• مشکی
  • سفید
  • سبز
  • آبی
  • قرمز
  • نارنجی
  • بنفش
  • طلایی
  • تعداد بازديد :
  • 1199
  • چهارشنبه 1388/7/8
  • تاريخ :

ماموريت جديد نانو براي درمان مغز و استخوان‌

محققان با استفاده از فناوري نانو و با هدف توسعه درمان‌هاي موثر در زمينه آسيب‌هاي جدي وارده به مناطق حساس بدن موفق به ارائه كلاسي از ژل‌هاي آبي شده‌اند كه نقش مهمي در تسريع روند بهبود و احياي عملكردهاي حياتي بدن بيماران و پيشگيري از بروز اختلالات بعدي ايفا خواهد كرد.

مغزهاي به هم ريخته و اختلال يافته و استخوان‌هاي شكسته از اين پس مي‌توانند با كمك يك هيدروژل نانو محور، التيام و بهبود يابند. اين محصول نانويي كه دستاورد دانشمنداني از دانشگاه سلمسون است مي‌تواند عروق خوني جديدي را ايجاد و به دنبال آن سلول‌هاي جنيني متعلق به خود بدن بيمار را تقويت و تحريك كند تا سلول‌هاي مرده استخواني يا مغزي را جايگزين نمايد.

اين يافته تحقيقاتي نيز مانند بسياري ديگر از پژوهش‌هايي كه در زمينه درمان‌هاي جديد صورت مي‌پذيرد پيش از آن كه روي انسان آزمايش شود يا نتايج آن به اطلاع عموم برسد بر موش‌هاي آزمايشگاهي بررسي شد.

تزئيني

محققان 12 هفته پس از آن كه آسيب مغزي وخيمي را بر تعدادي موش آزمايشگاهي تحميل كرده بودند با استفاده از ژل درمانگر، توانستند تقريبا تمامي ماهيچه‌هاي اصلي و عملكردهاي حسگري آنها را بازيابي و ترميم كنند. دكتر نينگ ژانگ، يكي از محققان اصلي اين طرح هدف از ساخت هيدروژل را تحريك و تقويت باززايي عصبي بافت‌هاي آسيب‌ديده عنوان مي‌كند، چراكه كاركردهاي كنترل شده توسط مناطق آسيب‌ديده در صورتي كه ترميم نشده و به حالت اول بازنگردند به طور دائمي تباه خواهند شد. در اين شيوه از يك ضربه زننده سطحي استفاده شد كه در اصل ابزاري كوچك و نيزه‌اي شكل با سري حلزوني است كه با نيروي فشار باد كار مي‌كند و براي ضربه وارد كردن به پيشاني موش‌ها استفاده مي‌شود و تخريب بخشي از لايه بيروني مغز را در پي دارد.

اين مناطق كه در مغز موش‌ها تحريك شدند در عملكرد حافظه، يادگيري، اطلاعات حسگري و حركات ماهيچه‌اي بدن نقش كليدي ايفا مي‌كنند.

با ايجاد صدمات، مايعي بسرعت نواحي اطراف زخم را پر مي‌كند و محققان مايع را خشكانده آن را با مايعي مركب از 3 فاكتور رشد عصبي مختلف جايگزين مي‌كنند كه هر يك در قالب نانو ذره‌اي متفاوت و تجزيه‌پذير از نظر زيستي پوشانده و روكش مي‌شوند. در اين مرحله دماي بدن اين مايع را به داربستي ژلاتيني تبديل مي‌كند كه تحريك و تقويت ايجاد عروق خوني براي تغذيه اندام و اعضاي در حال بازيابي و ترميم را سبب خواهد شد.

اين بسته‌هاي نانويي پس از 3 يا 4 هفته بعد شكسته شده و محتويات خود را آزاد مي‌كنند. نخستين فاكتور رشدي كه به اين شكل رها مي‌شود سلول‌هاي جنيني را يافته و آنها را آماده ايفاي نقش در اين فرآيند و حركت به سمت بخش آسيب‌ديده مي‌كند. فاكتور رشد دوم به سلول‌هاي جنيني كمك مي‌كند تا رهسپار موضع آسيب‌ديده شود. فاكتورهاي سوم و چهارم سلول‌ها را به سلول‌هاي عصبي و سلول‌هاي گليايي مغز تبديل مي‌كنند. به گفته محققان 12 هفته بعد موش‌هاي آسيب‌ديده تقريبا تمامي كاركردهاي اصلي و حركتي‌شان را به دست مي‌آورند. در اين ميان، كاركردهاي حافظه و يادگيري در مقايسه با موش‌هاي مجروح شده، اما درمان نشده نيز به شكل چشمگيري بهبود يافت.

ژل‌هاي نانويي مي‌توانند عروق خوني جديدي را ايجاد و به دنبال آن سلول‌هاي جنيني متعلق به بدن بيمار را تقويت و تحريك كند.

