شعری از حافظ ایمانی در وصف امیرالمومنین
«علیّ الاهورا»
| «از منتهای حدّ تصوّر |
| تا ابتدای نام بلندت |
| راهی هزار مرتبه شیریست |
| چون كهكشانِ مهرِ كمندت |
| معنا، گران و كلك من الكن |
| عهدی اگر عتیق شود عشق |
| حتّی اگر شهید نباشم |
| در خون خود عقیق شود عشق |
****
| انجیل؛ نامهایست كه عیسی |
| از ارغوان عین تو نوشید |
| تورات؛ دفتری است كه موسی |
| در كوه طور، نور تو را دید |
| روی تو روح كامل بدر است |
| نام تو در جلالت صدر است |
| در یاء تو یگانگی حق |
| در لام تو لیالی قدر است |
| این مور را ببخش كه این كم |
| این چند بیت شعر پریشان |
| حتی به قدرِ ران ملخ نیست |
| در پیشگاه چشم سلیمان |
| این شعر اگر لبی به سبو برد |
| قدری به التفات تو بو برد |
| پس مهرباندلیر! نباید ـ |
| نام تو را بدون وضو برد |
| هر جا كه بوی نام تو آید ... |
| گفتند بوی عشق لطیف است |
| گفتم بهشت میشود آنجا |
| حتی اگر مزار شریف است |
| بگذار در طلیعه میلاد |
| از مكّه تا دمشق برقصم |
| حالی به جنّ و انس ببخشم |
| تا پا به پای عشق برقصم |
| دیوار كعبه تاب نیاورد |
| از هم شكافت تا كه بفهمد ـ |
| این خانه با خلیل چه میگفت؟ |
| این زادگاه كیست كه احمد ـ |
| مشتاق صبح آمدنش بود |
| تا سوره سوره نور بخواند |
| یا از صحف به قول مزامیر |
| داوودی از زبور بخواند |
| این كیست؟ این كه عرش الهی |
| با كمترین اشارت دستش |
| میلرزد از شكوه شگرفش |
| هفتآسمان مشاهده، مستش |
| ای كعبه، ای مكعّب خاموش |
| در آن سه روزِ سُكر، چه دیدی؟ |
| در جذبه هجوم ملائك |
| از شاهدان خود چه شنیدی؟ |
| باری بگو، بگو كه علی كیست؟ |
| مرآت نورِ جلّ جلی كیست؟ |
| در وتر و وحی و وصل ابدی كه؟ |
| در قابِ قوسِ غیبْ ازلی كیست؟ |
| مجنونِ كیست میثم تمّار؟ |
| مجذوب كیست یاسر عمّار؟ |
| باری چه مردها كه نرفتند |
| تنها به جرم عشق تو بردار... |
| ای لحم و نفس و جان محمّد |
| چشمان تو زبان محمّد |
| در لیلةالمبیت چه كردی؟ |
| تنها نگاهبان محمّد! |
| ما یوسفیم در تبِ چاهت |
| مجروح ابروان سپاهت |
| ما را خروج میدهد از خویش |
| اشراق چشمهای سیاهت |
| نام تو اسم اعظم حقّ است |
| شمشیر قهر تو، دم حقّ است |
| خشنودیات رضای خداوند |
| خشم تو خشم ملزم حقّ است |
| تكبیر لافتایی حُسنی |
| تفسیر هلاتایی حُسنی |
| لَولاكْ ما خَلَقْتُ محمّد |
| یعنی كه رونمایی حُسنی |
| ای فاتح همیشه خیبر |
| ای جانشین هر چه پیمبر |
| زمزم، زلال معرفت توست |
| ای ساقی صراحی كوثر |
| ای باب شهر علم رسالت |
| ابروی تو قسیم قیامت |
| ای جمع جاودانی اضداد |
| مولای ذوالفقار و كرامت |
| دُلدُلسوار گنبد افلاك |
| ای اوّلین امام عرفناك |
| هان ای ابوتراب ابوالعشق |
| یا نستعینُ نعبُدُ ایّاك! |
| ای شقشقیّهخوان صراحت |
| وی چشمه زلال فصاحت |
| باری جهان گرفت و غزل شد |
| حسنت به اتّفاق ملاحت |
| هفتاد چاه و رازِ تو این بس |
