  درون مـن نـجُـسـت  اســرار مــن

هر کسی از ظـِّن خـود شـد یـار من

لیک  چشم و گوش را آن نور نیسـت

سـِّـر مـن از نـاله ی مـن دور نیـست

لیک کس را دیدِ جان دستور  نیسـت

تن  ز جان و جان ز تن مستور نیست

هر کـه ایـن آتـش نـدارد نیـست بــاد

آتشست این بانگ نای و نیسـت باد

جوشـش عشقسـت کانـدر مَی فتـاد

آتـشِ عشقسـت کــانــدر نــی فـتـاد  

پرده هــایش  پــرده هــای  مـا دَریـــد

نی حــریفِ  هــر کـه از  یـاری  بــُرید

همچو نی دَمساز و مشتاقی که دید؟

همچو نَـی زهـری و تَریـاقـی کـه دید؟

قصــّه هـای عـشـق مجنـون می کنـد

نَــی حـدیـثِ راهِ پــُر خــون مـی کـنـد

مـر زبـان را مُشتـری جز گوش نیسـت

محـرم این هـوش جُــز بیـهوش نیست

روزهـا   بــا   ســوزها  همـــراه  شــد

در  غـــم  مــا  روزهــا  بیـگــاه  شـد

تو بمان ای آنـکه چـون تـو پـاک نیست

روزهـــا گــر رفـت گــو رو بـاک نیست

هـر کـه بـی روزیـست روزش دیــر شد

هــر کــه جز مـاهی ز آبش سیر شد

پــس ســخن کــوتــاه بــایــد والـسلام

در  نیــابد  حــال پُـــختــه  هیــچ خـام

مثنوی


چنـد بـاشی بـندِ سیم  و بـندِ  زَر

بـنــد  بــگسل  بــاش  آزاد  ای  پســـر

چنـد گنجد؟ قسـمت یــک  روزه ای

گـــر  بــریــزی  بـــحر  را  در  کــوزه ای

تا صــدف قــانـع نشد پُـر دُر  نشُــد

کــوزه ی  چشـمِ حریـصــان  پُـر نشُد

او ز حــرص و عیب ، کلی پـــاک  شد

هر  کـه  را  جامه ز عشقی  چاک شد

ای طبـیـب جـملــه عـلت هــای مـا

شاد باش ای عشق ِخوش سودای مـا

ای تـو افــلاطــون و جــالینــوس مـا

ای  دوای ِ  نــِخوت  و   نـــامــوس  مــا

کــوه در رقــص آمـــد و چــالاک شـد

جسـم خــاک از عشــق بــر افلاک شد

طـور مست و  خَــرّ مـوسـی صاعقـا

عشـــق  ، جـان طـــور  آمــد عــاشــقــا

همــچون نــی من گفتنیها گفتـمــی

با  لــب دمــسـاز خــود گـــر جـفتــمــی

بــی زمــان شـد گرچه دارد صـد  نـوا

هــر کـــه او از هــم زبــانی شـد جدا

نشنوی زان پـس ز بلبـل سرگذشـت

چونــکه گـــل رفت و گلستان درگـذشت

زنده معشو قست و عاشق مرده یی

جـمـله معشــوقـست و عـاشق پرده یی

او  چـو  مرغـی  مـاند  بی پر  وای ِاو

چــــون  نـبــاشـد  عــشـق را  پـروای  او

چــون نـبـاشد نـور یـارم پیش و پس؟

مــن چگــونه هــوش دارم پیــش و پــس

آیـنـه  غـمـّـاز   نبـود   چــون   بـــود؟

عشــق خــواهــد کیــن سخن بیرون بود

زانکه  زنــگار از رُخـش  ممتاز نیست

آیــنـه ات  دانـی  چـرا  غـّمـاز  نـیـسـت؟

پس هر چه پیشت آید گردن بنه قضا را

پس هر چه پیشت آید گردن بنه قضا را

پس هر چه پیشت آید گردن بنه قضا را
من آن مرغم که ...

من آن مرغم که ...

من آن مرغم که ...
قصه عاشقان خوش است بسی

قصه عاشقان خوش است بسی

قصه عاشقان خوش است بسی
سفری دل انگیز در داستانهای کهن

سفری دل انگیز در داستانهای کهن

سفری دل انگیز در داستانهای کهن
UserName