باغچه من توي دست هاي خدا
نماز بگزاريد و زکات بدهيد. هر کار نيکي را که پيشاپيش براي خود ميفرستيد، نزد خدا خواهيد يافت. آري، خدا به کارهايي که ميکنيد، بيناست. بقره/110
اين آيه را که خواندم دلگرم شدم. انگار مطمئن شدم هيچ چيز توي اين دنيا حيف نميشود. هيچچيز گم نميشود. ما کارهاي خوبمان را براي تو ميفرستيم و تو با وسواس و حوصله همه را پيش خودت نگه ميداري. هيچ وقت، هيچ چيز فراموشت نميشود.
وقتي ما دوباره پيش تو بر ميگرديم، همه آنها را به ما برميگرداني و ما حتما از اينکه هيچ چيز را از قلم نينداختهاي، تعجب ميکنيم.
تو همه جا را ميبيني. تو از همه چيز با خبري. پس چرا ما اين همه دلواپسيم و کارهاي خوبمان را به رخ ديگران ميکشيم. همين که تو ميبيني. مگر بس نيست؟
اين زندگي واقعا ماجراي عجيبي است. يک باغچه بزرگ که هر کاري که ميکنيم مثل دانهاي است که در آن ميکاريم. دانهاي که جوانه ميزند؛ رشد ميکند؛ بزرگ ميشود و هزار شاخ و برگ ميدهد. اما وقتي چشممان به باغچه خودمان ميافتد تعجب ميکنيم. چرا يادمان ميرود که اگر باغچه ما سرسبز نيست، تقصير خودمان است.
خدايا! اما خوشحالم که باغچه من توي دستهاي تو جا گرفته و تو از آن نگهداري ميکني. خدايا! کمکم کن و يادم بده که چه چيزي در باغچهام بکارم.
باغچهاي که دائم دانهاي در آن ميکاريم؛ کتابي که هر لحظه کلمهاي به آن اضافه ميکنيم يا تابلويي که هر ساعت بر روي آن چيزي ميکشيم.
تو فکر ميکني زندگي بيشتر شبيه کدام اينهاست؟
دوست داري توي باغچهات چي بکاري و در تابلويت چه چيزهايي را نقاشي کني و در کتابت چه قصههايي بنويسي؟
آيا فکر کردهاي به کساني که بعد از تو تابلويت را تماشا ميکنند؛ کتابت را ميخوانند و از باغچهات گلي ميچينند؟
برگرفته از کتاب: نامههاي خط خطي
نوشته: عرفان نظرآهاري
***************************
مطالب مرتبط
با چه نامي تو را بخوانم دوست خوبم؟
برو باهاش حرف بزن بگذار آرومت کنه
لحظه هاي حضور تو
آنچه در رگهاي من مي گردد تويي
کاش تو را مي ديدم
و خدايي که همين نزديکي است
درختي که گفت من پروردگار تواَم
ايستگاه استجابت دعا
خاطره هاي تو پر از کلمه هاي خداست
تو همه دعاها را اجابت مي کني
از ما باز خواست مکن
من کلي دعاي مستجاب نشده دارم
ديگر خجالت نمي کشم