| هفت آسمان حجاز تو این بس |
| تیری چنین كشیده شد از پای |
| از خلسه نماز تو این بس |
| با این كرامتی كه تو داری |
| ای مقتدای ماه و محرّم! |
| فردا بعید نیست ببینم |
| گشتی شفیع و منجی ملجم |
| قرآن بخوان حقیقت ناطق! |
| برخیز امام عاشقِ صادق! |
| افشای راز خلوتیان كن |
| ای داغ صدهزار شقایق! |
| حرفی بزن كه چاه تو تشنهست |
| برخیز، قبلهگاه تو تشنهست |
| حیَّ علیالصّلوةِ تو میگفت |
| حیَّ علیالفلاح تو تشنهست |
| خورشید، برده سر به لوایت |
| تاریخ، سر نهاده به پایت |
| پیچیده در قلوبِ وَالاَبصار |
| مهتابِ روشنای صدایت |
| ای مصطفای نایب، علیجان! |
| ای نایب تو غایب، علیجان! |
| برگرد با سپاه ابابیل |
| ای مظهرالعجایب، علیجان! |
| برگرد ای دلاور مظلوم |
| بر دوش وحی، بتشكنی كن |
| بر چشمهای منتظرانت |
| اعجاز مصرِ پیرهنی كن |
| مولای آب و آتش و ایران |
| ای پیر پارسای دلیران |
| وی آیت همایی رحمت |
| ای پیشوای بیشه شیران |
| اِلّای لا ولا شدهام، هو |
| دُردیكش بلا شدهام، هو |
| در چلّه علیُّ الاهورا |
| مرتاض مرتضی شدهام، هو |
| مولیالموحدّین قریشی |
| خندق به كامِ بدر و جنون كن |
| صفّین و نهروان و جمل را |
| دریای پرتلاطم خون كن |
| والا تبار! حیدر كرّار! |
| بگذار ذوالفقار تو باشم |
| یكصد قَرَن اویس تو گردم |
| هفتاد اُحُد كنار تو باشم |
| دست مرا بگیر كه بیتو |
| از دست میروم، نفسی نیست |
| غیر از ولایت تو و آلت |
| در من ولای هیچكسی نیست |
****
| آه ای خوارجان همیشه |
| از روی نیزه حكم نرانید |
| با پینه جبین جهالت |
| قرآنِ بیغدیر نخوانید |
| گوساله خرافهپرستان! |
| اسلام، دین زهد و ریا نیست |
| در روزه و نماز و دعاتان ـ |
| هر چیز هست، یاد خدا نیست |
| طفلی اگر یتیم بماند ـ |
| جان را به داغ تب بسپارد |
| طفلی اگر گرسنه، برهنه ـ |
| سر را به سنگ شب بگذارد |
| با دكمههای سر به سماوات |
| این برجهای تا یقه بسته |
| ای مارقین طاعت و عادت |
| یا در گِل ِ گناه نشسته |
| فردا در آن تقاص هلاكت |
| از بخششی سراغ نگیرند |
| چون آه كودكان علی هست |
| باشد كه نهروانه بمیرند |
| بعد از علی كه از سر اخلاص |
| با جهل و اهلتان بستیزد؟ |
| بگذار اشك دانه خرما |
| از چشمهای نخل بریزد |
****
| خونابی از سكوت و خیانت |
| در كوچههای خالی كوفه |
| میرفت تا غبار بگیرد |
| دنیای بیخیالی ِ كوفه |
| آه این صدا صدای اذان است |
| نهجالبلاغه دلنگران است |
| این صوت قاریان مغنّی |
| یا شیون زمین و زمان است؟ |
| محراب، صد شكافه خون شد |
| مشمول ِ عقدههای قرون شد |
| فُزْتُ وَ رَبِّ كعبه، سیهپوش |
| مسجد، شهید رقص جنون شد |
| هنگام رفتن تو اذان شد |
| خورشید، پشت ماه، نهان شد |
| بعد از تو عشق، روزه گرفت و |
| ماه شهادتت رمضان شد |
| دریا به صور، كوفته دف را |
| دریا! بریز اشك صدف را |
| ای كائنات، نوحه بخوانید |
| كشتند آفتاب نجف را ...» |
تهیه و تنظیم : بخش ادبیات تبیان