• مشکی
  • سفید
  • سبز
  • آبی
  • قرمز
  • نارنجی
  • بنفش
  • طلایی
  • تعداد بازديد :
  • 367
  • سه شنبه 1385/3/30
  • تاريخ :

رمان چندجلدی برای خوانندگان امروز دلپذیر نیست

در ایران آثار جدی كم‌تر مورد پسند واقع می‌شوند


خسرو حمزوی داستان نویس معاصر معتقد است: طرح كلی داستان و موضوعش تعیین‌كننده حجم آن است و نویسنده نمی‌تواند حجم رمان را تعیین كند.

این داستان‌نویس در گفت‌وگو با خبرنگار بخش ادب خبرگزاری دانشجویان ایران(ایسنا)، تصریح كرد: نویسنده یك طرح كلی در ذهنش دارد كه آن‌را طراحی كرده و رویش فكر می‌كند. در واقع هنگام نوشتن جرقه‌هایی در ذهنش زده می‌شود، بعد از آن كلیاتش، تعیین‌كننده حجم آن است. مثلا طرح داستان «برادران كارامازوف» كه داستان قرن نوزدهمی است، به گونه‌ای است كه داستایوفسكی نمی‌تواند كار را كوتاه بنویسد، زیرا در این داستان سه جریان فكری قرن نوزدهم یعنی مذهبی، عیاشی و فلسفی در داستان آمده است و یا طرح داستان «كوه جادو» توماس مان كه داستانی بلند است، نیز به گونه‌ای است كه نمی‌تواند كوتاه باشد، چرا كه مان مجموعه‌ی فكری اروپا را در آن می‌آورد.

وی با بیان این مطلب كه با حجم زیاد رمان و این‌كه پنج یا شش جلد باشد، مخالف است، افزود: در داستان‌های بلند تنها چند استثنا وجود دارد، مثلا «اولیس» جیمز جویس با آن‌كه داستانی بلند است، اما ساختمانش آدم را خسته نمی‌كند. یا در قرن بیستم نویسندگانی چون مارسل پوست آثار بلندی را خلق كردند كه اتفاقا آثار موفقی از آب درآمدند.

حمزوی ادامه داد:‌ این برداشت آن دسته از نویسندگان جهان كه به تبعیت نویسندگانی چون پروست یا شولوخوف، داستان‌های طولانی می‌نویسند، شاید برای خوانندگان معاصر چندان دلپذیر نباشد، همان‌طور كه داستان كوتاه اقتضا‌یش كوتاه است و بقیه آن روده‌درازی خواهد بود. البته داستان بلند هم اقتضایش بلند است و نمی‌تواند كوتاه باشد.

وی اعتقاد دارد: در دنیای امروز و با اوضاع و احوال كنونی لزومی ندارد نویسنده یك اثر پنج یا شش‌جلدی خلق كند.

نویسنده‌ی «در بیشه‌های آسوریك»، نویسندگی را مانند تپش قلب دانست و توضیح داد: نوشتن یك چیز خود به خودی است؛ نمی‌توان تصمیم گرفت نویسنده شد یا نشد. نویسندگی ضرورت‌های درونی نویسنده است كه باید زمانی بیرون بزند. هیچ هنرمندی تصمیم نمی‌گیرد هنرمند باشد یا نباشد .

وی درباره‌ی این موضوع كه كار بلند، زمان زیادی را از نویسنده می‌گیرد و به این دلیل او ترجیح می‌دهد به خلق رمان نپردازد، گفت: نویسنده‌ی جدی برای چاپ شدن نمی‌نویسد؛ او چون نمی‌تواند خود را متوقف كند، به این كاردست می‌زند. هیچ نویسنده‌ی جدی تصمیم نمی‌گیرد كار كوتاه بنویسد كه زودتر منتشر شود و فكر نمی‌كند اگر كار بلند بنویسد، وقتش را بیش‌تر می‌گیرد. نویسندگی نمی‌تواند شغلی برای پول درآوردن باشد؛ نویسنده تنها به فكر نوشتن است و برای چاپ شدن نمی‌نویسد.

حمزوی درباره‌ی استقبال نكردن مخاطبان از رمان به عنوان یكی از دلایل خلق نشدن آن نیز گفت: در ایران آثار جدی كم‌تر مورد پسند واقع می‌شوند و زمانی‌كه نقد جدی و عمیق نداشته باشیم، ادبیات هم نداریم. باید نقد باشد تا فرق یك نویسنده‌ی خوب با یك نویسنده‌ی معمولی معلوم شود. در جامعه‌ای كه كتابی عامه‌پسند 24بار چاپ می‌شود، نمونه‌ای از ذوق و حد خوانندگان آن است.

UserName