ایرانی از تبار سلمان
هر گاه که چشمانم افتخار دیدن روی او را داشت و هرگاه که گوشهایم بر سخنان و الطاف او مباهات می کرد و هرگاه که وجودم گرمای سماحت و اخلاق و زهد او را حس می کرد ، گویا که در بهشت برین بودم و دمساز شهداء و صالحین.
مکارم اخلاق در تمام وجودش تلالو داشت در گفتارش ، در سیرتش ، در صورتش . درست همان صورتی که به تمام معنی ما را به یاد عمار یاسر می انداخت ، صورتی سیه چرده و چروکیده از رنج روزگار وجاهتی به بزرگی صخره های بلند .
ایرانی بود اما نه از تبار بوذرجمهر، بل نیای او شاید که روزبه فارسی بود و شاید که بوذر غفاری .
نمی دانم ؟ فقط می دانم که نشان از خوبان داشت ،
آیا علوی بود ؟
حسینی بود ؟
و یا از تبار زین العباد ؟
نمی دانم ...
در سال های دهه هفتاد آوازه ای سترگ در پهنه ی نبرد داشت . سرداران ، قهرمانان و دلاوران بوی سلمان فارسی از گفتار او می شنیدند .
گوهر کلامش مثال زدنی است ! چرا که سبزی کلام حق داشت و استواری و بلندای کوه .
یادش به خیر ، آن زمان که فرماندهی او سپاه پاسداران انقلاب اسلامی را ، به زیور متانت و روحانیت آراسته بود .
مکارم اخلاق در تمام وجودش تلالو داشت .
در خشندگی کرامت در گفتارش ، در سیرتش و در صورتش موج می زد.
درست همان صورتی که به تمام معنی ما را به یاد "عمار یاسر" آن صحابی بزرگ پیامبر می انداخت .
صورتی سیه چرده و چروکیده از رنج روزگار.
وجاهتی به بزرگی صخره های بلند.
به حق که دیدار او مرا در خود فرو می برد که اندیشه کنم که آیا انسان ها می توانند فرشته شوند؟
اگر می توانند پس چرا ، ما خاکیان نمی توانیم از خاک بگذریم ، تا عرشی شویم ؟
فرشته ای در میان آدمها .
نگاهی پر جذبه و پر نفوذ و کلامی به آرامی نسیم صبحگاهی بهاری ...
یادش به خیر
آنچه که او را ذره ای به خود مشغول نکرده بود، تمام جلوه های دنیا بود و دنیا با تمام جلوه های خود.
انسانی که در خاک بود اما به خاک علقه ای نداشت .
عقاب تیز پروازی که نمی توانست چون زاغکان باشد .
و اینک رفت و رفت تا نقطه ای گشت و دگر هیچ نبود ...
و به سوی آسمانها پر کشید ، بلند و بلند ، بالا و بالا
سیدمحمدرضا آقامیری