• مشکی
  • سفید
  • سبز
  • آبی
  • قرمز
  • نارنجی
  • بنفش
  • طلایی
  • تعداد بازديد :
  • 927
  • شنبه 1383/11/10
  • تاريخ :

کمرنگ کردن پیروزیها، بزرگنمایی شکست ها

این است معضل رزمی ایران

اگر فلان تیم ملی در مسابقات خود به مقام قهرمانی رسید به این دلیل بود که تیم های مطرح حضور نداشتند! از قبل هم قابل پیش بینی بود سه مدال که سهل است، بلکه باید ده مدال!! می آوردیم.

گفته بودیم که با این مربیان به جایی نمی رسیم. اگر آن مربیان در تیم بودند فلان می شد و بهمان!

این ها جملاتی هستند که به صورت کلیشه ای به دفعات پس از هر مسابقه ای شنیده و خوانده ایم.

در واقع در کنارهر فدراسیون رزمی و به تعبیر عام و فدراسیون ورزشی، همیشه گروهی منتقد حضور دارند که با هر اقدام آن فدراسیون واکنش نشان داده و از آن خرده می گیرند. اگر تیم ملی مانند آنچه که برای ووشو در میانمار اتفاق افتاد برای اولین بار در تاریخ این ورزش با 9 شرکت کننده، عملکرد صددرصد موفق در سانشو داشته باشد، می گویند که قابل پیش بینی بود و حریفان چندان جدی نبودند. اگر هم تیمی مانند کاراته سال قبل در فرانسه قهرمان جهان شد و در مسابقات اخیر مکزیک افت قابل توجهی داشت، هرگز آن موفقیت گذشته را عنوان نمی کنند و تنها از شکست و ناکامی این تیم انتقاد می کنند.

متأسفانه گروهی که کم هم نیستند، خود را از هر کس و همه چیز برتر و بالاتر می بینند و به محض شنیدن اصلاحات در یک فدراسیون رزمی و اینکه مثلاً مربیان طراز اول خارجی به کشور دعوت شده اند، سریعاً موضع گرفته و این مربیان را بی دانش و کم سواد عنوان می کنند.

یکی از دوستان که مسئولیتی در فدراسیون... داشت عنوان می کرد پس از اینکه بحث حضور مربیان خارجی برای فعالیت در تیم های ملی این فدراسیون مطرح شد، برخی از چهره های شناخته شده این فدراسیون رزمی، مربیان خارجی را متهم به فقدان دانش فنی لازم کردند! نکته جالب اینجاست که هنوز این مربیان خارجی وارد کشور نشده اند. پس چطور ممکن است که به همین آسانی دیگران را به فقدان بار فنی متهم کنیم؟

اینکه گزینه های داخلی افراد زحمتکش و به قولی خاک خورده در ورزش هستند، شکی نیست ولی موضع گیریهای این چنینی دلیلی جز برخی تنگ نظری ها ندارد.

اینک زمانی است که رزمی ایران بیش از هر مقطع زمانی دیگری نیازبه آرامش دارد. مسابقات المپیک آتن بهترین گواه بود که به واقع اعتبار ورزش ایران تا حد بسیار زیادی را نسبت به ورزشهایی چون تکواندو به عنوان یک ورزش رزمی المپیکی یا رشته هایی مانند ووشو و کاراته است که در سالهای 2008 و 2012 حضور جدی در المپیک خواهند داشت. اما با کمال تاسف بعضاً شاهد هستیم به خطرافتادن منابع شخصی و مادی برخی، همواره باعث شده تا دست به حاشیه سازی بزنند و موفقیت ها را کمرنگ جلوه دهند.

در این شرایط انتظار معقول از سازمان ورزش کشور این است که به عنوان یک مرجع اصل حمایت جدی از فدراسیون های تحت پوشش خود داشته باشد و به شکلی معقول و واقع بینانه با مسایل برخورد کند.

UserName