اثير مثبت اين هيدروژل بر التيام بافت‌هاي آسيب ديده مغزي محدود نشده و به ادعاي محققان نمونه تغيير يافته‌اي از اين ژل آبي مي‌تواند زخم‌ها و جراحات زيانبار براي استخوان و غضروف را نيز التيام و بهبود بخشد.

براي تاييد اين عملكرد ژل جديد، دانشمندان اين بار سراغ جانور آزمايشگاهي ديگر رفتند. آنها به جاي موش‌ها از خرگوش استفاده كردند و با برداشتن حدود 3 سانتي‌متر يا تقريبا نيمي از استخوان ران جانور آزمايشي ديگر كردند. محققان پس از وارد كردن اين ايراد عمدي به استخوان جانور، مبادرت به تزريق هيدروژلي اصلاح شده با دارو به موضع جراحت كردند تا به اين شكل رشد استخوان را به جاي مغز تقويت و تحريك كنند. محققان معتقدند به طور طبيعي اين استخوان هرگز بهبود نمي‌يابد، چون جراحت شديدي وارد شده، اما تحقيقات نشان داد همين استخوان طي چند هفته و در نتيجه تاثير اين ژل التيام پيدا كرد.

با اين اوصاف چه در مورد مغزهاي صدمه‌ديده، استخوان‌هاي شكسته يا غضروف‌هاي پاره شده، اين ژل نانو محور در حال حاضر تنها جراحات حيواني را التيام مي‌بخشد و به گفته محققان پيش از هرگونه آزمايشات انساني به 5 سال آزمايش‌هاي جانوري اضافي نياز خواهد بود. محققان اميدوارند در صورتي كه آزمايش‌هاي جانوري بخوبي پيش رود و آزمايش‌هاي باليني انساني نيز موفقيت‌آميز باشد، اين هيدروژل بتواند براي درمان افرادي با مغز، استخوان يا ديگر بافت‌هاي آسيب ديده مورد استفاده واقع شود.

دانشمندان معتقدند احتمالا چند سالي زمان خواهد برد تا هيدروژل‌هايي همانند نمونه توسعه يافته دكتر ژانگ به طور روزمره براي درمان صدمات مغزي استفاده شود، اما چنين پيشرفتي تا همين اندازه نيز موجبات خشنودي و هيجان جراحان و مراكز درماني را فراهم آورده است. در همين ارتباط دكتر تات از دانشگاه كاليفرنيا معتقد است مهندسي كردن يك هيدروژل براي انجام كاري كه شما مي‌خواهيد و ضمنا مناسب بودن آن ماموريت، پيشرفت خوبي به سوي دستكاري كردن سلول‌ها در مغز بيماران و در نتيجه انجام درمان‌هايي براي كمك بيشتر به بيماران محسوب مي‌شود. اكنون و با مشاهده نتايج موفقيت آميز كاربرد هيدروژل نانويي، محققان معتقدند با برگردان و انتقال اين پژوهش به سمت بيماران انساني فاصله زيادي ندارند و مي‌توان انتظار پيشرفت‌هاي خيره‌كننده‌اي را در خصوص درمان‌هاي موثر و غير هجومي مغز و استخوان براي آينده نزديك پيش‌بيني كرد.

از هم اكنون مي‌توان اشتياق جامعه علمي از يك سو و جامعه بيماران را تصور كرد. وقتي اين دارو به مرحله توليد نهايي برسد و فاز آزمايش‌هاي انساني و حيواني را با موفقيت طي كند البته اگر بتواند اين مراحل را به پايان برساند و وارد بازار دارويي شود طيف گسترده‌اي از مخاطبان منتظر آن خواهند بود. كساني كه بشدت دچار آسيب‌هاي استخواني شده‌اند از يك سو و آنها كه دچار نقص در عملكرد مغزي خود هستند از سوي ديگر، در اين بازار قرار دارند. موفقيت اين روش در درمان بيماري‌هاي استخواني شديد خود به تنهايي مي‌تواند اميدهاي بسياري ايجاد كند بويژه آن كه شكستگي استخوان در سنين بالا يكي از خطراتي است كه هميشه انسان را تهديد مي‌كند و گاه اين شكستگي‌ها بويژه در افراد مبتلا به پوكي استخوان مي‌تواند آغاز مجموعه رويدادهايي باشد كه در نهايت شخص را از پا در مي‌آورد.

تحقيقاتي در اين دست كه در مرزهاي فناوري‌هاي نوين صورت مي‌گيرد بسرعت راه خود را به زندگي روزمره مردم باز خواهد كرد و دور نخواهد بود زماني كه اين فناوري‌هاي مدرن و دور از دسترس دوران ما به داروهاي روزانه‌اي بدل ‌شود كه هر روز با آنها سرو كار خواهيم داشت.

 

منبع: جام جم

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

در دارورسانی اندازه مهم است یا شکل؟

در دارورسانی اندازه مهم است یا شکل؟

گروهى از محققان دريافت هاند كه احتمال نفوذ نانوذرات ميل هاى شكل به درون سلو ل‏ها بسيار بيشتر از احتمال نفوذ نانوذرات كروى شكل است.
UserName