با چه نامی تو را بخوانم دوست خوبم؟
از آنِ خداوند است نیکوترین نامها. او را بدان نامها بخوانید.
اعراف/180
خدایا! سه هفته از دوستی مان می گذرد، اما من هنوز گیجم؛ گیج این دوستی.
راستش من یک مشکل دارم. آخر چه جوری بگویم؟
دوتا دوست باید خوب همدیگر را بشناسند وگرنه هیچ وقت نمی توانند دوستان خوبی برای هم باشند، مگرنه؟
تو مرا خوب می شناسی؛ چون خودت مرا درست کرده ای. اما من حتی نمی دانم به چه اسمی صدایت کنم؟
یا به چه اسمی صدایت بزنم بهتر است؟
راستی خودمانیم، تو چه قدر اسم داری، دلم می خواست هر روز با یکی از اسمهای قشنگت صدایت کنم. کاش می دانستم کدام اسمت را بیشتر دوست داری.
شاید اصلاً یکی از راههای شناختت همین اسمها باشد.
اسمهای تو با اسمهای ما خیلی فرق دارد. اسمهای ما عین ما نیستند، خیلی از مردم اسمهایی دارند که هیچ ربطی به خودشان ندارد؛ اما اسمهای تو، خودِ خودِ تو هستند.
اگر به تو می گویند رحیم، برای این است که واقعا مهربانی.
یا اگر سمیع و بصیر صدایت می کنند، برای این است که تو واقعاً می شنوی؛ واقعاً می بینی.
خدایا!
پس کمکم کن تا هر روز بگردم و اسمهایت را پیدا کنم.
از این به بعد اسمهایت را کنار هم می گذارم تا بتوانم بهتر بشناسمت.
***
هیچ وقت فکر کرده ای چرا خدا این همه اسم دارد؟
اسمهای خدا چه چیزی را درباره خدا نشان می دهد؟
می توانی چند تا از اسمهای خدا را بنویسی؟
تو کدام نام خدا را بیشتر دوست داری و وقتی خیلی خیلی دلت می گیرد، او را با کدام اسمش صدا می زنی؟
عرفان نظرآهاری